Mag-log inElaine's POVKung may award para sa pinakakapal ang mukha sa buong university, sure akong may pangalan na agad akong ilalagay sa nomination form.And guess what?Nasa number one siya sa listahan ko.That fucking nerd.Ilang minuto na akong nakatitig sa phone ko habang paulit-ulit na binabasa ang message niya.Business... o sa atin?Ano ba talaga ang ibig niyang sabihin doon? At bakit parang kasalanan ko pang gusto kong malaman?Napahiga ako sa kama at tinakpan ng unan ang mukha ko.“Argh! I hate him!”“Who?”Napabalikwas ako.Pag-alis ko ng unan sa mukha ko, bumungad sa akin si Ate Eya na nakasandal sa pintuan ng kuwarto ko. May hawak siyang baso ng tubig at ang pinakairitang ngiti sa buong mundo.“Wala!”“Really?” Tinaasan niya ako ng kilay. “Kasi kanina ka pa sumisigaw na hate mo raw siya. Sino ba ang lucky guy?”“Walang lucky guy!”
“Hey!”“Shit!”Napaigtad ako nang biglang may sumulpot sa harapan ko.Naka-ngiti si Ate Eya habang hinihila ang upuan sa tabi ko. Iyong pilyang ngiti na parang may napansin na naman siyang puwede niyang ipang-asar sa akin.Inirapan ko siya. Kahit kailan talaga. Wala na yatang ibang hobby ang babaeng ’to kundi ang pagtripan ako.“So, what's up, sis?” masigla niyang bati habang umuupo sa tabi ko. Malawak ang ngiti niya, iyong tipong halos maglaho na ang mga mata niya.“What the fuck?”Kumunot ang noo ko. “Ano na naman?”Tulala siyang napatingin sa suot ko. Mula ulo hanggang paa niya akong sinuri bago siya muling tumingin sa mukha ko.“Wait a damn minute.” Kumurap siya nang ilang beses. “Elaine, why the hell are you dressed like that?”Napatingin ako sa sarili kong damit.“What about it?”“Girl!” Halos mapatayo siya sa gulat. “You're wearing a conservative dress! A fucking conser
I stood there frozen, my mind completely blank as my heart hammered wildly against my ribs. Hindi man lang ako makapagsalita. For a few seconds, I honestly thought he was still that quiet, easily flustered guy who always sat at the front of the class, too busy studying to even notice anyone around him. Pero ngayong nakikita ko siya nang ganito—with his tie slightly undone, his hair slightly messy, and his chest rising and falling heavily—I finally realized how badly I had fucked up. I had provoked a monster. And now, I wasn't sure if I could take back what I'd started. Slowly, his thumb brushed against my lower lip, wiping away the faint wetness left by his kiss. His eyes stayed on my lips for a second longer than they should have before slowly meeting mine again. There was something different in his eyes. Something raw. Something he'd clearly b
Nagulat siya sa suhestiyon ko, pero bago pa man siya makasagot, biglang umalingawngaw ang hiyawan sa buong library nang sabay-sabay na bumalik ang kuryente.Napuno agad ng liwanag ang paligid, kasunod ng ingay ng mga estudyanteng nagsisipag-ayos ng gamit dahil tila tumila na rin ang ulan sa labas.Natawa ako nang mahina at tinapik siya sa balikat para basagin ang seryosong atmosphere sa pagitan naming dalawa.“Joke lang ’yon. Kalimutan mo na ang sinabi ko,” sabi ko habang tumatayo at kinukuha ang mga reviewer ko. “Gotta go. Baka iwanan ako ng taxi sa labas. See you sa exam bukas, Mr. Top One.”Tinalikuran ko na siya at naglakad palabas ng library habang nakangiti.Interesting nerd.And definitely attractive.Pero sa ngayon, kailangan ko munang harapin ang mas mabigat kong problema pag-uwi.Mabilis akong naglakad palabas ng campus at, swerte naman, nakasakay agad ako ng taxi. Pero habang umaandar ang sasakyan, hi
Napatingin ako sa langit. Uma-ambon na naman. Mukhang minamalas ako ngayon. Wala akong dalang payong at siguradong basang-basa ako bago pa man makarating sa malayong sakayan ng taxi. Hindi rin ako masusundo ng driver namin dahil nagpasundo si Kuya galing airport. Hindi ko tuloy maiwasang magtampo—bakit hindi na lang ako idinaan kanina?Kasabay ng pagbuhos ng malakas na ulan ang mabilis kong pagtakbo sa kahabaan ng hallway patungo sa university library.Yakap-yakap ko ang makakapal kong reviewer sa Accountancy. Bukas na ang final departmental exams at kailangan kong mapanatili ang marka ko para sa scholarship ngayong semester. Iyon lang ang inaasahan ko para makatapos, kaya kahit walang susundo sa akin ngayon, kailangan kong lumaban. Alam ko ang limitasyon ko bilang estudyante—hindi ako katalinuhan, pero bawi naman sa sipag at pagiging independent.Nang itulak ko ang pinto ng library, agad na sumalubong sa akin ang malamig na aircon at ang mahihinang bulungan ng mga estudyanteng nakiki
WARNING: SPG "Lorcan... Please, itigil mo 'yan..." "Ohh... Tang ina..." Napasabunot ako sa buhok niya. Hindi ko na maintindihan ang sarili kung bakit sa kabila ng pagtutol at kakapiglas, unti-unti akong nanghihina sa mga ginagawa niya. Ang kaninang kaba at tensiyon ay tuluyang nilamon ng maruming emosyon na pilit kong itinatanggi. Napapapikit ako, pilit na dinidilat ang mga mata sa gitna ng madilim na silid habang dinaramdam ang bawat mariing galaw ng lalaking uma-angkin sa akin. "Ughh... ang sarap mo..." I felt shameless. Nakabukaka ako sa ilalim niya, walang laban, at walang sawang binabayo ng lalaking nakadagan sa akin. I didn't like this. Hinding-hindi ko ginusto itong mga nangyayari. Pero sa kabila ng lahat ng sakit, ng poot, at ng mga luhang pilit kong sinasakal sa lalamunan ko, hindi ko matanggap na ang buong senaryong ito ay nakakabaliw at mapanlinlang na masarap sa pakiramdam. Wala na akong pagpipilian. It's a fucking mistake! "Lorcan..." Nahihirapan na akong banggit







