7 - Trauma?

Bigla na lamang parang may naalala si Yohan kaya't muling itinaas ang ulo at muling tinitigan ang babae sa harap niya. At sa isang iglap, walang pag-aalinlangang hinalikan niya ang mapupulang labi nito.

Nagulat si Yohan sa naging mabilis na takbo ng kanyang kilos—parang hindi siya mismo. Ngunit kahit nag-aalangan ang kanyang isip, ang kanyang mga kamay ay patuloy sa pagkilos ayon sa bugso ng kanyang damdamin.

“……hmmm,” mahina niyang nasambit habang nadadala ng lambot ng halik at ng matamis na halimuyak ng bulaklak mula sa katawan ng babae.

Sumiklab ang init sa kanyang katawan, at hindi na niya napigilan ang sarili—agad niyang hinawakan ang harapan ng kanyang pantalon habang patuloy ang halik. Tinanggap naman ito ng babae ng may pagkalugod, at gumanti rin ng halik, sabay hablot ng kanyang leeg, ang mga dila nila’y nagtagpo at naglaro, tila ba matagal nang uhaw sa isa’t isa.

Hindi ito halik ng pag-aalinlangan—ito ay halik na mapusok. Inangkin ni Yohan ang kanyang labi, sinuyod ang loob ng bibig at sinimsim ito na para bang nais niyang lasapin ang bawat parte.

Habang nagpapalitan ng hininga ang dalawa, unti-unti nang gumapang ang kamay ni Yohan sa pagitan ng mga hita ng babae. Nang may maramdaman si Yohan na malambot ngunit matigas sa kanyang paghaplos, pinindot niya ito nang marahan ngunit madiin.

“Oh…!” impit na ungol ng babae, bakas sa tinig nito ang kiliting gumagapang sa kanyang laman.

Tapat siyang tumugon sa bawat haplos ng lalaki, pero sa kabila nito, may bumabagabag sa kanya—isang pakiramdam ng pagkalito at kaba na hindi niya maipaliwanag. 

Lalo pang lumalim ang galaw ng kamay ni Yohan, hanggang sa marating nito ang pinaka-sensitibong parte sa kanyang katawan. Nang ibuka niya ang mahigpit na pagkakasara ng mga hita nito, naramdaman niya ang basang bahagi na agad niyang hinaplos ng dahan-dahan.

“Now, sabihin mo sa akin kung sino ka. Bakit ayaw mong magsalita?” tanong ni Yohan habang nakatitig sa kanyang mga mata.

Sandaling tumigil ang tamis sa mga mata ng babae. Parang malayo ang tingin nito, na para bang may iniisip na kung anong malalim. Nagkatinginan silang dalawa, at sa kanyang mga mata’y namumuo ang luha—maninipis at bughaw na tila langit sa dapit-hapon.

Pinilit ng babae na magsalita—binuka niya ang kanyang labi, ngunit wala ni isang salita ang lumabas.

Nanghinayang si Yohan. Gusto pa niyang marinig ang kanyang boses, kaya’t muling ginapang ng kanyang daliri ang pinaka-gitna ng kanyang lagusan, marahan niyang ginagalaw ito.

“Ahhhhhhhhhhhhh…… Yes!” halos mapalakas ang ungol ng babae habang napapaliyad sa init ng kanilang katawan.

Hindi niya alam kung saan ibabaling ang sarili—napahawak na lang siya sa kwelyo ni Yohan, na para bang humihingi ng tulong o saklolo.

Napansin ni Yohan ang pagiging tapat ng katawan ng babae—mainit, tumatanggap, at nag-aanyaya—ngunit bakit tila may itinatago ito?

Unti-unting binawi ni Yohan ang kanyang kamay, at marahang tinitigan ang babae. Nakapikit ito ng bahagya, may aninong ngiti at pagod sa kanyang mukha, pero wala roong pag-aalala. Wala ring takot.

“Hindi nga ba…” mahinang sambit ni Yohan habang naguguluhan sa mga iniisip.

Inalis niya nang tuluyan ang kamay sa pagitan ng kanyang mga hita. Napabuntong-hininga ang babae, sabay tingin kay Yohan na tila nagtatanong.

“Hindi ka ba talaga makapagsalita?” tanong niyang muli.

Tinitigan lang siya ng babae—mata sa mata, at sa titig nito’y may kaunting sumbat. Parang sinasabi ng kanyang mga mata, “Ngayon mo lang ba napansin?”

“Ang totoo niyan, ikaw…” bulong ni Yohan habang naaalala kung paanong kanina'y para itong batang takot na takot.

Ngunit natigilan sila dahil sa isang katok ang umalingawngaw sa pintuan.

“Sir Yohan, nandito na po ang doktor,” tawag ng isang boses mula sa labas.

Agad bumangon si Yohan mula sa kama—kalma, walang bakas ng kaba. Maayos ang kilos, pinatong niya ang kumot sa katawan ng babae at inayos ang sariling pantalon.

“Pumasok na kayo,” aniya.

Pumasok ang dalawang kasambahay at ang doktor na nakita rin nila kahapon. Nang makita ng doktor na gising na ang babae, tila nakahinga ito ng maluwag at agad lumapit sa kanya.

“Sandali lang. Hayaan niyong makapagbihis muna siya,” utos ni Yohan.

Lumapit ang isang kasambahay dala ang damit, pero biglang lumawak ang mga mata ng babae at mabilis na kumapit sa braso ni Yohan. Napalapit ito sa kanyang katawan, at kita sa mukha ang matinding takot. Nang lalapit na ang kasambahay, muli siyang kumapit kay Yohan na parang sinasabi, “Huwag mo akong iwan.”

Napakunot ang noo ni Yohan pero hindi siya nagalit. Iniabot niya ang kumot at muling ibinalot ito sa babae.

“Ilagay niyo na lang muna ang damit sa tabi. Let the doctor check her,” mahinahong sabi niya.

Nang lumapit ang doktor, nanginginig ang babae. Parang kuting na takot, hinawakan niya ang kamay ni Yohan.

Nanatili si Yohan sa tabi niya, marahang hinaplos ang buhok sa may noo. “Shhh… stay still,” aniya.

Nagulat ang mga kasambahay sa kanyang mahinahong kilos. Nagkatinginan sila, saka ibinaba ang tingin.

“Ano ang una niyang nireact nang magising siya?” tanong ni Yohan habang nakatingin sa mga kasambahay.

Tumingin ang isa sa kanila at sumagot, “Halos hindi siya mapakali, Sir. Umiiyak siya, nanginginig… at nang lumapit kami, agad siyang umiwas. Tapos, dumating po kayo…”

Hindi na itinuloy ng kasambahay ang susunod na sasabihin. Sa halip, sumabat ang doktor.

“Hindi rin ba siya nagsalita noong una siyang nagising?”

“Ah… sa totoo lang…” nag-isip sandali ang kasambahay, saka nagpatuloy, “Nang magising siya, ang una niyang nasabi ay ‘Tulong… Iligtas n’yo ako.’ Pero pagkatapos noon, hindi na siya nakapagsalita. Parang lutang ang isipan niya.”

“Hmm…” bulong ng doktor habang hinahaplos ang baba nito. Muling tinitigan ang babae, na ngayo'y tahimik lang sa tabi ni Yohan.

Habang nag-uusap sila, tila wala na sa sariling isipan si Yohan. Paulit-ulit sa kanyang alaala ang bawat detalye ng nakita niya kanina—ang katawan ng babae, ang haplos, ang init. Hindi maikakaila na nadala siya ng bugso ng damdamin.

‘Muntik ko na siyang angkinin. Isang babaeng ni hindi ko pa kilala…’ Sa isip niya'y may halong pagsisisi.

Umubo siya nang mahina para mabaling ang atensyon at sinubukang bumalik sa usapan.

“Bakit nga ba hindi siya makapagsalita?” tanong niya sa doktor.

Napakunot ang noo ng doktor at tinignan muli ang babae. Marahang nagsalita, gamit ang pinakamalambing na tono.

“Okay, Miss. Kung naiintindihan mo ako, paki-tango lang ang ulo o”

Tumingin muna si Jasmine kay Yohan, parang nag-aalangan. Nang tumango si Yohan ng bahagya, saka siya tumango nang marahan sa doktor.

“Good. Naiintindihan mo ako. Alam mo ba ang pangalan mo?”

Ngunit hindi siya tumugon. Kumurap lamang siya, walang ibang ipinakitang reaksyon.

“Anong problema niya?” muling tanong ni Yohan, may halong pag-aalala sa tinig.

“Sa tingin ko’y hindi naman ito malala. Katulad ng sinabi ko kahapon, maaaring pansamantala lamang ito—bunga ng matinding stress o trauma. Kailangan lang siguro niyang magpahinga ng maayos sa loob ng ilang araw.”

“Hindi lang kasi siya hindi makapagsalita. Pakiramdam ko may tama rin siya sa ulo. Paki-check ulit nang mas mabuti,” mariin na dagdag ni Yohan.

Hindi pa rin nila alam kung ang pagkatakot at labis na pagkapit nito kay Yohan ay normal na reaksyon ng isang taong na-trauma… o may mas malalim pang dahilan.