LOGINPinanood ni Shine ang paglayo ng sasakyan ng pulis na lulan si Haile. Instinctively, sinubukan niyang habulin ito, ngunit isang pulis ang humarang sa kanyang daan.“Ma’am, please do not obstruct official business!”“Pero siya—” Namula ang mga mata ni Shine sa panik habang itinuturo ang direksyong nilabasan ng sasakyan. “She’s been framed! Hindi niyo siya pwedeng dalhin nang ganyan lang!”“Ang pagiging inosente o guilty niya ay malalaman pagkatapos ng imbestigasyon. Please cooperate.” Ang tono ng officer ay matigas at walang emosyon.Sa sandaling iyon, si Haile—na nakaupo na sa loob ng sasakyan—ay bahagyang lumingon. Sa likod ng dahan-dahang tumataas na bintana, ang kanyang kalmadong tingin ay sumalubong sa balisang mga mata ni Shine. Mahina siyang umiling at tahimik na binigkas ang ilang salita.‘Ayos lang ako. Huwag kang mag-alala.’Naintindihan iyon agad ni Shine. Pagkuwa’y naglaho na ang sasakyan, nag-iiwan ng bulung-bulungan sa mga usisero. Nanatiling nakatayo si Shine sa gitna ng
Napatigagal si Amelia. Sa isang saglit, tila naging yelo ang kanyang dugo at tuluyang nabura ang lahat ng kaisipan sa kanyang utak. Ngunit sa ikinagulat ni Conrad, ang gulat at panik sa mukha nito ay hindi nagtagal.“Ano naman kung alam na niya?” mahina niyang sabi.Ang kanyang tono ay walang bakas ng tunay na kahihiyan—tanging isang kakaibang pakiramdam ng pagsuko sa tadhana.“Dahil alam niya kaya niya ito ginagwa sa atin? Pinapaikot-ikot niya tayo! Alam niya, pero hinahayaan niya lang, pinapanood tayo, pinapanood akong dalhin ang anak mo. Alam na niya ang lahat pero hindi niya pa rin tayo binubuko—ginagawa tayong mukhang tanga… iyon ang mas nakakasama ng loob.”Tila mas nakatutok siya sa “kalkulasyon” at “manipulasyon” ni Haile kaysa sa sarili niyang kahihiyan. Dahil sa baluktot na lohikang iyon, nakaramdam si Conrad ng isang matinding pagkamuhi.Mabilis na inayos ni Amelia ang kanyang sarili. Lumapit siya sa hospital bed at hinawakan ang kamay ng asawa, habang pilit na pinapalambot
Sa loob ng VIP Room na iyon ng Eclipse Club, ang dati’y mapang-akit at malisyosong atmospera ay tuluyan nang gumuho matapos ang naganap na kaguluhan. Ang tanging naiwan ay matinding kahihiyan, galit, at isang tila nakabibinging katahimikan.Nakahandusay si President Lu sa magulong sofa, mariing idinidiin ang mga ice pack sa kanyang namamagang ilong at pisngi. Madilim ang kanyang paningin habang nakatitig kay Amelia na nakatayo sa hindi kalayuan. Pinaalis na niya ang kanyang mga bodyguard, kaya silang dalawa na lamang ang naiwan sa loob.Ang bigat ng hangin ay halos hindi na kayang dalhin.“Bakit ka umiiyak?” iritadong singhal ni President Lu, habang may bahid pa ng dugo sa gilid ng kanyang labi. “Damn it, talagang binigyan mo ako ng napakalaking sakit ng ulo!”Napaigtad si Amelia. Humikbi siya at pinilit na pigilin ang mga luha, ngunit ang kanyang mga balikat ay patuloy na nanginginig nang hindi kontrolado.Gulo-gulo ang kanyang isip—ang galit at durog na mukha ni Conrad bago ito umal
Sa gitna ng malamlam na liwanag ng eskinita, ang kalmado ngunit matatalim na salita ni Haile ay tila humigop sa lahat ng kulay sa mukha ni Conrad. Nanginig ang kanyang mga labi, ngunit walang malinaw na tunog na lumabas sa kanyang bibig.Lagi niyang pinaniniwalaan na ang relasyon nila ni Amelia—na nagmula sa pagtataksil—ay isang sikretong maingat na nakabaon. Minsan pa nga ay pinangarap niya na darating ang araw na maibabalik niya si Haile sa kanyang tabi.Ngunit ngayon, sa ilalim ng malamig at mapang-maliit na tingin ni Haile, natanto niya ang lahat nang malinaw, na tila tinamaan ng kidlat—alam nito ang lahat. At ang nakakahiyang eksena ngayong gabi ay hindi kailanman aksidente. Ito ay isang “regalo” na personal nitong inihanda.“Ano… anong sinasabi mo? Hindi kita maintindihan…”Hirap na nagsalita si Conrad, pilit na kumakapit sa huling hibla ng kanyang dignidad.“Si Amelia… she was just a former client ng Carnell Group. I was treating her as a friend. Hindi ko lang matanggap ang beh
“President Lu?!”Ang boses ni Conrad ay gumaralgal sa gulat, poot, at kahihiyan habang nakatitig sa lalaking nasa harap niya.“A. Mel. Ya! Ito ba ang sinasabi mong shopping… sa BGC?!”Sa ilalim ng kanyang namumulang mga mata, nanginig si Amelia. Instinctively, nagtago siya sa likod ni President Lu, nanginginig ang mga labi habang namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata.Bahagyang namulatan ng isip si President Lu dahil sa sigaw, ngunit likas na sa kanya ang kayabangan. Hinding-hindi niya papayagan na hamunin siya ng isang mas batang lalaki. Humakbang siya pasulong para harangan si Amelia, ang kanyang tono ay puno ng panghahamak.“Conrad? Paano mo ba nahanap ang lugar na ’to? At anong ginagawa mo rito habang bitbit ang mga mumurahing bulaklak na ’yan?”Maliit ang tingin na sinuri niya ang bouquet ng mga pulang rosas bago ito muling ibinalik sa nagngangalit na mukha ni Conrad. Ngumisi siya, nagpasyang tanggalin na ang lahat ng pagkukunwari.“Bata, let me tell you—kung hindi dahil kay A
Tumingin si Amelia kay Mr. Lu na may namumungay at nagsusumamong mga mata, bakas ang matinding pananabik at takot sa kanyang mukha. Tila mas lalong nalilibang si Mr. Lu habang pinapanood ang kanyang panginginig.Sa wakas, na parang nagbibigay ng isang pambihirang awa, ibinalik nito ang telepono. Pakiramdam ni Amelia ay para siyang napatawan ng pardon mula sa bitayan. Mabilis niyang hinablot ang phone, pinatay ang speaker, at mariing idinikit sa kanyang tainga habang pilit na pinapakalma ang kanyang paghinga.“Hello, Conrad? Bakit? I’m out shopping.”Nagkaroon ng maikling katahimikan sa kabilang linya. Bahagyang kumunot ang noo ni Conrad. Ang naririnig niyang ingay sa background ay hindi tunog ng isang mall—masyadong tahimik ang paligid. Gayunpaman, pilit niyang isinantabi ang hinala.“Nasa labas ka? Sa BGC?” tanong ni Conrad, habang iniisip ang mga mall na madalas nitong puntahan.“Oo—oo, sa BGC. Where else would I be?” mabilis na sagot ni Amelia, habang ang puso niya ay parang tambo
Agad na naintindihan ni Haile ang nangyayari: isa ang pamilya Pineda sa mga organizer ng event—pero ginamit nila siya para lang mapa-oo si Hudson na pumunta.Gaya ng inaasahan, lumapit si Richard para makipagkamay, tsaka pasimpleng tumabi para ipakilala ang kanyang anak na ayos na ayos sa likuran n
Natigilan si Kyle nang banggitin ni Haile ang pangalang ‘Amelia’ tsaka ito paulit-ulit na tumango.“Oo! Siya nga! Si Amelia! Naalala mo rin!”Isang bakas ng nostalgia ang nagpalambot sa mukha niya. “Nasa art school siya noon, siguro siya ang pinakahinahangaan sa department namin… pero medyo… tsk.”
Muntik nang tumakbo si Haile palabas.Malinaw niyang naramdaman ang pagkagulat sa mga mata ni Hudson nung sandaling iyon. Gusto niyang tumayo at takasan ang hindi makontrol na ambiguity pero mahigpit siyang hinahawakan ng malalakas na braso nito.Iminapa nito ang kanyang ulo. May kung anong madilim
Nakatayo si Conrad sa kalsada, nilalamon ng isang hindi pa nararanasang pakiramdam ng pagkabigo at kawalan ng pag-asa.Kaya pala… sa wakas ay naintindihan na niya.Ang dahilan kung bakit nagawa ni Haile na manatili sa BGC nang ganoon kadesidido, at balewalain lang siya—Hindi dahil sa tuluyan na it







