Se connecterAng lungsod ay kumukititap na tila isang dagat ng mga nagkalat na bituin.Sa loob ng penthouse ng mga Miller, ang mga floor-to-ceiling windows ay nagsilbing kuwadro sa nagniningning na skyline ng Taguig sa kalaliman ng gabi. Nakaupo si Haile nang de-kuwatro sa malambot na karpet, habang nakabuklat sa kanyang harapan ang isang sketchbook. Ang mga pinakabagong disenyo para sa kanyang susunod na koleksyon ay nakalatag sa mga pahina—malinis na mga guhit, matapang na mga korte, at mga ideyang dahan-dahang nabubuo.Ang tagumpay ng kanyang show sa Paris ay nagdala ng dambuhalang bugso ng atensyon. Mga alok, kolaborasyon, imbitasyon—sunod-sunod na dumarating. At ngayon, maingat niyang sinusuri kung alin sa mga ito ang karapat-dapat sa kanyang susunod na hakbang.Sa kanyang likuran, nakaupo si Hudson sa sofa habang nakapatong ang isang laptop sa kanyang kandungan. Ang screen ay nagpapakita ng mga hilera ng financial data at reports; kalmado at tutok ang kanyang ekspresyon.Dalawang tao. Dalawa
Ang biglaang paghisterya sa airport ay tila isang malakas na buhos ng ulan na tuluyang humugas sa huling bakas ng pasensya sa mga mata ni Kyle.“Fine,” malamig niyang sabi, na tila kinakausap ang hangin. “Kung ganyan ang gusto mo, I won’t waste any more time on you.”Inilabas niya ang kanyang phone at mabilis na nag-dial.“Tumakas siya. Hindi tumuloy sa flight. Oo—bumalik siya sa lungsod para hanapin si Conrad. Understood. I’ll proceed with Plan B.”Pagkababa ng tawag, tinitigan ni Kyle ang direksyong tinahak ni Amelia bago ito naglaho.Wala nang pag-aalinlangan sa kanyang tingin—tanging isang malamig at halos malupit na determinasyon ang natira.Mula sa kanyang bulsa, kinuha niya ang isang maliit na litrato.Litrato ito ng isang batang lalaki—ang kanyang anak.“Bidzill…” bulong niya, habang dahan-dahang hinahaplos ng kanyang hinlalaki ang larawan. “Dad’s sorry. Pero habang nakaharang pa ang nanay mo… none of us can leave cleanly.”Nang hindi lumilingon, tumalikod siya at naglakad pat
Ang kahihiyang sinapit sa labas ng Miller Building ay tila isang malatindang tinik na bumaon nang malalim sa dibdib ni Conrad—nabubulok at lalong kumikirot sa bawat segundong lumilipas. Sa loob ng kanyang kotse, mahigpit niyang hinawakan ang manibela hanggang sa mamuti ang kanyang mga buku-buko. “Ah—!” Malakas niyang pinitpit ang busina, habang ang kanyang kamao ay bumagsak nang marahas sa manibela. Ang tunog ay umalingawngaw sa gitna ng katahimikan. Bakit? Mas matagal niyang kilala si Haile kaysa sa kahit sinong lalaki. Mayroon silang nakaraan—mahabang panahon, malalim na pinagsamahan. Dati, siya ang mundo ng babae. Kaya bakit… bakit ang lalaking iyon ang nakatayo sa puwestong dapat ay sa kanya? Bakit nakuha nito ang nagliliwanag na si Haile na tila napakalayo na at hindi na niya maabot ngayon? Dahan-dahang itinaas ni Conrad ang kanyang ulo. Sa rearview mirror, bakas ang pamumula ng kanyang mga mata dahil sa galit. Ngunit bigla, isang baluktot at mapait na ngiti ang sumilay sa k
Napatingin si Haile sa pamilyar na boses at agad na kumunot ang kanyang noo nang makita si Conrad. Huminto siya, hininaan ang boses, at may ibinulong sa kanyang assistant. Tumango ang assistant at naunang umalis.“Congratulations sa pagkakapanalo mo ng Global Designer Award,” sabi ni Conrad habang lumalapit, inaalok ang bouquet gamit ang dalawang kamay. Pinilit niyang ngumiti nang tapat. “Sinusubaybayan ko ang mga gawa mo. I’m really happy for you.”Hindi kinuha ni Haile ang mga bulaklak. Sa halip, umatras siya nang kalahating hakbang, ang mga mata ay puno ng malinaw na pandidiri.“Conrad,” malamig niyang sabi, “lumayo ka sa akin.”Sandaling nanigas ang ngiti ni Conrad, pero mabilis niya itong ibinalik sa dati.“Haile, alam kong nagkamali ako.” Lumambot ang kanyang boses, tila nagmamakaawa. “Matapos ang lahat, naintindihan ko na rin... ikaw lang ang tunay na minahal ko. Let’s start over, okay?”Maingat niyang pinagmasdan ang ekspresyon nito, saka nagpatuloy.“Nagpasya na akong itayong
Sa loob ng meeting room ng Detention Center, isang pader na salamin ang naghihiwalay kay Amelia mula sa mundong nasa labas. Sa kauna-unahang pagkakataon, naramdaman niya ang tunay at nakakasakal na takot. Ang mga salita ng kanyang abogado ay tila paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang mga tainga. "Nagbalik na ang malay ni Mrs. Carnell at positibo ka niyang kinilala. Nagsimula na ring mag-confess si Kyle. Kapag napatunayan kang guilty sa kidnapping at abandonment na nagresulta sa serious injury, asahan mo ang mahabang panahon sa kulungan." "Kailangan kong makita si Conrad," bigla niyang sabi, habang nanginginig ang boses. "Sabihin mo sa kanya na mayroon akong gustong sabihin." Umiling ang abogado. "Mr. Carnell has made it clear—ayaw ka niyang makita. Sa ngayon, ang pinakamabuting magagawa mo ay mag-cooperate at subukang mapababa ang iyong sentence." "Bidzill..." Biglang nagbago ang kanyang ekspresyon. Hinawakan niya ang gilid ng salamin. "Nasaan ang anak ko? Nasaan si Bidzill?"
Sa loob ng opisina ng Criminal Investigation Division, itinulak ni Ethan ang isang makapal na bunton ng mga dokumento at larawan kay Conrad. “Ito ang mga ebidensyang nakuha lang namin mula sa pag-search sa bahay ni Kyle at sa apartment ni Amelia.” Bahagyang nanginig ang mga kamay ni Conrad habang binubuksan ang file. Ang unang ilang pahina ay nagpapakita ng mga call records sa pagitan nina Amelia at Kyle. Sa mga araw bago at matapos ang pagkawala ni Talia, palaging magkausap ang dalawa. Wala pang tatlumpung minuto matapos ang huling tawag ni Talia kay Amelia, agad na tinawagan ni Amelia si Kyle. Pagdating ni Conrad sa ikatlong pahina, tila huminto ang kanyang paghinga. Isa itong surveillance photo na kinuha sa West Wharf. Sa larawan, inaalalayan ni Amelia ang isang nasa gitnang edad na babae habang naglalakad patungo sa isang speedboat. Pareho silang nakasuot ng sumbrero, pero ang sinumang pamilyar kay Amelia ay agad na makikilala ang kanyang tindig. At ang babaeng kasama niya—si
Sana talaga hindi na lang niya isinama ang anak niyang iyon!“Hindi siya basta-bastang babae lang… Si Haile siya! Montinola ng pamilya Montinola! Ang mga Montinola ng BGC City!”Nanginginig ang boses ni Stephanie, ang kaba niya ay mabilis na nag-transform sa mga luhang malapit nang pumatak.“Narinig
Natigilan si Kyle nang banggitin ni Haile ang pangalang ‘Amelia’ tsaka ito paulit-ulit na tumango.“Oo! Siya nga! Si Amelia! Naalala mo rin!”Isang bakas ng nostalgia ang nagpalambot sa mukha niya. “Nasa art school siya noon, siguro siya ang pinakahinahangaan sa department namin… pero medyo… tsk.”
Muntik nang tumakbo si Haile palabas.Malinaw niyang naramdaman ang pagkagulat sa mga mata ni Hudson nung sandaling iyon. Gusto niyang tumayo at takasan ang hindi makontrol na ambiguity pero mahigpit siyang hinahawakan ng malalakas na braso nito.Iminapa nito ang kanyang ulo. May kung anong madilim
Nakatayo si Conrad sa kalsada, nilalamon ng isang hindi pa nararanasang pakiramdam ng pagkabigo at kawalan ng pag-asa.Kaya pala… sa wakas ay naintindihan na niya.Ang dahilan kung bakit nagawa ni Haile na manatili sa BGC nang ganoon kadesidido, at balewalain lang siya—Hindi dahil sa tuluyan na it







