เข้าสู่ระบบSa loob ng meeting room ng Detention Center, isang pader na salamin ang naghihiwalay kay Amelia mula sa mundong nasa labas. Sa kauna-unahang pagkakataon, naramdaman niya ang tunay at nakakasakal na takot. Ang mga salita ng kanyang abogado ay tila paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang mga tainga. "Nagbalik na ang malay ni Mrs. Carnell at positibo ka niyang kinilala. Nagsimula na ring mag-confess si Kyle. Kapag napatunayan kang guilty sa kidnapping at abandonment na nagresulta sa serious injury, asahan mo ang mahabang panahon sa kulungan." "Kailangan kong makita si Conrad," bigla niyang sabi, habang nanginginig ang boses. "Sabihin mo sa kanya na mayroon akong gustong sabihin." Umiling ang abogado. "Mr. Carnell has made it clear—ayaw ka niyang makita. Sa ngayon, ang pinakamabuting magagawa mo ay mag-cooperate at subukang mapababa ang iyong sentence." "Bidzill..." Biglang nagbago ang kanyang ekspresyon. Hinawakan niya ang gilid ng salamin. "Nasaan ang anak ko? Nasaan si Bidzill?"
Sa loob ng opisina ng Criminal Investigation Division, itinulak ni Ethan ang isang makapal na bunton ng mga dokumento at larawan kay Conrad. “Ito ang mga ebidensyang nakuha lang namin mula sa pag-search sa bahay ni Kyle at sa apartment ni Amelia.” Bahagyang nanginig ang mga kamay ni Conrad habang binubuksan ang file. Ang unang ilang pahina ay nagpapakita ng mga call records sa pagitan nina Amelia at Kyle. Sa mga araw bago at matapos ang pagkawala ni Talia, palaging magkausap ang dalawa. Wala pang tatlumpung minuto matapos ang huling tawag ni Talia kay Amelia, agad na tinawagan ni Amelia si Kyle. Pagdating ni Conrad sa ikatlong pahina, tila huminto ang kanyang paghinga. Isa itong surveillance photo na kinuha sa West Wharf. Sa larawan, inaalalayan ni Amelia ang isang nasa gitnang edad na babae habang naglalakad patungo sa isang speedboat. Pareho silang nakasuot ng sumbrero, pero ang sinumang pamilyar kay Amelia ay agad na makikilala ang kanyang tindig. At ang babaeng kasama niya—si
Ang Shark Tooth Island ay di-hamak na mas mapanglaw kaysa sa inakala ni Conrad. Ang speedboat ay nagawa lamang huminto ilang daang metro ang layo mula sa pampang dahil sa matatalas na bahura na nakapalibot sa isla. Tatlong araw na ang lumipas. Mula nang matanggap ang lead hanggang sa ma-organisa ang rescue operation, tatlong buong araw ang ninakaw ng panahon. Sa loob ng tatlong araw na iyon, halos hindi natulog si Conrad. Tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, napapanaginipan niya ang kanyang ina na tinatawag ang kanyang pangalan mula sa isang madilim at hindi maabot na lugar. “Ito na ang lugar.” Itinuro ni Ethan ang madilim na anino ng isla sa unahan. Hindi malaki ang isla, pero ang lupain nito ay baku-bako at mahirap lakaran. Ang mga sanga ay gumuguhit sa mga kamay at mukha ni Conrad hanggang sa lumabas ang dugo, pero wala siyang pakialam sa sakit. Ang kanyang mga mata ay pilit na naghahanap sa bawat sulok kung saan maaaring may nagtatago. “Mom! Mom, nasaan ka?!” Dalawang o
Sa loob ng interrogation room ng National Capital Region Criminal Investigation Division, matigas ang upo ni Conrad sa tapat ng mesa. Isinalaysay niya kay Captain Dela Cruz ang lahat—mula sa mga kaganapang humantong sa pagkawala ng kanyang ina, ang relasyon niya kay Amelia, hanggang sa lumalalim niyang hinala laban sa babae. Si Captain Dela Cruz—si Ethan Dela Cruz—ay naging kaklase ni Conrad noong high school. Ngayon, siya na ang deputy captain ng criminal investigation team. Kumpara sa batang Ethan na naalala ni Conrad, mas payat ito ngayon, at ang matatalas nitong katangian ay kababakasan ng bigat at seryosong tungkulin sa kapulisan. “Kailan ang huling beses na nakita mo si Aunt Talia?” tanong ni Ethan habang mabilis na nagtatala. “Isang linggo na ang nakalipas. Wednesday night.” “Nag-dinner kami nang sabay sa bahay. Nabanggit niya na gusto niyang harapin si Amelia tungkol sa bata. Sabi ko ako na ang bahala at nakiusap ako na huwag siyang makialam. Medyo... nagtalo kami.” Siyemp
Sa labas ng Fort Bonifacio, narating ni Conrad ang kasalukuyang kumpanya ni Kyle gamit ang address na buong tiyaga niyang tinunton. Huminga siya nang malalim, pilit na sinusupil ang kahihiyang namumuo sa kanyang dibdib. Anim na buwan ang nakalipas, hinding-hindi siya tutuntong sa ganitong lugar—lalo na ang maghanap sa isang lalaking gaya ni Kyle. Pero mahigit pitumpu't dalawang oras na ang nakakalipas mula nang mawala ang kanyang ina. Napakabagal ng pag-usad ng pulisya, at pakiramdam niya ay unti-unti na siyang nawawalan ng bait. Sa loob ng opisina, napatigil si Kyle sa pakikipag-usap sa telepono nang makita siya. Matapos ang ilang huling salita sa kabilang linya, ibinaba nito ang phone at kaswal na sumandal sa upuan, bahagyang nakataas ang baba. "Well, look who it is. Isang pambihirang bisita." Hindi maikakaila ang pang-uuyam sa boses nito. "Kyle, kailangan ko ng tulong mo," direktang sabi ni Conrad. Nag-sindi ng sigarilyo si Kyle at dahan-dahang nagbuga ng usok. "Help? Hihingi
Sumisilip ang liwanag ng umaga sa mga siwang ng abuhing kurtina nang magising si Haile sa tamang oras. Tila tumatanggi ang kanyang body clock na hayaan siyang matulog nang mas matagal. Bahagya pa lamang bumubukas ang kanyang mga mata nang bumuhos ang mga alaala kagabi. Ang mababa at paos na boses ni Hudson sa kanyang tainga... Agad na napasinghap si Haile, at ang kanyang mukha ay nag-apoy sa matinding pula. Maingat niyang inilingon ang kanyang ulo, gustong tingnan kung tulog pa ang lalaki sa kanyang tabi—ngunit sinalubong siya ng isang pares ng mga matang nakangiti. Halatang kanina pa gising si Hudson. Nakahiga ito nang patagilid sa kanyang tabi, ang isang kamay ay nakatukod sa ulo habang tahimik siyang pinagmamasdan. Ang malambot na liwanag ng umaga ay nagbibigay-diin sa kanyang guwapong mukha. Ang dati’y maayos na itim na buhok ay bahagyang gulo-gulo, nalalaglag sa kanyang noo at nagpapalambot sa matatalas nitong katangian. Mukha siyang mas bata. At sa kung anong dahilan... tila
Sana talaga hindi na lang niya isinama ang anak niyang iyon!“Hindi siya basta-bastang babae lang… Si Haile siya! Montinola ng pamilya Montinola! Ang mga Montinola ng BGC City!”Nanginginig ang boses ni Stephanie, ang kaba niya ay mabilis na nag-transform sa mga luhang malapit nang pumatak.“Narinig
Natigilan si Kyle nang banggitin ni Haile ang pangalang ‘Amelia’ tsaka ito paulit-ulit na tumango.“Oo! Siya nga! Si Amelia! Naalala mo rin!”Isang bakas ng nostalgia ang nagpalambot sa mukha niya. “Nasa art school siya noon, siguro siya ang pinakahinahangaan sa department namin… pero medyo… tsk.”
Muntik nang tumakbo si Haile palabas.Malinaw niyang naramdaman ang pagkagulat sa mga mata ni Hudson nung sandaling iyon. Gusto niyang tumayo at takasan ang hindi makontrol na ambiguity pero mahigpit siyang hinahawakan ng malalakas na braso nito.Iminapa nito ang kanyang ulo. May kung anong madilim
Nakatayo si Conrad sa kalsada, nilalamon ng isang hindi pa nararanasang pakiramdam ng pagkabigo at kawalan ng pag-asa.Kaya pala… sa wakas ay naintindihan na niya.Ang dahilan kung bakit nagawa ni Haile na manatili sa BGC nang ganoon kadesidido, at balewalain lang siya—Hindi dahil sa tuluyan na it







