Chapter 6: P. 2

"Nabalitaan ko mula kay lolo Drake na pumayag ka sa pag-aayos ng kasal."

"Um." Tumango si Hiraya.  

"Ang aming pamilya ay tradisyunal. Bawat hakbang, mula sa pagpapakasal hanggang sa pagpaparehistro ng kasal, ay dapat gawin nang maayos. "

" Abala ako kamakailan at ayokong madaliin ang mga bagay, kaya maaring kailanganin ni Ms. Hiraya na maghintay ng ilang araw. Siyempre, kung may iba pang pangangailangan si Ms. Hiraya, huwag magmahiyang ipaalam saakin."

"Ayos lang, inaayos ni Mr. Kaelix ang lahat." 

"Magaling."

Diresto ang sagot ni Hiraya, at tumango si Kaelix, na tila nasiyahan. 

Sumulyap siya sa kanyang relo. " Oras na. Tapusin na natin ito..." 

"Mr. Kaelix, dapat alam mo na ang sitwasyon ko. Maari ko bang itanong kung bakit nagpasya kang pakasalan ako?" 

" Wala akong interes sa iyong mga ari-arian o sa pamilya Reynolds. Nasa edad na ako at oras na para magpakasal. Ang pamilyang Reynolds ay talagang isang mahusay na pag pipilian."

Tila nakita ni Kaelix ang naiisip ni Hiraya. 

Sa katunayan, naisip niya na ang pagpili ng kabilang partido sa kanya ay may kinalaman sa bilyun-bilyong pamana. 

Bago pa man dumating, nagsaliksik na rin si Hiraya. Ang mga ari-arian ay kahanga-hanga, at mayroon silang malaking kapangyarihan. Kaya't maraming mga negosyanteng makapangyarihan ang sabik na mapalapit sa kanila, at hindi lamang sila sa interesado sa tubo. 

"Pinipilit ka ba ng iyong pamilya?" 

"Halos." 

Ngunit may isang bagay akong kailangan, isang masunuring asawa na gagawin ang kanyang makakaya upang makipagtulungan sa lahat ng bagay."

Agad na naunawaan ni Hiraya nang sabihin ng lalaki ang mga salitang iyon. 

Hinabol siya ni Vince Gil dahil pinahahalagahan niya ang kanyang pagsunod at kadalian ng kontrol, siya ay isang ulila na walang sinuman na maaasahan.

Diretsong nagsalita si Hiraya, ang kanyang tingin ay kalmadong nakipagtagpo sa mga mata ni Kaelix. "Ako ang unang tagapagmana ng pamilyang Reynolds. kung balak niyong palawakin ang teritoryo nito, ito ang magiging pinkadirektang tulong. Para saakin, isang taong kababalik lamang sa pamilya, hindi maiiwasang lamunin ako kung lalaban akong mag-isa."

"Ang aming kasal ay magbibigay ng lakas at magbibigay ito saakin ng higit na kumpiyansa na tumayo sa aking sariling mga paa. Makatarungan na makukuha natin ang bawat isa kung ano ang kailangan natin." 

Hindi sumagot si Kaelix, ngunit bahagyang tumango, na itinuring na pagsang-ayon.

Halata na mahalaga ang oras ng lalaki, kalalabas pa lamang ng dalawa sa restaurant nang paalalahanan siya ng isang tao na oras na para pumunta sa airport.

Napakasensible ni Hiraya at agad na sinabi na hindi na kailangan si Kaelix upang ihatid siya, at sasakay siya ng taxi.

Hindi sumagot si Kaelix, ngunit magalang pa rin siyang inihatid sa isang kotse, at saka lamang tumalikod at umalis matapos siyang makitang sumakay.

Sa daan, nakatanggap si Hiraya ng tawag mula kay Karte. 

Alam ng kabilang partido na ito ang kanilang unang pagkikita ngayong gabi at dumating sila upang mag tanong tungkol sa sitwasyon.

Totoong sinabi ni Hiraya na nagkasundo silang dalawa.

Kung may anumang hadlang, iyon at ang aura ni Kaelix ay masyadong malakas, na nagiging medyo nakaka-stress na mapalapit sa kanya.

Sa gabi, katatapos lamang maligo ni Hiraya nang makita niyang patuloy na umiilaw ang kanyang telepono.

Pagsagot niya sa telepono, narinig niya ang boses ni Vince Gil, "hiraya, gabing-gabi na, bakit wala ka pa sa bahay? May nangyari ba? Bakit hindi mo sinasagot ang iyong telepono?" 

Hawak ni Hiraya ang kanyang telepono, ngunit hindi siya nakikinig.

Sa sandaling iyon, ang kanyang tingin at naakit sa tanawin ng gabi sa labas ng mga bintana mula sa sahig hanggang sa kisame, at hindi niya maiwasang humanga sa kanyang mahusay na panlasa sa pagpili ng isang bahay.

 "Hiraya?Hiraya?" 

Ang boses ng lalaki ay lalong nababalisa

Bumalik si Hiraya sa kanyang ulirat, " Oh, lumabas ako upang makipagkita sa isang kliyente ngayon. Medyo malayo ang lokasyon, kaya nag-stay ako sa isang hotel." 

Akala niya alam na ni Vince Gil ang tungkol sa kanyang paglipat, ngunit sa paghusga sa kanyang mga salita, malamang na abala pa rin siya kay Leona at hindi pa alam.

Dahil doon, nag-imbento na lang ng dahilan si Hiraya Cristobal.

"Kumportable ka ba sa hotel? kung hindi susunduin kita. Ipadala mo sa akin ang adress." 

Tila nakahinga nang maluwag si Vince Gil, ngunit lalo lamang tumindi ang pag-aalala sa kanyang boses. 

"Hindi na kailangan, pagod na pagod ako ngayon at ayokong pagdaanan pa iyon. Gumagabi na, kailangan ko nang magpahinga."

Hindi makatanggi si Vince, kaya nasabi nalang niya, "Sige, magkita nalang tayo sa kumpanya bukas" 

Nagbigay si Hiraya ng isang pabirong "Hmm" at akmang ibababa na nang tawagan siya muli ng lalaki. 

"Honey, miss na kita. Miss mo na ba ako?" 

Pagkatapos ng mahabang katahimikan sa kabilang dulo ng linya, muling nagsalita si Vince Gil. "Hiraya, raya?" 

"Matutulog na ako... inaantok na ako..." 

Ibinababa ni Hiraya ang kanyang boses, nagkunwaring natutulala. 

Sabi ni Vince Gil nang walang magawa at atubili, "Sige, matulog ka na, ibababa ko na." 

"Okay." Sagot ni Hiraya, at ibinaba ang telepono nang walang pag-aalinlangan sa loob ng isang segundo. 

Nang marinig ang abalang tono sa telepono, nakaramdam si Vince Gil ng kawalan. 

Sa paglipas ng mga taon, nasanay siya sa matatamis na salita at palambing ni Hiraya sa kanyang mga pagtatanghal, ngunit hindi pa siya nagpakita ng anumang tunay na emosyonal na pagbabago. 

Ngunit nitong nakaraang dalawang araw, sa ilang kadahilanan, bigla siyang nagkaroon ng pakiramdam ng pananabik sa mga babae. 

"Vince Gil, mahal mo ba ako?" 

Nang mawala sa isip si Vince, isang pares ng payat na braso ang pumulupot sa kanyang baywang mula sa likuran. 

Na si Leona.

Ang kanyang boses ay mahina at malambot na parang tubig, na agad na nakabihag sa puso ni Vince Gil. 

Bahagyang siyang ngumiti at agad na hinawakan ang kanyang kamay. "May tanong pa ba? Ikaw lang babaeng pinakamamahal ko sa buhay na ito. kaya kong gawin lahat para saiyo." 

Sa katunayan, si Leona ang babaeng mahal niya sa kaibuturan. 

Mula nang iligtas niya ang kanyang buhay noong siya ay labing-anim, ipinasiya niyang protektahan siya at pasayahin siya at walang pag-alala sa buong buhay

niya, upang gugulin ang lahat ng apat napanahon kasama siya hanggang sa sila ay tumanda 

"Pero natatakot ako."