Masuk"Darren...bakit? Minahal kita ng sobra pero bakit mo ito ginawa sa akin?" mahinang bulong ni Vanilla sa sarili niya. Hindi niya na kaya. Pakiramdam niya, puputok na ang puso niya sa sobrang sakit na kanyang nararamdaman.
Mabilis ang hakbang ni Vanilla. Hilam ang luha sa kanyang mga mata na nagmamadali siyang sumakay ng kanyang kotse. Gusto niyang mapag-isa! Pakiramdam niya sasabog ang puso niya sa sobrang sakit. Pagkatapos na i-start ni Vanilla ang makina ng sasakyan, hindi na muna siya nagdrive paalis. Pakiramdam niya lutang siya dahil sa sobrang sakit. Gusto niyang umiyak na muna. Gusto niya munang pagaanin ang kalooban niya. "Darren! Darren! Mahal kita! Mahal kita eh!" muli niyang sambit sa kabila nang pagtangis. Hinampas-hampas niya pa ang manibela ng sasakyan gamit ang dalawa niyang kamay. Walang pagsidlan ang sakit na nararamdaman ng puso niya sa sandaling ito. Halos kinse minutos din sa loob ng kotse na walang ibang ginawa si Vanilla kundi ang umiyak bago niya pinasibad ang kanyang sasakyan. Ilang saglit lang, laman na siya ng abalang kalsada. "Darren, ano pa ba ang kulang? Bakit mo ako nagawang lokohin?" patuloy sa pag-iyak si Vanilla habang patuloy sa mabagal na pagtakbo ang sasakyan. Ang make-up na maayos na nakalagay sa kanyang mukha ay tuluyan nang nabura dahil sa kanyang luha. Minahal niya si Darren ng higit sa kanyang sarili. Nagbabalak na din silang magpakasal pero bakit? Bakit siya nito nagawang lokohin? Bakit? Dahil mag-isa lang naman siya sa loob ng sasakyan, walang pag-aalinlangan na umatungal siya ng iyak. Sobrang sakit. Sobrang sakit! Nasa ganoon siyang huwesyo nang marinig niya ang pagtunog ng kanyang cellphone. Habang nakatutok ang mga mata niya sa kalsada, kinapa-kapa niya ang kanyang cellphone sa loob ng kanyang bag at nang mahawakan niya iyun, kaagad niyang sinagot ang tawag para lang makaramdam ng pagkadismaya nang mabusisan niya ang nobyo niyang si Darren "Mahal, nasaan ka na? Nakaalis na din si Zakari. Pwede bang bumalik ka dito sa opisina ko?" kaagad na sagot nito sa kabilang linya. Isang malungkot na ngiti ang kumawala sa labi ni Vanilla bago siya sumagot "Darren, maghiwalay na tayo." mahina niyang sambit. Mula sa kabilang linya, wala sa sariling naitulak ni Dareen ang babaeng kanina ay katalik niya lang. Nakaupo na naman kasi sa kandungan niya ito at nag-uumpisa na naman siyang painitin Ang kanyang sekretarya na si Lexi na singtigas yata ng bato ang kukute. Sinabi nang magtrabaho na muna sila eh pero wala nang ibang ginawa ang babaeng ito kundi ang lumingkis sa kanya. "What? Vanilla, mahal is it a joke? Kung ito man ay isang biro, hindi nakakatuwa." hilaw ang ngiti sa labi na wika ni Darren sa kanyang nobya. Mahal niya si Vanilla pero gustong gusto niya din itong sekretaryang kasama niya ngayun. Tatlong taon na niyang girlfriend si Vanilla samantalang halos dalawang taon naman ang relasyon nilang dalawa ni Lexie at nahulog siya dito dahil noong una niya itong ginalaw ay virgin pa. Hangang sa regular na lang sa kanila ang magtalik kahit saan sila abutan ng libog. Mapasa -kotse man, opisina or di kaya kahit sa sarili niyang condominium. Kahit saan basta makaraos lang sa init ng katawan. Si Vanilla naman kasi, napaka conservative. HIndi nito maibigay-bigay ang pangangailangan niya bilang isang lalaki. Gayunpaman, alam ni Darren sa sarili niya na mahal niya si Vanilla at ito ang gusto niyang maging asawa balang araw. Pero sa ngayun, masaya din siyang nakikipaglaro sa kanyang sekretarya kaya hindi niya ito kayang iwasan. "Tama ang narinig mo. Maghiwalay na tayo." seryoso at walang kagatol-gatul ng bigkas ni Vanilla. Masakit sa kanya na makipaghiwalay sa boyfriend niyang si Darren kaya lang wala siyang magagawa. Nagluko ito at ayaw niyang maging martir. "No! Hindi! HIndi ako papayag! Vanilla, Mahal, sabihin mo sa akin, may nagawa ba akong kasalanan? Bakit parang may tanrums ka yata ngayun? Nasaan ka na ngayun? Pupuntahan kita?" seryosong sagot naman ni Darren sa kanyang nobya pero ang mga mata niya ay nakatutok sa malusog na dibdib ng kanyang sekretarya. Nilalandi na naman kasi siya nito. Nakalabas ang dila na para bang nang-aakit habang patuloy ito sa paglamas sa sariling dibdib. Mabuti na lang talaga at kakatapos lang nila kanina at mukhang napagod ang manoy niya kaya hindi pa nagrereact! Tsaka, ano ba ang nangyayari kay Vanilla? Huwag nitong sabihin na nakita nito kanina ang mga hindi dapat makita dito sa loob ng opisina niya? Shit, hindi pwede iyun! Hindi niya kayang mawala sa kanya ang kanyang nobya. "Hindi na kailangan! No more looking back, Darren. Man------Ahhhh!" hindi na natuloy pa ang sasabihin ni Vanilla dahil sumalpok na ang kotse niya sa isa pang kotse na nasa harapan niya. Huli na para maapakan ang brake kaya naman sunod na naramdaman ng dalaga ay ang pagkabagok ng kanyang ulo sa manibela ng sasakyan kasabay ng pagdilim ng buong paligid Samantalan dinig na dinig naman ni Darren ang ingay na nagmumula sa kabilang linya. "Hello! Hello! Vanilla! Huwag kang magbiro ng ganiyan. Sumagot ka!'" taranta niyang bigkas pero hindi na nagsalita pa ulit ang dalaga. Muli niya itong tinawagan pero hindi na din ito sumasagot pa. Lalong nakaramdam ng takot si Darren. Kaagad siyang napatayo mula sa pakakaupo at mabilis na naglakad palabas ng opisina. Direcho siya sa parking area habang hindi niya namalayan pa na kaagad din namang sumunod sa kanya si Lexi. "Darren, Darling, ano ang nangyari? Akala ko ba---" "I think may masamang nangyari kay Vanilla. Tapusin mo na ang mga reports na pinapatapos ko sa iyo..." seryosong wika naman ng binata sa dalaga niyang sekretarya. "NO! Hindi pwede! Tutulong ako sa paghahanap sa girlfriend mo. Boss Darren, we are playing lang naman diba? Lahat ng namamagitan sa ating dalawa ay init lang naman ng katawan kaya walang dahilan para magselos sa akin ang gilfriend mo!" nakangiting wika ni Lexi sabay dukwang nito kay Darren at binigyan niya ito ng malutong na halik sa labi "Yes...laro lang ang lahat at hindi dapat seryosohin. Besides, never kong nakita kay Vanilla ang pagdududa. Baka mainit lang ang ulo niya kaya siya nakipaghiwalay sa akin kanina." nakangiting sagot naman ni Darren sa dalaga. Hindi niya na napansin pa ang kislap ng tuwa sa mga mata ni Lexi pagkatapos niyang sabihin ang katagang iyun...DEVI POV Ilang sandali pa ay biglang tumakbo papunta sa amin si Febe habang basang-basa ang katawan. "Ate! Ate Devi! Ano ba naman! Kayo lang ang hindi naliligo! Halika na!" masigla niyang wika. "Ano na naman iyan? Ang kulit mo talagang bata ka!" natatawang wika ni Mommy. Ngunit, imbes na pansinin ang sinabi ni Mommy, lumapit si Febe sa akin at hinila ang kamay ko. "Tara na, Ate! Promise, sobrang saya!" Napailing ako habang natatawa. "Hindi muna siguro." "Please?" "Pabayaan mo muna siya, Febe. Kapag gusto na niyang lumangoy, kusa rin iyang sasama." Sabat naman ni Mommy. Napasimangot si Febe ngunit ilang segundo lang ay muli rin itong ngumiti. "Sige! Pero mamaya wala ka nang takas!" wika nito. At pagkatapos noon, patakbo na siyang bumalik ng pool. Napailing na lamang ako habang pinapanood ang masigla niyang personalidad. Kung tutuusin…nakakagaan talaga ng pakiramdam ang presensya ni Febe. Ngunit kahit gaano pa kasaya ang paligid, hindi pa rin maalis sa isip
DEVI POV "Excuse me po...maraming salamat po sa masarap na tanghalian." seryosong wika ko pagkatapos noon, mabilis na din akong tumayo at nagpaalam sa kanila HIndi ko na hinintay pa ang magiging sagot nila. Direcho na akong lumabas ng dining area at naglakad palabas ng Villa "Devi." narinig kong tawag ni Winston sa akin. Sinusundan niya ako pero hindi ko siya pinansin Wala na akong balak na makipag-usap sa kanya ng matagal. Mahirap na, baka kung ano pa ang isipin sa amin ng mga taong nakapaligid sa amin eh Ayaw ko silang mag-isip ng kahit na ano pa man. "Devi, sorry sa mga sinabi kanina nila Lolo at Lola. Promise, hindi na mauulit iyun." muling wika ni Winston. Napahinto ako sa paghakbang at seryoso siyang tinitigan. "It's okay.....wala lang sa akin iyun. Walang dapat na ikabahala." seryosong bigkas ko. Nakita ko na bahagya siyang napangiti "Thank you. Ang akala ko talaga, nagalit ka eh." sagot niya "Hindi..." sagot ko din naman na sinabayan ko ng sunod-sunod na p
DEVI POV "Magandang hapon po." Mahinahon kong bati sa mag-asawang nakaupo sa mahabang mesa ng hapag-kainan. Pareho silang sabay na napatingin sa akin. Si Don Amador ay tahimik lamang na humihigop ng kape habang nakababa ang salamin sa dulo ng kanyang ilong. Samantalang si Donya Celestina naman ay may bahagyang ngiti sa labi, ngunit hindi ko mabasa kung ano talaga ang nasa likod niyon. Sa totoo lang, gusto ko na lang na huwag na munang pumasok dito sa dining area. Gusto ko na lang magdahilan na hindi pa naman ako nagugutom. Kung maaari nga lang ay lumabas na lang ako dito sa villa at magkunwaring mas interesado akong mamasyal na lang muna kaysa kumain. Hangat maaari, ayaw ko kasi muna silang makaharap. Ayaw ko din silang makipagkuwentuhan. Hindi dahil natatakot ako sa kanila kundi dahil hangang ngayun, hindi pa rin palagay ang loob ko sa kanila. "Magandang hapon din sa'yo, iha," nakangiting tugon ni Donya Celestina. "Halika. Maupo ka na rito at sabay na tayong kumain." Si
DEVI POV MABUTI na lang talaga at hindi na kami nagtagal pa sa loob ng palengke. Nang mas lalo pang dumami ang mga tao, wala nang nagawa si Winston kundi ang sundin ang payo ng mga security niya na bumalik na ng sasakyan. At mabuti na lang din at nakinig siya kung hindi, baka mas nauna na akong nagwalk-out Hindi dahil sa nag-iinarte ako kundi, hindi lang talaga ako sanay na maraming mga taong kumukuha ng larawan sa amin At bago kami umarangakada paalis, inuutos na lang ni Winston sa isa sa mga bodyguards niya kung ano pa ang mga dapat bilihin "Ayaw ko nang dumaan sa kahit saan, Winston ha!!. Antok na antok na talaga ako at uuwi na tayo.'" naiinis ko pa ngang wika sa kanya "Okay, uuwi na tayo." sagot din naman niya sa akin. Hindi na ako umimik pa dahil gusto kong ipakita sa kanya na naiinis talaga ako sa kanya dahil sa mga pinanggagawa niya Pero, mahirap pala kapag sobrang tahimik na din ng buong paligid. Dahil sa matinding antok, hIndi ko kasi namalayan na nakatulog pala a
DEVI POV "ANO ITO? SAAN ITO?" kunot noong tanong ko kay Winston. Hindi ko alam kung nananadya ba talaga siya pero parang ganoon na nga. Tuluyan nang lumiwanag ang buong paligid at kung hindi pa ako tumingin sa labas ng bintana ng sasakyan, hindi ko malalaman na nandito pala kami sa isang palengke? Matao sa labas, may mga nakikita din akong mga vendors na abala sa pagtitinda ng kani-kanilang mga produkto sa bungad pa lang At ang hindi ko maintindihan ay kung ano ang rason nitong si Winston at kung bakit nandito kami ngayun sa isang lugar na maraming tao "Ano na naman ito?" naguguluhan kong muling tanong sa kanya "Hey, relax...ako ang bahala." sagot din naman niya kaagad sa akin Mariin kong naipikit ang aking mga mata dahil sa inis. Imagine, buong gabing walang tulog tapos dadalhin niya ako sa palengke? Para saan? "Winston, hindi nakakatuwa." yamot kong wika "I know....pero, utos ito ng Mommy natin." nakangiting sagot niya "Ano? At paano na naman nadamay ang Nanay ko
DEVI POV "Bakit ka nakasimangot?" puno ng panundyo sa boses nitong si Winston habang nandito na kami sa loob ng kotse niya Oo, nakakain naman kami kanina sa loob ng coffee shop, nainom ko din ang hot chocolate na inorder niya, nakain ko din ang ilang slice ng pizza na inorder niya din para sa kanya. Pero, masama pa rin ang loob ko lalo na at bigla na lang dumami ang mga nagpapicture kanina at hindi ko alam kung bakit sa lahat ng oras na pagkuha ng larawan, walang ibang ginawa itong si Winston kundi ang akbayan ako. "Saan mo pa gustong kumain?" muling tanong niya sa akin. Na para bang hindi niya gets na naiinis na ako. Ang dami niyang mga pasakalye at imbes na sundin niya ang nais ko na umuwi na kami, nandito pa rin kami sa parking area ng coffee shop "Winston, halos alas sinko na ang umaga. Palagay mo ba may mapapasyalan pa ng ganitong oras ng umaga?" seryosong tanong ko sa kanya Hindi ko alam kung ano ba talaga ang tumatakbo sa isipan niya at kung bakit siya ganito.
VANILLA “NAY? Nanay, ikaw ba iyan?” mahinang bigkas niya at walang sabi-sabing mahigpit siyang yumakap dito “Nanay! Nanay ko!” Umiiyak niyang sambit “Diyos ko! Ikaw nga! Vanilla, anak ko!” ramdam niya din ang pag-iyak ng Nanay niya. “Nay, ano ang nangyari? Teka lang, bakit kayo nandito? Si
Mataas ang sikat ng araw nang magising si Vanilla kinaumagahan. Wala sa sariling napahawak siya sa kanyang ulo nang maramdaman niya na para bang may kumikirot sa bahaging iyun. Akmang babangon na sana siya ng kama nang biglang bumukas ang pintuan ng silid at iniluwa si Zakari na halatang kakatap
VANILLA Dahil sa matinding pagkapuyat nang nagdaang gabi, tinanghali na siyang magising kinabukasan. Hindi niya pa nga maiwasan na magtaka dahil hindi niya nagisnan ang mga anak niya na nasa tabi niya. Hindi kagaya kahapon na nagising siya sa mga halik ng mga ito pero kakaiba yata ngayun. Mag-isa
Gusto niyang itulak si Zakari. Gusto niyang magprotesta at sawayin ito sa ginagawa nito sa kanya ngayun pero hindi niya na pala kayang gawin lalo na nang mag-umpisa na nitong galugarin ang kanyang labi. Ni hindi niya na nga mapigilan na maipikit ang kanyang mga mata nang bigla na lang nitong hulihi







