Prologue

WARNING: SPG

"Lorcan... Please, itigil mo 'yan..."

"Ohh... Tang ina..."

Napasabunot ako sa buhok niya.

Hindi ko na maintindihan ang sarili kung bakit sa kabila ng pagtutol at kakapiglas, unti-unti akong nanghihina sa mga ginagawa niya. Ang kaninang kaba at tensiyon ay tuluyang nilamon ng maruming emosyon na pilit kong itinatanggi.

Napapapikit ako, pilit na dinidilat ang mga mata sa gitna ng madilim na silid habang dinaramdam ang bawat mariing galaw ng lalaking uma-angkin sa akin.

"Ughh... ang sarap mo..."

I felt shameless. Nakabukaka ako sa ilalim niya, walang laban, at walang sawang binabayo ng lalaking nakadagan sa akin. I didn't like this. Hinding-hindi ko ginusto itong mga nangyayari. Pero sa kabila ng lahat ng sakit, ng poot, at ng mga luhang pilit kong sinasakal sa lalamunan ko, hindi ko matanggap na ang buong senaryong ito ay nakakabaliw at mapanlinlang na masarap sa pakiramdam. Wala na akong pagpipilian.

It's a fucking mistake!

"Lorcan..." Nahihirapan na akong banggitin ang pangalan niya habang patuloy siya sa pag-ulos .

Napakapit ako nang mahigpit sa buhok ni Lorcan nang pasadahan n'ya nang mainit n'yang dila ang basang dibdib ko. Halos tumirik ang mga mata ko kasabay ng pag-arko ng likod ko nang bigla n'yang idiniin ang kanyang pagkalalaki sa loob ko at marahang nilabas-masok iyon.

"You like it?" he asked, his voice dark, heavy with an unforgivable possession.

"No... ahh..."

"You keep denying you don't like this, but look how that sweet pussy of yours clenches onto my dick!" saad ni Lorcan, ang tinig ay puno ng sarkasmo at pagnanasa. Kasabay nito ang malakas na pagpalo niya sa isang pisngi ng pwet ko bago tuluyang sinagad ang pagkalalaki niya—ang naging dahilan para tuluyang maabot ko ang aking sukdulan.

Unti-unting lumuwag ang pagkakahawak ko sa bedsheet at saka ko inalis ang kamay sa panginginig sa unan. Hindi ko maipagkakaila na labis akong nasasarapan, at iyon ang hindi ko matanggap sa lahat.

Pero hindi pa tapos si Lorcan.

Napasinghap ako nang walang awang tinarak niya ulit ang pagkalalaki niya sa loob ko. Tumirik ang mata ko dahil sa sunud-sunod na sensasyon. Nanginginig ang mga hita ko nang muli akong labasan sa gitna ng marahas at walang humpay niyang pagbayo.

He flipped me and entered my swollen entrance again.

"We're not gonna stop until I'm satisfied," mariin niyang bulong sa tainga ko, parang nagbabanta.

Mararahas na bayo ang pinakawalan ni Lorcan habang mariin niyang kinakagat ang leeg ko sa likod. Bawat mabibigat na paghinga niya ay ramdam kong dumadampi sa aking balat. Hinigpitan niya ang pagkakahawak sa aking bewang at malakas na pinalo ang aking namumulang pang-upo.

"Ahh, tangina... ang sarap mo talaga," narinig kong daing n'ya saka mas binilisan ang pag-baon ng pagkalalaki sa loob ko.

Naiiyak ako—hindi lang dahil sa pisikal na sakit ng pagiging marahas niya, kundi dahil alam kong siya ang taong hinding-hindi ko dapat hinayaang saktan ako nang ganito ulit. Hindi pa rin ako nasasanay sa lalim at tindi ng kanyang mga ulos.

He changed his angle, hitting that precise spot inside me that made my vision white out.

"Ahhh!"

He started fucking me with long, deep strokes—slow, torturous, deliberate—each one designed to make me scream, but I had to swallow it. Had to bury my face in his neck, biting his shoulder, tasting his sweat and the faint remnants of his cologne mixed with alcohol.

"A-Ahh~! U-ugh---"

Plak. Plak. Plak. Plak. Plak.

The sound of our bodies colliding filled the room, wet and filthy, my pussy making obscene noises around his cock. I could hear it—schlick, squish, plak—echoing off the walls, mixing with our suppressed breathing and the creak of the bed.

"Baby... Ugh~" ungol ni Lorcan. Nakatitig ang mga mata nyang puno nang pagnanasa sa akin habang pabilis nang pabilis ang kanyang mga pagbayo.

"Sabihin mo, akin ka lang..." binagalan niya ang ulos, naghihintay ng sagot habang nanginginig ang buong katawan ko sa bigat ng alaala ng ginawa niya sa nakaraan.

"S-sayo lang..." nanginginig kong tugon habang nakakapit nang mahigpit sa kanyang mga balikat, ramdam ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso habang patuloy niya akong inuulos nang may matinding diin at init.

"Good girl," bulong n'ya sa aking tainga, ang boses ay garalgal at puno ng madilim na pag-aangkin.

Sa bawat pagdiin n'ya, tila ba mas lalo akong nilulunod ng kakaibang halo ng sakit at sarap. Ang mga halik na sunod-sunod niyang ibinigay sa aking leeg at balikat ay nag-iwan ng nagbabagang init. Hindi na nag-iisa ang tunog ng aming mga katawan; sumabay na rito ang mabilis naming paghinga at ang mabibigat niyang ungol.

"L-Lorcan, dahan-dahan..." pakiusap ko, bagamat sa totoo lang, ang katawan ko na mismo ang sumasabay at humihingi pa ng mas marahas na galaw.

Ngumisi lamang siya nang may pagbabanta, ang mga mata ay nagniningas sa dilim ng silid. "Wala nang dahan-dahan, baby. You asked for this."

At sa isang iglap, binilisan niya lalo ang kanyang mga pagbayo—malalim, mabilis, at walang kapaguran—hanggang sa tuluyan nang naglaho ang anumang natitirang bait sa aming dalawa, at ang tanging umalingawngaw sa buong kwarto ay ang aming mga yabag patungo sa sukdulan.

Napahikbi ako habang tuluyan nang bumigay ang aking mga tuhod. Para akong nilulunod ng sarili kong mga ungol habang sunod-sunod na pinapakawalan ni Lorcan ang kanyang mga banat—bawat ulos ay tila nag-iwan ng bagong marka ng apoy sa buong sistema ko.

"Lorcan... t-tama na..." bulong ko, ngunit ang mga kamay ko ay kusang kumapit nang mas mahigpit sa kanyang likod, ibinabaon ang mga kuko ko sa mainit niyang balat.

Ramdam ko ang pagpigil niya sa kanyang paghinga habang mas lalo niyang sinasagad ang huling mga galaw. Ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-bumababa, basang-basa ng pawis na pareho naming pinagsaluhan sa gitna ng silid na tanging ang aming mga yabag at ungol ang nagbibigay-buhay.

"Not yet," he panted, his voice a low, gravelly growl right against my pulse. "Sabay nating abutin, baby."

At sa isang huling malalim, marahas, at mariin na pagbaon niya ng kanyang pagkalalaki, sabay kaming natangay ng rumaragasang alon ng init—isang matindi at malalim na pagtatapos na nag-iwan sa amin kapwa na walang lakas, humihingal, at magkayakap sa gitna ng madilim at tahimik na silid.

Habang unti-unting kumakalma ang mabilis na kabog ng aming mga dibdib at humuhupa ang init ng aming mga katawan, naramdaman ko ang pagbagsak ng bigat ni Lorcan sa ibabaw ko. Ibinaon niya ang kanyang mukha sa leeg ko, mabigat at mapagod ang mga paghinga habang dahan-dahang hinahaplos ng mga daliri niya ang aking tagiliran.

Pero sa kabila ng katahimikan at ng pagod na bumabalot sa silid, may kakaibang bigat pa ring naiwan sa dibdib ko. Isang bigat na gawa ng mga kasalanang ginawa niya sa akin noon.

Dahan-dahan akong umiling sa ilalim niya, ang mga mata ko ay lumuluha habang nakatitig sa madilim na kisame.

"Bakit mo ginawa 'to, Lorcan?" mahina at basag kong tanong, ang boses ay halos pabulong na nadadala ng pait. "Pagkatapos ng lahat ng ginawa mo... bakit hinayaan mo na namang mangyari 'to? Alam mo namang... mali 'to."

Tumigil siya sa paghaplos. Dahan-dahang umangat ang mukha niya para tignan ako, ang kanyang mga mata ay madilim at puno ng emosyong hindi ko mabasa. May bahid ng pagsisisi, pero nandoon pa rin ang mapanganib at makasariling pag-aangkin.

"Mali?" ulit niya sa aking tanong, ang boses ay malamig ngunit nanginginig ang mga labi. "Kahit anong sabihin mo, baby... ikaw ang kusang lumapit sa mundo ko. Ikaw ang bumalik."

"Dahil wala akong choice!" nanginginig kong sigaw, sabay tulak nang mahina sa dibdib niya.

"Tinalikuran ko ang lahat noon para sa'yo, tapos tinarantado mo lang ako! Tapos ngayon... ganito na naman? Isang malaking pagkakamali na naman?"

Napahinga nang malalim si Lorcan, hinawakan ang magkabilang pisngi ko para pigilan ang pag-iling ko. Sapilitan niyang ipinakatitig sa kanya ang mga mata ko.

"Then let this mistake consume us both," seryoso at mariin niyang wika, bago ako marahas ngunit puno ng pag-iingat na niyakap nang mahigpit, na tila ba takot siyang mawala ako sa kabila ng sakit at kasalanang iginuhit niya sa pagitan namin.

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata, hinayaang pumatak ang huling luha na kanina ko pa pinipigilan. Ang init ng kanyang mga palad sa mukha ko ay nag-iwan ng paso, ngunit mas masakit ang katotohanang kahit anong pilit kong takasan ang sitwasyong ito, nakagapos na kaming dalawa sa parehong tanikala ng kasalanan at maling pag-ibig.

"Ang gago mo, Lorcan..." bulong ko sa hangin, ang boses ko ay basag at puno ng pagod.

Hinalikan niya nang mariin ang aking sinturon bago dahan-dahang inalis ang sarili sa loob ko. Ang malamig na hangin ng gabi ay agad na sumalubong sa basang balat ko, nag-iwan ng kakaibang pangangatog na pilit niyang pinawi sa pamamagitan ng pagkubli sa akin sa ilalim ng makapal na kumot.

Hindi na siya sumagot. Nanatili siyang nakahiga sa tabi ko, ang isang braso ay mahigpit na nakapulupot sa aking baywang, iginagapos ako sa kanyang tabi na para bang iyon na lamang ang tanging paraan para hindi ako tuluyang lumayo.

At sa gitna ng madilim at tahimik na silid, sa ilalim ng bigat ng aming mga desisyon at ng nakaraan, hinayaan ko ang sarili kong lamunin muli ng kanyang presensya—kahit alam kong sa bawat paghinga namin, unti-unti kaming nasusunog pareho.

Madilim ang buong kwarto, tanging ang mahihinang yabag ng wall clock ang maririnig sa pagitan ng aming mga humuhupang paghinga. Nanatili akong nakatingin sa kisame, paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang lahat ng nangyari. Ang bawat haplos, bawat ungol, at bawat salitang binitawan namin ay tila mga patalim na paulit-ulit na tumatarak sa dibdib ko.

Gusto kong tumayo. Gusto kong isuot ang mga damit ko, lumabas ng p***o, at magpanggap na hindi ko kailanman tinapakang muli ang mundong ito. Pero nanatili akong nakakulong sa bisig niya. Ang braso ni Lorcan na nakapulupot sa aking baywang ay parang bakal—mainit, mabigat, at hindi ako pinapakawalan.

"Matulog ka na," basag niya sa katahimikan, ang boses ay mas malambot na ngayon kaysa kanina, ngunit may bakas pa rin ng pagod at diin.

"Paano ako makakatulog, Lorcan?" pabulong kong balik, sabay lingon sa kanya kahit madilim.

Nakita ko ang mala-anino niyang mukha, ang mga matang nakatitig din sa akin na tila ba sinusuri ang bawat hibla ng mukha ko. "Paano kung... paano kung may makakaalam nito? "Kapatid mo siya... Paano natin nagawa 'to sa kanya?"

Dahan-dahang umiling si Lorcan. Hinapit niya lalo ang katawan ko palapit sa kanya, hanggang sa wala na kaming espasyo sa pagitan.

"Walang aalam," aniya sa mariin at sigurado nitong tono. "Dahil sa sandaling lumabas tayo sa p***o na 'to, babalik ang lahat sa akin. Sa simula pa lang akin kana. Maintindihan mo? Akin ka lang"

"Bakit mo ginawa 'to, Lorcan?" mahina at basag kong tanong, ang boses ay halos pabulong na nadadala ng matinding takot at pait. Hindi ko matanggap na mahina parin ako at hinayaan mangyari ang lahat ng kataksilan na ito.

Tumigil siya sa paghaplos. Dahan-dahang umangat ang mukha niya para tignan ako, ang kanyang mga mata ay madilim at puno ng emosyong hindi ko mabasa. May bahid ng galit, pero nandoon pa rin ang mapanganib at makasariling pag-aangkin.

"Kapatid ko nga," ulit niya sa aking tanong, ang boses ay malamig ngunit nanginginig ang mga labi. "Pero ikaw ang gusto ko. Noon pa man, ikaw na."

"Dahil baliw ka!" nanginginig kong sigaw, sabay tulak nang mahina sa dibdib niya.

"May nobyo ako, Lorcan! At kapatid ka niya! Isang malaking kasalanan 'to!"

Napahinga nang malalim si Lorcan, hinawakan ang magkabilang pisngi ko para pigilan ang pag-iling ko. Sapilitan niyang ipinakatitig sa kanya ang mga mata ko.

"Then let this sin consume us both," seryoso at mariin niyang wika, bago ako marahas ngunit puno ng pag-iingat na niyakap nang mahigpit, na tila ba takot siyang mawala ako sa kabila ng panganib at mga makasalanan namin para sa sarili.

Isang mapait na ngiti ang sumilip sa labi ko. Babalik sa dati. Gaano kadaling sabihin iyon para sa kanya? Para sa mundo, isa itong imoral. May mga nakaraan hirap kalimutan, mga desisyon dapat panindigan, at mga responsibilidad na kailangang gampanan. Pero heto kami ngayon, parehong nalunod sa sarili naming kasalanan, nagpapakain sa isang pagnanasa na alam kong sisira sa akin sa pag-sikat ng araw.

Pumikit na lamang ako nang mariin, hinayaang ang huling init ng katawan niya ang bumalot sa akin. Kahit alam kong sa bawat segundong nagpapatuloy ito ay mas lalo ko lang sinasaktan ang sarili ko, isinara ko ang mga mata ko at hinayaang lamunin ako ng dilim—kasama ang lalaking nagbigay sa akin ng pinakamatinding gulo at pinakamatamis na pahirap sa buhay ko.

Magdamag akong gising sa gitna ng katahimikan ng kwarto, paulit-ulit na dinidinig ang marahang paghinga ni Lorcan sa tabi ko. Kahit mahigpit ang pagkakayakap niya, parang nasa bingit ako ng bangin—handang mahulog sa sandaling magbago ang ihip ng hangin.

Nang maramdaman ko ang unang sinag ng liwanag na sumisilip mula sa siwang ng kurtina, dahan-dahan kong inalis ang braso niya sa aking baywang. Maingat kong inusog ang katawan ko para hindi siya magising. Bawat galaw ko ay may kasamang kaba, takot na bago pa man ako tuluyang makalayo ay muli niya akong hihilahin pabalik.

Nanginginig ang mga kamay ko habang pinupulot ang mga damit kong nakakalat sa sahig. Tahimik kong sinuot ang bawat isa, pinipigilan ang sariling mapahikbi sa bawat kirot na nararamdaman ko sa buong katawan—isang malinaw na alaala ng marahas at mainit na gabing lumamon sa amin.

Bago ako tuluyang humakbang patungo sa p***o, lumingon ako nang huli. Nakahiga pa rin si Lorcan sa kama, nakapikit, ang mukha ay payapa sa gitna ng gulong sinapit namin.

Dahan-dahan kong pinihit ang seradura. Paglabas ko, niyakap ako ng malamig na hangin ng umaga at ng mapait na katotohanan: tapos na ang gabi, pero ang mga kasalanan namin—at ang sugat na iniwan niya noon—ay hinding-hindi mawawala.