Mag-log in
"Scream my name, Abby, gusto kong marinig ang mga ungol mo, sambitin mo nang ulit ang pangalan ko, at higit sa lahat gusto kong magmakaawa ka at sabihin mong kailangan mo ako," paos na parang hirap na hirap na sabi ni Uncle Drake sa akin, ngunit pigil ang lakas ng boses nito.
Malalim at misteryoso ang boses nito. Hindi ko malaman kung galit ba ito, nag-uutos o nakikiusap. Ngunit isa lamang ang sigurado ako: ang mga mata nito na nakatuon at nakatitig nang malalim sa mga mata kong nakatotok din sa kanya ay puno ng pagnanasa. Nababasa ko ang hindi maipaliwanag na poot at halos halong pang-emosyon. Si Drake Mondragon, ang lalaking nagmamay ari na sa akin ngayonHalos gusto kong maiyak sa sandaing iyon. Pakiramdam ko ay para akong pagkain na tininda at ngayon ay handa nang tiklam nat lumukin ng customer na mapera. Nagtatagis ang bagang ng lalaki kasabay ng paggalawan ng mga muscle nito sa dibdib dahil nagawang kong makipaglaban nang tinitingnan dito na para bang sinasabi kong 'manigas kang hay*p ka'. Sinadya kong hindi kumibo, lalong hIndi man lang magpakita ng reaksiyon bago nagsalita sa walang ka-emo-emosyong tono. Halos magdiwang ako sa nakikita kong poot at pag-iinsulto sa mga mata ni Uncle Drake.
"Dream on, Uncle Drake, sige, mahibang ka at mangarap ka nang gising, bahala ka. Dahil kahit pumantay ang mga paa mo sa lupa, hindi mo 'yan maririnig mula sa akin. Never! Never kitang tatawagin, hinding-hindi sasambitin ng mga labi ko ang pangalan mo na kinasusuklaman ko! Nanlilisik ang mga mata ko sa sigaw ko nang pakawalan ko ang galit na kanina ko pa pinipigilan. "At higit sa lahat, gawin mo man ang lahat sa akin, kahit patayin mo ako, hinding-hindi ko aaminin na kailangan kita sa buhay ko dahil hindi mangyayari yun tandaan mo 'yan!"sabi ko pa sa kanya na lalong ikinalisik ng mga mata nito.
Kinasusuklaman ko ang lalaking nasa harap ko ngayon, si Drake Mondragon. Kinamumuhian ko rin ang aking ama. Ibang-iba ang pagkakakilala ko sa Uncle Drake na madalas ibida sa akin ni Itay noon, kung ikukumpara sa Uncle Drake na kasama ko ngayon.
Humalakhak si Drake, halakhak na nagdulot ng kilabot sa akin. Parang nanunuot ang bawat haakhak nito sa kanyang laman na nagbibigay ng nakakakuryenteng pakiramdam sa akin. Sa malawak at malamig na silid na iyon na naging bilangguan ko sa halos isang buwan, umalingawngaw ang makapangyarihang boses nito, ngunit nagawa kong hindi magpakita ng kahit anong takot. Isinumpa ko sa aking sarili na hindi ako yuyuko sa isang Drake Mondragon. Hindi, hindi ko kailanman kikilalanin ang lalaking ito na may-ari ng buhay ko. "Hindi ako ang may utang sa kanya. Hindi ako… Yun ang itinanim ko sa isip ko.
"Mas mabuti siguro, Abby, kung pag-aaralan mong maging masunurin. Alam mo, ayaw ko sa babaeng pakipot, malatigre at mahirap kausap." Sabi nito na nakapagtatakang kumalma ang boses at lumambot ang ekspresyon ng mukha. Nabigla ako sa biglang pagbabago nito. "Pero mas ginaganahan ako sa kama kapag palaban, tulad ng ginagawa mo. Lalo lang akong nasasabik," sabi pa nito sa akin.
Pagkataos ay muli itong humalakhak, ngunit walang mga titig na bumabaon sa aking buto. "Women come and go in my bed, sa tingin mo ba special ka? Nakakalimutan mo na ba kung bakit ka nakatapak sa mansion ko? Nakalimutan mo na ba na para sa iyong ama barya lang ang halaga mo?" sarkastiko ang naging tono ni Drake.
Para akong pinalo ng martilyo sa ulo, "Tama, barya lang ang halaga ko para sa tatay kong walang hiya." Kumuyom ang kamao ko. Ang galit na pinipigilan ko sa ama ko ay lumagpas na sa hangganan. 'Anuman ang mangyari, tatakasan kita, Uncle Drake," saumpa ko pa.
"Alam mo, Abby, mabait pa nga ako kung tutuusin. Kumpara sa ilang milyong utang ng tatay mo, sa tingin mo ba sapat kang kabayaran?I don't see you as worth millions, though. Gaano ba kamahal ang tingin mo sa sarili mo? Ako ang tipo ng taong kahit gaano kaliit na barya, kahit ultimo piso, kapag may utang ay sinisingil ko. Kaya sa laki ng utang ng ama mo sa akin, hindi ba dapat masulit ko, ultimo huling patak ng dugo mo ay kulang pa?" Kinilabutan ako sa sinabi nito, pero hindi ko pinahalata.
"Hindi ba dapat ay magpasalamat ka pa dahil kahit barya lang ang halaga mo, tinanggap kitang kabayaran sa lahat ng utang ng ama mo?" Sarkastikong tono ang ginamit nito sa akin, kaya alam kong iniinsulto ako kaysa ang kinakausap. Nakakatakot si Uncle Drake kapag galit, ngunit pakiramdam ko mas nakakatakot ito kapag kalmado at hindi ko alam kung bakit. Para itong isang unos, hindi ko mabasa kung gaano kalakas , para itong malalim na tubig, tiyaka na malulunod ka. Ang makapal na bigote at balbas pa nito ay nakakadagdag sa aura nitong aakalain mong manyakis at mamamatay-tao. Mabuti na lang at mayaman ito, kaya makinis at mabango. Sa lalim ng iniisip ko ay natagalan akong walang kibo.
"Cat got your tongue, huh?' Sabi niya nang hindi ko magawang sumagot. Sukol ako doon sa mga sinabi nito. Isang katotohanang kinamumuhian ko man, iyon ang katotohanan.
"Now undress for me!" utos nito. Saka ako hinablot sa braso para mapaupo ako sa kama. Muli na naman akong natigalgal, kaya muli na naman niya akong sinigawan.
"Do it, damn it!" sigaw nito, pero nanatiling nakatingin lang ako sa lalaki. Nenenerbiyos ako kahit anong pagpapanggap kong matapang, kaya halos di ko magawang kumilos.
'What? Do you think ako ang gagawa? Ano bang ini-expect mo, Abby? Are you waiting for me to treat you like a Princess? Iniisip mo ba na pagpapantasyahan kita, itatrato ako bilang isang babaeng iniingatan at sinasamba? At mamumuhay kang reyna ng bahay ko. Ikaw ang nangangarap ng gising, Abby." Pag-insulto nito sa akin, doon ako parang natauhan.
"You mean nothing but collateral, Abby. You were here because of your scumbag father. Para sa tatay mo, isa ka lang pangbayad ng utang. Kung hindi sa akin, sa tingin mo, hindi ka rin ipangbabayad sa iba? Come'on Abby, ipangbabayad ka rin ng ama mo sa iba. So if I were you, yakapin mo na lang ang kapalaran mo and serve me better in bed, pwede ba?" sabi sa akin ni Uncle Drake. Halos umapaw ang pagkamuhi ko sa kanya. Halos manginig ako sa galit sa katotohanang ang lahat ay dahil lamang sa utang ni Itay na wala siyang kaalam-alam na umabot sa sampung milyon.
"To be honest with you, I'm a busy man at walang panahon sa drama mo." Nag-pause ito saglit at hinatak ang buhok ko. Napangiwi ako sa sakit at pagkagulat. "Now take off your clothes and serve me well!" pasinghal ang boses nito sa mga huling kataga, bakas ang galit at kawalan ng pasensya.
Tumulo ang luha ko sa kapalarang kinasadlakan ko, Ang sampal ng realidad na hindi ko na matatakasan pa ay hindi nakaya kahit anong pagmamatigas ng puso ko. Tama si Uncle Drake, kung hindi siya, malamang sa ibang lalaki din naman ako ipangbabayad ng aking ama, kaya nao man ang sitwasyun, hindi ako makakatakas sa kapalaran ko.
Kumilos na lamang ako nang makita kong nagsalubong ang makakapal na kilay ni Uncle Drake, kasabay ng masaganang pagtulo ng mga luha ko, unti-unti kong hinubad ang suot na bestida. Tumambad ang hubad kong katawan na halos manginig dahil sa ginaw sa loob ng silid.
"Take off everything," utos nitong naiinip na bestida ko lamang ang hinubad ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang inaalis ang hook ng aking bra, "Kaya mo ito, Abby, sandali lang 'yan, makakaya mo ito," kumbinsi ko sa aking sarili. Dumoble ang panginginig ng kamay ko nang dahan-dahan kong ibaba ang suot kong bulaklaking panty.
Sa dahan-dahang kilos ay hindi napapansin ni Levi na unti-unti niyang paglapit sa kinaroronan ni Abby ay parang unti-unti rin itong lumalayo sa pinanggalingan, ngunit sa dilim at sa pagkatuon ni Levi sa mga salita ni Abby, hindi nito namamalayan ang nangyayari. Ang bawat hakbang paatras ni Abby ay sinasabayan niya ng pagmamakaawa at pagpapanggap na nagpupumiglas, kaya't akala ni Levi ay pilit lamang itong inilalayo ng kanyang "tauhan" habang kinakausap siya."Huwag mo akong lokohin, Abby!" sigaw ni Levi habang patuloy na lumalapit. Humakbang din paatras si Abby na hindi namamalayang ni Levi na dahan-dahan na itong inilalayo ni Nicolas sa panganib. "Hindi ako maniniwala sa mga salita mo! Alam kong nilalansi mo lang ako. Alam kong kukunin ka ni Drake. Alam kong hinihintay mo lang siya. Pero hindi ko hahayaang magtagpo pa kayo," sabi nito na humalakhak."Levi, makinig ka…" garalgal na sabi ni Abby, habang muling umatras ng dalawang hakbang. "Alam kong matagal na ang poot mo kay Drake. Le
Sinikap niyang kumawala at sumigaw upang humingi ng saklolo, ngunit mahigpit ang hawak sa kanya ng mga brasong iyon. Kinilabutan si Abby at napaluha na lamang sa takot para sa kaligtasan. Nakakapagod ang tumakbo at tumakas. Wala na ba itong katapusan?Ilang minuto bago nahuli si Abby, nakita ni Nicolas ang mga flashlight sa di kalayuan; alam niyang galing iyon sa mga tauhan ni Levi. Sumipol siya ng isang mahabang sipol na katunog ng huni ng ibon sa gabi. Kaya hindi iyon mahahalata ng sinumang hindi lumaki sa probinsyang iyon. Alam ng mga tauhan niya ang ibig sabihin ng sipol na iyon. Nagkubli pansamantala ang kanyang mga tauhan dahil panganib ang kahulugan ng senyas na iyon. Tulad din ng senyas ng ibon sa gabi, ang mahabang paghuni ng mga ito ay nangangahulugan ng panganib o masamang panahon. Pansamantalang nagkubli sa mga tauhan ni Nicolas sa mga dahon upang hindi makita at madaanan ng liwanag.Maging si Nicolas ay pansamantalang hindi kumilos. Ngunit mula sa di kalayuan, sa pagdaa
Nang makalayo nang kaunti si Abby mula sa ilalim ng bahay, hindi siya tumigil sa paghakbang. Ang mga dahon ng mais ay humahampas sa kanyang braso, ngunit hindi niya ito inalintana. Ang tanging nasa isip niya ay makalayo sa bahay, makalayo sa mga tauhan ni Levi, at makahanap ng tulong. Madilim sa paligid, tanging ang manipis na liwanag ng buwan ang nagbibigay sa kanya ng gabay sa paghakbang. Ngunit bigla siyang huminto.Mula sa kabilang dako ng taniman, narinig niya ang mga tinig at kaluskos. Hindi galing sa direksyon ng bahay, kundi sa daanang patungo sa bayan. Nanlamig si Abby sa kanyang narinig. Dumating siya, at kasama niya ang mas maraming tauhan. Napaliguan na nila ang buong paligid. Walang daanang malaya.Lingid sa kaalaman ni Abby, ang mga kalakos at yabag na narinig niya ay hindi mula sa mga tauhan ni Levi kundi sa mga tauhan ni Nicolas. At kaibigan ng kanyang asawa si Drake.Sa kabilang dako, sa loob ng bahay, mabilis na kumilos sina Nicolas at ang kanyang mga kasama. Sa ka
Hindi na nga nag-aksaya ng panahon si Nicolas. Sa impormasyong ipinadala ni Drake, agad niyang tinawagan ang kanyang ama at ang mga tauhan nila upang alamin ang sitwasyon. Ang ama ni Kaye noong mga panahong iyon ay nanalo bilang kapitan ng barangay, kaya sa tulong ng nasasakupan ay nagawa ng mga tauhan nito at mga personal na tauhan ni Don Alfonzo Buencamino na pinalibutan ang nasabing bahay-bakasyun na dulong bayan ng San Isidro. Pribado ang nasabing bahay-bakasyunan na pagmamay-ari ng isang negosyante sa Maynila. Ayon sa mga tanod na nagronda sa lugar, halos isang beses lamang sa kada taon may tao doon at kadalasan ay tuwing fiesta lamang sa nayon may ilaw sa bahay bakasyunan. Bihira daw ang may tao doon at madalas ay ilang araw lamang.Sa pag-ikot ng mga tauhan nina Nicolas, nag-report ang kanyang taunan na sa isang silid lang daw may ilaw sa bahay bakasyunan. At nabilang ng mga tauhan niya na may limang kalalakihan ang labas-pasok sa bahay. At armado ang mga ito. Nilisan nina Nic
Gising na si Drake limang oras matapos ang operasyon. Agad nitong hinanap ang kanyang telepono. Inabot naman iyon sa kanya ng nurse na naroon na kumukuha ng kanyang blood pressure. "Nurse, nasaan ang tauhan, ah, yung nagbabantay sa akin?" "Ah, si Sir Cute po ba, Mr. Mondragon? Nagpaalam po sandali dahil may kaguluhan daw po sa casino. May mga tao daw po na nanggugulo doon.Pero babalik daw po siya agad," sagot ng nurse. Hinayaan muna ni Drake na tapusin ng nurse ang kanyang routine. Pagkaalis ng nurse, agad niyang tinawagan ang numero ni Empoy. "Anong nangyayari? Bungad agad niyang sinagot ang tawag. "Bossing, gising ka na? "Pwede bang Drake na lang ang tawag mo mula ngayon, huwag na 'yung Bossing. Ayoko na niyan, nakakabuang," sabi ni Drake. Hindi niya masabi, pero mula nang makita niya kung paano mag-alala sa kanya si Empoy noong sugatan siya, para bang gusto na lang niya tawagin itong utol. At kahit anong request nito na gawing shield sa panganib, hinding-hindi niya ito ibaba
Naiwan si Empoy sa labas, nakatayo lamang. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang hinahawakan ang kanyang noo. Ang bawat sandaling lumilipas ay tila isang taon ng paghihintay. Ilang oras ang lumipas at hindi niya alam kung ilang oras na siyang nakatayo doon. Nakakainip, nakakasikip ng dibdib. Hanggang sa wakas ay bumukas ang pinto ng operating room at lumabas ang doktor, suot pa ang kanyang mask at ang damit na may bahid ng dugo."Doktor…" ang tanging naibulong ni Empoy, halos mawalan na ng lakas ang kanyang mga tuhod.Huminga nang malalim ang doktor at dahan-dahang inalis ang kanyang mask. Ang mukha nito ay pagod ngunit may bahid ng pag-asa."Nahirapan kami. Nawalan siya ng napakaraming dugo at halos hindi na namin mahanap ang pinagmumulan ng pagdurugo. Ilang beses tumigil ang tibok ng kanyang puso. Pero siya ang pinakamatapang na pasyenteng nakita ko. Lumaban siya. Hindi niya pinabayaan ang sarili niya. Makakaligtas siya, pero kailangan niyang manatili dito at magpahinga nang







