Kabanata 4

“Hey!”

“Shit!”

Napaigtad ako nang biglang may sumulpot sa harapan ko.

Naka-ngiti si Ate Eya habang hinihila ang upuan sa tabi ko. Iyong pilyang ngiti na parang may napansin na naman siyang puwede niyang ipang-asar sa akin.

Inirapan ko siya. Kahit kailan talaga. Wala na yatang ibang hobby ang babaeng ’to kundi ang pagtripan ako.

“So, what's up, sis?” masigla niyang bati habang umuupo sa tabi ko. Malawak ang ngiti niya, iyong tipong halos maglaho na ang mga mata niya.

“What the fuck?”

Kumunot ang noo ko. “Ano na naman?”

Tulala siyang napatingin sa suot ko. Mula ulo hanggang paa niya akong sinuri bago siya muling tumingin sa mukha ko.

“Wait a damn minute.” Kumurap siya nang ilang beses. “Elaine, why the hell are you dressed like that?”

Napatingin ako sa sarili kong damit.

“What about it?”

“Girl!” Halos mapatayo siya sa gulat. “You're wearing a conservative dress! A fucking conservative dress!”

Napapikit ako.

Damn it. Why is she always this irritating?

Nahihiya akong napatingin sa paligid dahil sa lakas ng boses niya. Ilang estudyante na naman ang napalingon sa amin, kaya agad ko siyang siniko at sinenyasang hinaan ang boses.

“Can you please shut up? Hindi tayo nasa palengke!”

“What?!” bulalas niya, lalo pang nagulat. “Ikaw pa talaga ang may ganang magsabi niyan sa akin?”

“Ate!”

“Okay, fine.” Itinaas niya ang dalawang kamay, pero hindi nawala ang malawak niyang ngiti. “Pero seriously, sis. What's the occasion?”

“Wala.”

“Walang occasion pero naka-dress ka nang ganyan?”

Tinaasan ko siya ng kilay. “Anong problema mo sa dress ko?”

“Wala naman!” Mabilis siyang umiling, saka muling sinipat ang suot ko. “I'm just curious. Kasi, sa pagkakaalam ko, mas gugustuhin mo pang magmukhang may pupuntahang funeral kaysa magsuot ng ganito ka-conservative na dress.”

“Ano ba?! Normal na damit lang 'to!”

“Normal?” Inilapit niya ang mukha niya sa akin. “Elaine, honey, you look like you're about to meet someone's parents!”

Napasinghap ako.

“Ang OA mo!”

“Or worse...” Bigla siyang napahawak sa dibdib niya, kunwari'y nabigla sa sarili niyang naisip. “Is this a date?”

“WHAT THE FUCK?!”

Napalingon na naman sa amin ang mga tao.

Lord, please. Bigyan Mo ako ng pasensiya.

“Can you stop shouting?” singhal ko habang hinihila siya pabalik sa upuan. “Wala akong date!”

“Then why are you dressed like you're meeting a man your family has already approved of?”

“Because I fucking want to wear a dress!”

“Uh-huh.” Tumango-tango siya, halatang hindi naniniwala. “And I'm the president of the Philippines.”

“Ate, swear to God—”

“Okay, okay!” Tumawa siya at sumandal sa upuan. “I'll stop asking about your mysterious date.”

“Wala ngang date!”

“Sure, sis. Whatever helps you sleep at night.”

Napairap ako at muling uminom ng iced coffee ko. Sana talaga hindi ko na lang siya sinabihang magkikita kami rito. I should've known better.

Pero imbes na tumigil, bigla siyang napatingin sa leeg ko.

At doon tuluyang nawala ang ngiti niya.

Ako naman, napahawak agad sa batok ko.

Fuck.

Iyong pantal ko.

That nerd.

Bakit ko ba hinayaan? Dahil marupok ako?

O dahil, aminin man o hindi, ginusto ko rin?

Argh! Elaine, stop thinking about that idiot!

Nakakasira talaga ng araw.

Lalo na kapag naaalala ko kung gaano siya kakapal ang mukha pagkatapos ng lahat ng ginawa niya.

Samantalang ako, heto ngayon, nagtatago ng ebidensiya na para bang may nagawa akong krimen.

Biglang lumapit sa akin si Ate Eya, halos idikit na ang upuan niya sa akin. Sadyang sinigurado ng babaeng ito na wala akong matatakbuhang kahit saan.

“Sino?”

Diretso. Walang paligoy-ligoy.

Napainom ako ulit ng iced coffee. Act cool, Elaine. Act cool.

“Sino ang alin?” kunwari kong tanong.

“'Wag mo akong lokohin.” Bumaba ang boses niya, pero mas tumalim ang tingin. “Yung sa leeg mo.”

Napahigpit ang hawak ko sa baso.

“Huwag kang magkunwari. I have eyes, Elaine. Dalawa. At pareho silang gumagana.”

Napatingin ako sa kanya.

“Wow. Congratulations?”

“Thank you! At least may isang bagay kang na-appreciate sa ate mo.”

Lord, kunin Mo na lang ako.

Kusa na namang napadako ang kamay ko sa batok ko. Tinakpan ko iyon, kahit alam kong huli na ang lahat.

Putangina. Ang tanga ko. Bakit hindi ko man lang nilagyan ng foundation 'to kanina?

“Wala nga,” pilit kong depensa. “Mosquito bite.”

Umismid siya.

“Mosquito bite? Olol! Anong klaseng lamok ang nangangagat nang ganyan kalaki? Elaine, hindi ka kinagat ng lamok. May taong nag-iwan ng souvenir sa leeg mo!”

“Ate!”

“What? I'm just stating the obvious!”

Mahina siyang tumawa. Iyong tawang alam kong may kasunod na kalokohan.

“So...” Inilapit niya ang mukha niya sa akin. “Sino? 'Yung nerd na kinukuwento mo kagabi sa tawag? 'Yung ka-group mo sa project?”

Nanigas ako.

How did she—

Dahan-dahan akong lumingon sa kanya. “Paano mo nalaman?”

Nagkibit-balikat lang siya at sumandal sa upuan, halatang proud sa sarili.

“Girlfriend intuition, sis.”

“Wala ka ngang girlfriend!”

“Details!”

Napailing siya bago muling ngumisi.

“Tsaka nakita ko sa I* story niya kagabi. Naka-tag ka.”

Napaawang ang bibig ko sa straw ng iced coffee ko.

That idiot.

Nag-post pa talaga!

Hindi ko alam kung gusto ko siyang batukan o itapon ang phone niya sa pinakamalapit na basurahan. Ano bang klaseng tao ang magpo-post ng gano'n na para bang wala siyang ginawang kahihiyan sa buhay niya?

“Wala kaming ano, Ate,” mahina kong depensa. “Nagkamali lang.”

“Nagkamali?”

Tumaas ang isang kilay niya.

“Twice?”

Napatigil ako.

Ngumisi siya at itinaas ang dalawang daliri sa harapan ko.

“Isa.” Ibinaba niya ang isang daliri. “Tapos dalawa. Unless may pangatlo akong hindi pa alam?”

“OH MY GOD!”

Napahampas ako sa braso niya, pero lalo lang siyang natawa.

“Ang ingay mo!”

“Eh, ikaw itong maraming tinatago!”

“Wala akong tinatago!”

“Talaga? Eh, bakit parang gusto mong lunukin 'yang iced coffee mo para hindi ka na makasagot?”

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko.

Fuck!

Umiinit ang mga pisngi ko. Hindi ko alam kung dahil sa hiya, inis, o dahil bumabalik na naman sa isip ko ang mga nangyari.

At lalong hindi ko alam kung bakit, sa kabila ng lahat, may parte sa akin na gustong ulitin iyon.

Shut up, Elaine.

Hindi ko na nga maintindihan ang sarili ko, tapos kailangan ko pang makipag-usap sa babaeng kayang gawing national news ang simpleng kagat sa leeg.

“It's not like that,” mariin kong sabi.

Sandaling tumahimik si Ate Eya.

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, saka muling bumalik ang tingin niya sa leeg ko. Unti-unting umangat ang mga sulok ng labi niya.

“Ah, talaga?”

“Ate, don't.”

“Hindi pa nga ako nagsasalita!”

“Your face is already saying too much.”

“Eh, kasi naman, sis!” Napailing siya na para bang labis siyang nadidismaya sa akin. “Gusto ko lang malaman kung anong nangyari. Malay ko ba kung aksidenteng nadapo ang bibig niya sa leeg mo tapos nakagat ka nang ilang beses?”

Napatitig ako sa kanya.

Pagkatapos, napasinghap siya na para bang may bigla siyang naisip.

“Wait. Hindi naman siguro aksidente lahat, ano? I mean, ilang beses ba siyang nagkamali bago niya nahanap ang tamang puwesto?”

“ATE EYA!”

Napalingon na naman sa amin ang mga nasa kabilang mesa.

Agad kong tinakpan ang mukha ko gamit ang isang kamay.

Jesus Christ! I swear, papatayin ko talaga ang babaeng 'to.

Samantalang si Ate Eya, halos mangiyak-ngiyak na sa kakatawa.

“Okay! Okay!” sabi niya habang pilit na pinapakalma ang sarili. “Last question na. Promise.”

“Hindi na kita sasagutin.”

“Fine. Yes or no na lang.”

Napatingin ako sa kanya nang may pagdududa.

Ngumisi siya.

“Magaling ba siyang humalik?”

Napatayo ako sa upuan.

“PUTANGINA, ATE!”

Tuluyan na siyang napahalakhak.

“ANO BA?! I'm asking for research purposes!”

“Anong research purposes?!”

“Malay ko ba! Baka kailangan ko rin ng recommendations in the future!”

“YOU'RE DISGUSTING!”

“Thank you, sweetheart. I learned from the best.”

Gusto ko na talagang magpalamon sa lupa.

Ang masama pa, mukhang wala siyang balak tumigil hangga't hindi niya nakukuha ang sagot na gusto niya. Kilala ko ang ate ko. Kapag may naaamoy na tsismis, hindi na siya mapipigilan. Para siyang imbestigador na walang sweldo pero may unlimited energy.

Kaya naman naupo na lang ulit ako at nagkunwaring abalang-abala sa pag-inom ng iced coffee.

Unfortunately, hindi pa tapos ang interrogation niya.

“Seriously, Elaine.” Bahagya niyang hininaan ang boses. “Siya ba talaga?”

Napahinto ako.

May kung anong nagbago sa tono niya. Nawala ang pang-aasar sa mukha niya, napalitan ng seryosong pag-aalala.

Dahan-dahan akong tumango.

“Yeah.”

“Do you like him?”

Napatingin ako sa baso ko.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot.

Do I like him?

Ang alam ko lang, nakakainis siya. Mayabang. Makapal ang mukha. At sobrang galing mang-gulo ng tahimik kong buhay.

Pero sa tuwing naiisip ko siya, hindi ko maiwasang maalala ang bawat sandaling magkalapit kami. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin. Ang boses at inosenting mukha niyang tila laging may itinatagong kalokohan.

At ang halik niyang hanggang ngayon ay ayaw pa ring mawala sa isip ko.

“Hindi ko alam,” tapat kong sagot.

Matagal akong tinitigan ni Ate Eya bago siya huminga nang malalim.

“Okay.”

Napatingin ako sa kanya. “Okay?”

“Yeah.” Tumango siya. “Hindi kita pipilitin na magkuwento kung ayaw mo.”

Sandali siyang tumigil bago muling ngumisi.

“Pero kapag nagpakasal kayo, gusto kong ako ang maid of honor. At kapag nagkaanak kayo, ako ang godmother. At kapag—”

“Ate, tumigil ka!”

Natawa siya at niyakap ako sa balikat.

“Fine, fine. Pero seryoso, Elaine.”

Lumapit siya at bumulong sa tenga ko.

“Kung sasaktan ka niya, ako mismo ang papatay sa nerd na 'yan. Gets?”

Napangiti ako nang bahagya.

That's my Ate.

Kahit gaano siya kakulit at kabastos mang-asar, alam kong hindi niya ako hahayaang masaktan nang mag-isa.

---

Pag-uwi ko, pagod na pagod ako.

Gusto ko na lang humiga at kalimutan ang buong araw. Pero bago pa ako tuluyang makasampa sa kama, nag-vibrate ang phone ko.

Isang unknown number.

Unknown Number:

"Nakita kita sa restaurant kanina."

Napahinto ako.

He was there?

Kumunot ang noo ko habang binabasa ang mensahe.

"Naka-upo ka kasama ate mo."

"Maganda ka pa rin kahit galit."

Napakurap ako.

Pa rin?

Ano'ng ibig niyang sabihin sa pa rin?

At teka, bakit niya ako pinagmamasdan sa restaurant? Gaano na siya katagal doon? Narinig ba niya ang mga pinagsasabi ni Ate Eya?

Oh, God. Please tell me he didn't.

Isa pang message ang pumasok.

Unknown Number:

"Pasensya na sa leeg mo."

Napapikit ako at napahawak sa batok ko.

Hindi niya napigilan?

Wow. Napakagandang excuse, Doctor! Gusto mo ba ng medalya?

Pero bago ko pa siya murahin sa isip ko, lumitaw ang panibagong mensahe.

"Baby... pwede ba tayo mag-usap? Please."

Napabuntong-hininga ako at napahiga sa kama.

Argh. Bakit ba siya?

Bakit ba ako?

Bakit hindi ko na lang siya i-block at tapusin na ang lahat? Isang pindot lang naman. Wala nang messages, wala nang tawag, wala nang lalaking sisira sa katahimikan ng buhay ko.

Simple.

Madali.

Dapat.

Pero bago ko maipadala ang isang simpleng No, biglang tumunog ang phone ko.

Incoming call.

Unknown Number.

Napatingin ako sa screen. Ilang segundo akong nag-alinlangan bago tuluyang sinagot ang tawag.

“Hello?”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos, narinig ko ang pamilyar na boses niya.

“Elaine.”

Mababa. Bahagyang magaspang. At nakakakilabot sa paraang ayaw kong aminin.

Napahigpit ang hawak ko sa phone.

“What do you want?”

Mahina siyang natawa sa kabilang linya.

“Straight to the point. I like that.”

“Good for you. Now answer my question.”

“Miss mo na ba ako, baby?”

Napairap ako.

“Sa panaginip mo.”

“Then I'll make sure you dream about me tonight.”

Napasinghap ako sa kapal ng mukha niya.

“Gago.”

“Your favorite one.”

“Who said you're my favorite?”

“I did.”

Napabuntong-hininga ako. Diyos ko, bigyan Mo ako ng mahabang pasensiya. Kung hindi, baka bukas ay may balitang may nawawalang doktor sa ospital.

“Anong kailangan mo?” tanong ko, pilit na pinananatiling malamig ang boses ko.

Sa pagkakataong iyon, nawala ang pang-aasar niya.

“May gusto akong sabihin sa 'yo.”

“Sabihin mo.”

“Not over the phone.”

“Then don't say it.”

“Elaine.”

“What?”

Sandali siyang natahimik, saka nagsalita sa tonong hindi ko inaasahan.

“Open-minded ka ba sa business...”

Huminto siya sandali.

“...o sa atin?”

Napatayo ako mula sa kama.

“WHAT THE FUCK DOES THAT MEAN?!”

Mahina siyang natawa sa kabilang linya.

At sa tunog pa lang ng tawang iyon, alam kong nakangisi na naman siya.

“Relax, baby. I'm just asking.”

“Then ask properly, you idiot!”

“Fine.” Bahagya niyang ibinaba ang boses. “Meet me tomorrow. I'll explain everything.”

“Bakit naman ako pupunta?”

“Because I know you're curious.”

Napatingin ako sa phone ko.

I hate him.

“I'll text you the details,” dagdag niya. “Good night, baby.”

“Don't call me—”

Naputol ang tawag.

Napatitig ako sa screen, hindi makapaniwala.

Did he seriously just hang up on me?

Ibinagsak ko ang phone sa kama at napahawak sa noo ko.

Ang kapal talaga ng mukha ng lalaking iyon.

At ang mas nakakainis?

Gusto kong malaman kung ano ang ibig niyang sabihin.

Business... o sa atin?

Damn it.

Mukhang hindi na naman ako makakatulog nang maayos ngayong gabi.