LOGIN"Darren...bakit? Minahal kita ng sobra pero bakit mo ito ginawa sa akin?" mahinang bulong ni Vanilla sa sarili niya. Hindi niya na kaya. Pakiramdam niya, puputok na ang puso niya sa sobrang sakit na kanyang nararamdaman.
Mabilis ang hakbang ni Vanilla. Hilam ang luha sa kanyang mga mata na nagmamadali siyang sumakay ng kanyang kotse. Gusto niyang mapag-isa! Pakiramdam niya sasabog ang puso niya sa sobrang sakit. Pagkatapos na i-start ni Vanilla ang makina ng sasakyan, hindi na muna siya nagdrive paalis. Pakiramdam niya lutang siya dahil sa sobrang sakit. Gusto niyang umiyak na muna. Gusto niya munang pagaanin ang kalooban niya. "Darren! Darren! Mahal kita! Mahal kita eh!" muli niyang sambit sa kabila nang pagtangis. Hinampas-hampas niya pa ang manibela ng sasakyan gamit ang dalawa niyang kamay. Walang pagsidlan ang sakit na nararamdaman ng puso niya sa sandaling ito. Halos kinse minutos din sa loob ng kotse na walang ibang ginawa si Vanilla kundi ang umiyak bago niya pinasibad ang kanyang sasakyan. Ilang saglit lang, laman na siya ng abalang kalsada. "Darren, ano pa ba ang kulang? Bakit mo ako nagawang lokohin?" patuloy sa pag-iyak si Vanilla habang patuloy sa mabagal na pagtakbo ang sasakyan. Ang make-up na maayos na nakalagay sa kanyang mukha ay tuluyan nang nabura dahil sa kanyang luha. Minahal niya si Darren ng higit sa kanyang sarili. Nagbabalak na din silang magpakasal pero bakit? Bakit siya nito nagawang lokohin? Bakit? Dahil mag-isa lang naman siya sa loob ng sasakyan, walang pag-aalinlangan na umatungal siya ng iyak. Sobrang sakit. Sobrang sakit! Nasa ganoon siyang huwesyo nang marinig niya ang pagtunog ng kanyang cellphone. Habang nakatutok ang mga mata niya sa kalsada, kinapa-kapa niya ang kanyang cellphone sa loob ng kanyang bag at nang mahawakan niya iyun, kaagad niyang sinagot ang tawag para lang makaramdam ng pagkadismaya nang mabusisan niya ang nobyo niyang si Darren "Mahal, nasaan ka na? Nakaalis na din si Zakari. Pwede bang bumalik ka dito sa opisina ko?" kaagad na sagot nito sa kabilang linya. Isang malungkot na ngiti ang kumawala sa labi ni Vanilla bago siya sumagot "Darren, maghiwalay na tayo." mahina niyang sambit. Mula sa kabilang linya, wala sa sariling naitulak ni Dareen ang babaeng kanina ay katalik niya lang. Nakaupo na naman kasi sa kandungan niya ito at nag-uumpisa na naman siyang painitin Ang kanyang sekretarya na si Lexi na singtigas yata ng bato ang kukute. Sinabi nang magtrabaho na muna sila eh pero wala nang ibang ginawa ang babaeng ito kundi ang lumingkis sa kanya. "What? Vanilla, mahal is it a joke? Kung ito man ay isang biro, hindi nakakatuwa." hilaw ang ngiti sa labi na wika ni Darren sa kanyang nobya. Mahal niya si Vanilla pero gustong gusto niya din itong sekretaryang kasama niya ngayun. Tatlong taon na niyang girlfriend si Vanilla samantalang halos dalawang taon naman ang relasyon nilang dalawa ni Lexie at nahulog siya dito dahil noong una niya itong ginalaw ay virgin pa. Hangang sa regular na lang sa kanila ang magtalik kahit saan sila abutan ng libog. Mapasa -kotse man, opisina or di kaya kahit sa sarili niyang condominium. Kahit saan basta makaraos lang sa init ng katawan. Si Vanilla naman kasi, napaka conservative. HIndi nito maibigay-bigay ang pangangailangan niya bilang isang lalaki. Gayunpaman, alam ni Darren sa sarili niya na mahal niya si Vanilla at ito ang gusto niyang maging asawa balang araw. Pero sa ngayun, masaya din siyang nakikipaglaro sa kanyang sekretarya kaya hindi niya ito kayang iwasan. "Tama ang narinig mo. Maghiwalay na tayo." seryoso at walang kagatol-gatul ng bigkas ni Vanilla. Masakit sa kanya na makipaghiwalay sa boyfriend niyang si Darren kaya lang wala siyang magagawa. Nagluko ito at ayaw niyang maging martir. "No! Hindi! HIndi ako papayag! Vanilla, Mahal, sabihin mo sa akin, may nagawa ba akong kasalanan? Bakit parang may tanrums ka yata ngayun? Nasaan ka na ngayun? Pupuntahan kita?" seryosong sagot naman ni Darren sa kanyang nobya pero ang mga mata niya ay nakatutok sa malusog na dibdib ng kanyang sekretarya. Nilalandi na naman kasi siya nito. Nakalabas ang dila na para bang nang-aakit habang patuloy ito sa paglamas sa sariling dibdib. Mabuti na lang talaga at kakatapos lang nila kanina at mukhang napagod ang manoy niya kaya hindi pa nagrereact! Tsaka, ano ba ang nangyayari kay Vanilla? Huwag nitong sabihin na nakita nito kanina ang mga hindi dapat makita dito sa loob ng opisina niya? Shit, hindi pwede iyun! Hindi niya kayang mawala sa kanya ang kanyang nobya. "Hindi na kailangan! No more looking back, Darren. Man------Ahhhh!" hindi na natuloy pa ang sasabihin ni Vanilla dahil sumalpok na ang kotse niya sa isa pang kotse na nasa harapan niya. Huli na para maapakan ang brake kaya naman sunod na naramdaman ng dalaga ay ang pagkabagok ng kanyang ulo sa manibela ng sasakyan kasabay ng pagdilim ng buong paligid Samantalan dinig na dinig naman ni Darren ang ingay na nagmumula sa kabilang linya. "Hello! Hello! Vanilla! Huwag kang magbiro ng ganiyan. Sumagot ka!'" taranta niyang bigkas pero hindi na nagsalita pa ulit ang dalaga. Muli niya itong tinawagan pero hindi na din ito sumasagot pa. Lalong nakaramdam ng takot si Darren. Kaagad siyang napatayo mula sa pakakaupo at mabilis na naglakad palabas ng opisina. Direcho siya sa parking area habang hindi niya namalayan pa na kaagad din namang sumunod sa kanya si Lexi. "Darren, Darling, ano ang nangyari? Akala ko ba---" "I think may masamang nangyari kay Vanilla. Tapusin mo na ang mga reports na pinapatapos ko sa iyo..." seryosong wika naman ng binata sa dalaga niyang sekretarya. "NO! Hindi pwede! Tutulong ako sa paghahanap sa girlfriend mo. Boss Darren, we are playing lang naman diba? Lahat ng namamagitan sa ating dalawa ay init lang naman ng katawan kaya walang dahilan para magselos sa akin ang gilfriend mo!" nakangiting wika ni Lexi sabay dukwang nito kay Darren at binigyan niya ito ng malutong na halik sa labi "Yes...laro lang ang lahat at hindi dapat seryosohin. Besides, never kong nakita kay Vanilla ang pagdududa. Baka mainit lang ang ulo niya kaya siya nakipaghiwalay sa akin kanina." nakangiting sagot naman ni Darren sa dalaga. Hindi niya na napansin pa ang kislap ng tuwa sa mga mata ni Lexi pagkatapos niyang sabihin ang katagang iyun...DARREN POV THREE YEARS LATER "Ano ba iyan, Darren, tama na nga iyan. Ako itong nahihilo sa iyo eh. Maupo ka nga dito at magrelax." saway sa akin ni Mommy. Paano ba naman kasi, kanina pa ako paroon at parito. Hindi ako mapalagay dahil sobrang nag-aalala ako. "Mom,hindi mo ako masisisi kung bakit ganito. Nag-aalala ako sa asawa ko. Nakita ko kanina sa mga mata niya ang sakit dahil sa---- "At normal lang iyun sa isang babaeng mangnganak. Come on, Lemuel, hawakan mo nga iyang anak mo o di kaya igapos mo. Pati ako na stress kapag nakikita kong nai-stress ang lalaking iyan eh." reklamo ni Mommy Nandito kaming tatlo sa labas ng delivery room. Nasa loob na si Venus at kasalukuyang inaasikaso ng mga doctor dahil manganganak na. Pwede naman sana akong pumasok sa loob pero ayaw ko, hindi ko kayang makita na nahihirapan ang asawa ko. "Hindi ka pa rin ba nasanay? Pangalawa niyo na ito ni Venus at alam na ni Venus ang gagawin niya." muling bigkas ni MOmmy Wala sa sariling napahil
VENUS POV "SA wakas, congratulations sa inyong dalawa ng anak kong si Darren, Iha." nakangiting wika ni Madam Laura. "Darren, ingatan mo ang asawa mo ha? Mahalin mo siya ng tapat at huwag mo siyang paiyakin." dagdag pa nito at si Darren na naman ang hinarap nito "Mom, of course...i will love her forever, Mom. Naipromise ko na po ito sa inyong dalawa ni Daddy, kila Nanay at Tatay pati na din sa kapatid ni Venus and of course, sa harap ng mga Ninong at Ninang at mga guest pati na din sa harap ng altar. I will love her forever and ever, Mom." nakangiting sagot naman ni Darren sa Ina "Good! Very good! And, Venus, iha...welcome to our family. Magmahalan kayo ng anak ko at sana, soon, mabigyan niyo na kami ng apo." nakangiting wika naman nito sa akin. Nahihiya naman akong napangiti dito Hangang ngayun, hindi pa rin kayang i-absorb ng utak ko na heto na...na ikinasal kami ni Darren pagkatapos ng halos dalawang buwan naming magkasama sa yate. Sobrang bilis ng pangyayari pero masaya ak
VENUS POV PARANG isang panaginip lang ang lahat-lahat. Simula kanina sa yate hangang dito sa harap ng simabahan, lutang ako. As in super lutang ako. Kanina, nilapitan na ako nila Tatay at Nanay, kinumusta, kinang-gratulate pero wala ako masyadong naintindihan. Hindi ko alam kung nakakabubo ba ang palaging pagsisex namin ni Darren pero parang iyun na yata ang nangyayari sa akin. Lahat yata ng susutansiya sa utak ko ay naubos sa halos dalawang buwan na paglalayag naming dalawa ni Darren na wala kaming ginawa kundi ang i-enjoy ang isa't- isa. Nauna nang magmartsa ang entourage ng aking kasal. Bride daw ang huling papasok ng simbahan para magmartsa sa gitna ng Isle palapit sa aking groom na nasa harap na ng altar na kanina pa daw naghihintay sa aking pagdating. "Si Darren! Si Darren ang aking groom na wala na yatang ibang alam na gawin kundi ang i-supresa ako. Wala sa sariling napatingin ako sa aking orasang pambisig. Paano ba naman kasi, late ako ng sampung minuto. Kung bakit
VENUS POV Halos isang buwan na wala kaming ginawa ni Darren kundi ang libutin ang karagatan bago kami nakarating sa isang Isla kung saan ko ito unang nakilala. Yes...hindi ko akalain na babalik pa kami sa naturang Isla pero hindi din naman kami nagtagal doon. After a week, muli kaming sumakay ng yate at bumiyahe na ulit pabalik ng Manila. Sa halos dalawang buwan kaming magkasama ni Darren na walang ibang ginawa kundi ang i-enjoy ang isa't- isa, feeling ko, pagkadaong ng yate namin sa Manila, hindi ko na yata kilala ang sarili ko. Feeling ko, marami ang mabago sa akin at ibang Venus na yata ako. Iba na ang gusto ko at parang ayaw ko nang humiwalay pa kay Darren Sa halos dalawang buwan na magkasama kami, feeling ko naka depende na ako kay Darren. Nasanay na din akong ito ang katabi ko sa pagtulog at lalong lalo nang nasanay ako na sa pagmulat ng aking mga mata kinaumagahan, siya pa rin ang una kong nasisilayan. Kaya nga ngayun pa lang, iisipin ko nang maghihiwalay na pala a
DARREN POV HINDI KO mapigilan ang paguhit ng masayang ngiti sa labi ko habang pinagmamasdan ko ang mahimbing na natutulog na si Venus. Hindi ko akalain na darating pa ako sa ganitong klaseng senaryo ng buhay ko. Ang akala ko talaga noon, wala nang pag-asa ang buhay ko. Sa kabila ng dagok at pagkalugmok na nangyari buhay ko, hindi ko inaasahan na may isang babaeng darating at magpabago sa lahat ng aking paniniwala tungkol sa pag-ibig. Noong mga panahon na para bang gusto ko nang tapusin ang lahat sa akin lalo na at akala ko talaga, hindi na ako magiging masaya, may nag-iiisang Venus na biglang dumating at pina-realized sa akin na ayos lang. Na kahit na ilang beses pang nadapa, pwede naman bumangon eh. Na kahit na ilang beses pang nagkasala, pwede namang humingi ng tawad at magbago. Hindi ako naging isang mabuting tao. Alam ko iyun, aminado ako doon. Kaya nga siguro, pinarusahan din ako ng langit. Buti nga, parusa lang eh. Hindi pa ako tuluyang namatay kung hindi baka nagin
VENUS POV SA PAGLIPAS ng mga araw...naging langit ang pakiramdam ko sa piling ni Darren. Wala akong masabi sa ginagawa nitong pag-aalaga sa akin kaya naman tuluyan nang nahulog ang loob ko dito Ganoon lang kadali. Feeling ko, nasa honeymoon stage kami at talagang sinusulit namin ang mga araw na lumipas para mas makilala namin ang isa't-isa. Mabait naman itong si Darren eh. Sweet at higit sa lahat, palagi nitong isinaalang-alang ang kalagayan ko "Venus, I love you!" malambing na wika ni Darren sa akin. Nandito kami sa upper deck ng yate, nakahiga sa malambot na mattress at parehong nakatutok ang paningin sa maaliwalas na kalangitan. "I love you too, Darren." walang pag-aalinlangan ko ding sagot dito. May puwang pa ba ang pagpapakipot ko gayung nakuha na nito ang lahat sa akin? WAla na...bahala na ang kapalaran sa aming dalawa at siguro, hindi naman ako masasaktan lalo na at ramdam ko naman ang pagpapahalaga nito sa akin. Aasa na lang ako sa mga positibong bagay, kumbaga.







