Chapter 4

Maaga akong bumangon dahil alam kong ngayon ang araw ng pamamalengke ni Esperanza, gusto kong sumama sa kanya para maiwasan ko ang magkapatid na Salvatoire sa mansyon na ‘to. 

Hinding hindi ko pa nakalimutan ang ginawa sa akin ni Atreus, he stole my first kiss! 

Pagkatapos kong mag linis ng katawan ko ay agad din naman akong nag bihis dahil madali akong dapuan ng sakit, napangiwi ako nang wala akong makitang pwedeng pambahay sa mga damit ko. 

Buti ay may nahila akong simpleng t-shirt at shorts, ayokong mag pants, hindi ako komportable sa ganon. Pagka tapos kong mag bihis ay agad na akong bumaba, naabutan ko si Esperanza na hinihintay ako sa sala. 

Agad akong ngumisi sa kanya nang magtama ang paningin naming dalawa. 

“Sasama ka raw sa pamamalengke?” tanong niya sa akin nang makalapit ako. 

Ngumisi ako. “Yes, can I?” 

Tinitigan ako nito nang matagal bago tumango, ngumuso ako. Baka pati siya ay sabihin na hindi ako mukhang katulong? Though they don’t really treat me as a maid here? Sa guestroom nga ako natutulog? 

“Halika, marami tayong kailangang bilhin,” tumango ako at sumunod ako sa kanya. Once a week ata sila namamalengke dahil gusto nilang palaging fresh ang hinahain nila sa mga Salvatoire. 

“Marunong ka bang magluto hija?” tanong ni Esperanza sa akin. Nasa sasakyan na kaming dalawa, may kasama pa siyang ibang mga maid pero nasa likuran sila ng van. 

“Opo, marunong po ako,” naka ngising sagot ko. It’s a skill passed down on me from my mom, hindi hinayaan ni mommy na hindi ako marunong mag luto. 

Natatandaan ko pa ang sinabi niya sa akin na gusto niyang marunong akong mag luto kahit na may mga cook naman sa mansiyon. 

Hindi na muling nag tanong si Esperanza sa akin hanggang sa makarating kami sa palengke, it’s not my first time in a wet market dahil palagi akong sinasama ni mommy noong buhay pa siya. 

Ngumisi ako nang mahuli ko ang tingin sa kain ni Esperanza, siguro ay tinitignan niya ang ekspresyon ng mukha ko. 

Ngumuso ako, dumiretso kami sa gulay, maayos ang wet market nila rito, per section ang mga goods nila which is good. 

Dinama ko ang malamig na simoy ng hangin, wala pa ang araw pero nandito na kami, I suddenly miss my mommy, ganitong oras din siya namamalengke noon, my mom wants our foods to be fresh kaya siya mismo ang namamahala sa pamamalengke. 

“Hindi ka ba nahihilo hija?” tanong sa akin ni Esperanza. 

“Hindi po, sanay po ako sa palengke,” naka ngising sagot ko sa kanya. Tumango siya sa akin at nag simula nang mag lakad, may dalawa kaming mini cart kung saan ilalagay ang mga pinamimili kaya hindi kami mahihirapan. 

Inabot ni Esperanza ang listahan niyang dala sa tindera, marami ang nasa listahan kaya nag tulong tulong sila sa pag kikilo. 

“Sino itong magandang babae, Esperanza?” tanong nito habang nakatitig sa akin. 

Tipid akong ngumiti, I am not rude besides tinawag niya akong maganda. 

“Bagong kasambahay, siya ang nagbabantay sa bunsong Salvatoire,” 

Tumaas ang kilay ng tindera, muntik ko na rin siyang pagtaasan ng kilay buti ay napigilan ko ang sarili ko. 

“Parang isa rin siya sa kailangang bantayan, Esperanza,” pabirong sagot nito. 

Napangiwi ako dahil sa sinabi niya. Anong ibig niyang sabihin sa sinabi niya?

“Hindi naman, magaling naman siyang mag luto, mag hugas lang ng plato hindi,” mas lalong lumaki ang ngiwi ko sa naging sagot ni Esperanza. 

Seriously? Isang beses lang naman akong naka basag sa kusina, hindi na naulit pa. 

Nang makapag bayad na si Esperanza ay sumunod kami sa susunod na stall, wala naman akong ginagawa kung hindi sumunod at manood, para tuloy akong anak ni Esperanza na hinila basta para sumama rito sa palengke. 

“Bakit hindi mo nalang kami hintayin sa may sasakyan, Sydelle?” baling sa akin ni Esperanza. Napa tingin ako sa mga taong nag dadagsaan na sa loob, sooner or later magiging siksikan na sa palengke. 

Tumango ako sa kanya at sinamahan pa ako ng isang kasambahay pabalik, binuksan ng driver ang van pero agad akong umiling. Mas gusto kong panoorin ang mga tao rito kung paano sila mamalengke. 

“Ganito po talaga rito sa palengke?” kinausap ko ang driver na nasa tabi ko. 

“Ang alin po?” 

“Parang buong pamilya ang kasama mamalengke?” nag tatakhang tanong ko. 

Bahagyang natawa ang driver sa sinabi ko. 

“Iyong iba kasi ay dito na sila bumibili ng almusal hija, kaya ganoon. May kainan doon sa may bandang dulo, minsan ay doon na sila kumakain lalo na kapag hindi nila gusto ang kanin sa umaga,” 

“Ano po bang binebenta?” 

“Goto, mami, lomi mga ganon lang naman hija, may mga kakanin din diyan sa paligid,” 

Tumango ako sa kanya. I know goto, lahat ng sinabi niya ay pamilyar ako pero hindi ko madalas naka-kain iyon. 

“Ano po bang paboritong pagkain ni Aurelia?” 

Bigla ko siyang naisip dahil bawal pa rin siyang lumabas sa kwarto niya, dinadalhan ko lang siya ng pagkain sa kwarto niya. Naaawa ako sa kanya pero wala naman akong magawa dahil iyon ang gusto ng kuya niyang kontrabida sa buhay niya. 

“Palabok hija,” ngumuso ako. Ginala ko ang paningin ko. Hindi ko alam kung saan bibili!

“Uhh, can you lead me the way po? I just wanna buy palabok for Aurelia,” 

Hindi ito sumagot pero iginiya niya ako sa isang stall, tumingala ako at nakita ko na may palabok nga silang binebenta. 

“Anong sakanila miss?” agad akong binalingan ng matandang tindera. 

“Palabok po,” 

“Ilang order?” 

“Dalawa po,” naka ngiting sagot ko. Tumango siya sa sinabi ko at nilista ang order ko. 

“How much po?” tanong ko habang kumukuha ng pera sa wallet ko. 

“Tig otsenta isang order,” sagot niya sa akin. Natulala ako. 

I don’t know what otsenta means! 

Agad kong nilingon ang kasama ko, nakatingin din ito sa akin kaya bahagya akong ngumisi. 

“I don’t know how much otsenta is..” 

Bahagya itong natawa sa sinabi ko. “Bigyan mo siya ng two hundred, susuklian ka niya hija,” 

Sinunod ko ang sinabi niya at sinuklian niya ako ng fourty pesos, dalawang otsenta is one hundred sixty pesos? Oh my gosh!