Mistake 6

Nanumbalik ang kirot sa dibdib ni Erin, kahit may trabaho ay hindi pa rin niya maiwasang hindi isipin si Miguel. Isang taon na niya itong kasintahan at inalok siya ng kasal. Kaya pala masyado itong atat na maikasal sila, hinuhuthutan lamang pala siya. Ginawa siyang sugar mommy. Masakit man pero nagpasalamat na rin siya sa Itaas dahil nalaman niya nang maaga ang totoo.

"Erin, hoy!"

"H-ha?"

"Kanina ko pa pansing wala ka sa iyong sarili. May problema ba?"

"Huh! Ahm, wala. Iniisip ko lang yung costumer ko kanina. Mukha kasing malaki ang problema," dahilan niya. "Imagine, humingi ba naman sa akin ng Ginebra." Napailing siya habang natatawa.

"What? Seryoso?"

Tumango siya. Papauwi na sila ni Carla. Dumaan muna sila sa palengke upang bumili ng kanilang lulutuin.

"Sabagay, sa dami ko nang nakasalamuha sa bar, madalas nagdurugo ang puso nang karamihan. Pero hindi ko kinaya ang sinasabi mong costumer na humingi ng Ginebra." Humagalpak ng tawa si Carla.

"Tulad ko. Nagdurugo rin ang puso ko, kaya nga ako napadpad dito sa Manila."

Nilingon siya ni Carla. Naikuwento na niya rito kung bakit niya piniling pumunta ng siyudad. Niloko siya ng kaniyang fiance. Iyon ang dahilan kung bakit lumuwas siya sa Manila... para makalimot sa sakit na idinulot ng fiance. Hindi siya tulad ng ibang babae na basta na lamang iiyak kapag naloko ng kasintahan o asawa.

"Hayst! Bakit kasi ang gago ng syota mo? Maganda ka, mabait, may--"

"Good morning, Carla!" Natigil ang pagsasalita ng dalaga nang may nakiagaw ng eksena. "Kumusta ang babaing mababa ang lipad?"

Umiling siya at hinila papalayo si Carla. Ang mga babaing iyon ang nam-bu-bully sa dalaga. Sinasabing bayarang babae ito at kapag nagkataon maging siya ay madadamay.

"Bakit mo ako hinila? Hindi pa ako nakakaganti sa babaing yun. Pagkakataon ko na sana e." Nanlalaki ang mata ni Carla at para bang gusto pang balikan ang mga babaing nagpaparatang ng mali rito.

"Hayaan mo na sila. Hangga't maaari ay huwag mo na silang patulan. Alam mo sa sarili mo kung ano ka at hindi mo obligasyon na magpaliwanag sa kanila-- teka anong ginagawa mo?" Tinapig niya ang kamay na nasa kaniyang noo.

"Akala ko kasi ay may lagnat ka."

"Puro ka kalokohan. Tayo na nga," yaya niya rito.

Sumakay na sila sa nakaparadang tricycle at nagpahatid sa boarding house.

Kinagabiha'y mag-isa siyang sumakay ng dyip patungong 'High Delight'. Hindi pumasok si Carla. Nagpaalam ito sa manager na pupunta sa bahay ng kapatid. Isinuot na niya ang itim na apron at binitbit ng tray. Alas diyes pa lamang kaya hindi pa gasinong matao.

"TYLER, anak, dumito ka na lamang sa bahay para hindi ka mainip sa inyo."

"Ma, okay lang po ako. Isa pa'y sayang ang bahay kung walang titira."

"Pero, anak--"

"Ma, don't worry about me. I'm okay." Lumapit siya sa inang halos maiiyak na. "Uhm, balak ko nga na ibenta na lang ang bahay after na ma-annul ang aming kasal. At sa condo ko na lamang ako mag-i-stay," pahayag niya sa ina.

"Anak, you don't have to do that. Maluwang ang bahay para sa iyo."

"Ma, alam mo naman po na simula pa lamang ay independent na ako. Gusto kong mamuhay mag-isa."

Gamit ang kamay ay pinunasan ng ginang ang pisnging nabasa dahil sa luha. Alam niyang hindi pa rin ito makapaniwala sa nangyari.

Pinagbigyan niya ang hiling ng ina na maghapunan kasalo ito. Mag-iisang buwan na matapos niyang malaman ang panloloko ng asawa. Umuusad na rin ang kaso para mapawalang bisa ang kanilang kasal. Ipinakita niya sa kaniyang attorney ang video na kinuha niya. Unti-unti ay matatanggap rin niya ang katotohanang niloko lamang siya ni Katrina. Makakaya niyang wala ito sa tabi niya.

"Ma, I have to go."

"Sige, anak. Ingat ka sa pag-uwi."

Para siyang batang pinapaalalahanan ng ina. Pino siyang ngumiti habang sumasakay sa sasakyan. Papalabas na ang sasakyan niya nang makita ang sasakyan ni Victor. Kita niya ang nakasakay sa loob. Kasama nito si Katrina. Para makaiwas sa sakit ay matulin niyang pinatakbo ang sasakyan. Iisang lugar lamang ang nais niyang puntahan. Alam niyang pinagtagawanan siya ng kapatid. Dati pa itong may inggit sa kaniya, palibhasa't lumaking sira-ulo kaya palaging napapagalitan ng kanilang magulang. Ayaw magtino at ngayon ay alam niyang nadagdagan ang galit ng papa niya rito.

"Sa 'yo na si Katrina!" may diin niyang sabi, ngunit kahit ganoon ay may kirot siyang naramdaman.

Inihimpil niya ang sasakyan sa tapat ng High Delight Bar. Umibis siya at deritsong pumasok. Malapit sa gitna na kung saa'y sakop ng ilaw siya pumuwesto. Hindi pa gasinong nag-iinit ang puwet niya nang makarinig ng kaguluhan malapit lang sa puwesto niya. Nilingon niya iyon. Isang grupo ng kalalakihan ang pilit na humihila sa isang babae.

"Miss, kapag sinabi naming maupo ka, susundin mo. Magbabayad naman kami."

"Sir, hindi nga po puwede. Kung gusto niyo po, ikukuha ko po kayo ng magiging kapareho niyo."

"Ikaw ang gusto namin," giit ng lalaking malaki ang tiyan at kilala niya kung sino ang lalaking yun.

"Hindi nga po puwede, bakit ba ang kulit niyo?"

Mukhang hindi na nakapagtimpi ang babae, nasampal na nito ang lalaking pilit na humihila rito.

"Aba't..."

Kaagad siyang tumayo. Mukhang gaganti ang lalaki.

"P're, hindi ba kayo nakakaintindi? Sinabi na niyang hindi siya nagpapatable sa tulad niyong mga pangit!"

"At sino ka naman? Ang lakas ng loob mong kalabanin ako-- Sir Tyler!"

Ngumisi siya, ngunit ang mata ay halos lunukin na ng buhay ang lalaki. Hindi siya nagsalita pa, bagkus ay hinila ang kamay ng babae.

"Are you hurt?"

Umiling ito, pero halatang maiiyak na. Sino ba naman kasi ang matutuwa sa ginawa ng lalaki? Kahit siya na lalaki rin ay hindi nasiyahan sa nakita.

"Where's your manager?"

"N-nasa itaas po, Sir."

Nakita niya ang name tag na nakakabit sa tapat ng dibdib nito. Erin. Ito pala ang babaing nagsilbi sa kaniya. Maganda ha! Kaya pala pinag-iinteresan ng kalalakihan. Ngumisi siya habang pinagmamasdan ang mukha nito. Hanggang sa nakaisip siya ng isang plano.