บทที่ 4

ฉันตัดสินใจแล้วว่าต้องได้รู้ ยังไงก็ต้องได้เอาหมัดยัดปากไอ้เหี้ยเจ้าของบ่อนมันสักที ถึงจะแลกกับการที่ฉันต้องโดนพวกมันยิงตายก็ถือว่าคุ้ม ดีกว่าอยู่แล้วซวยบัดซบแบบนี้

.

.

;

วันต่อมา...

@มหาลัย

-หลังเซคบ่าย-

“พวกมึงกลับเลยมั้ย กูไปส่ง”

“เอิ่ม เดี๋ยวนะคะเพื่อนโรส พอดีกูจำได้ว่ามึงโดนป๊ะป๋ายึดรถไม่ใช่เหรอคะ”

“กูหมายถึงขึ้นรถเมล์ไปส่ง”

ดีนะฉันแถ(หน้าตาย)ออกไปได้อย่างไว ดันลืมไปได้ไงวะ ว่าเมื่อวานบอกเรื่องนั้นกับพวกมันสองคนไปแล้ว แต่ไม่ได้เล่าหมดเปลือกหรอกนะ แล้วก็ไม่ได้เล่าความจริงทั้งหมด เอาตรงๆคือบางอย่างฉันก็โกหกอ่ะ แต่ความเซ็งเหี้ยแดกนี่ฉันไม่ได้ปิดบังหรอกนะ บังเอิญเก็บอารมณ์ไม่เก่ง

“แถไปเรื่อยอีสัส”

“เออ! มึงก็อย่าตอกย้ำได้ป่ะ กูยิ่งเซ็งๆอยู่”

ฉันบอกมันไปแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ม้าหินแรงๆ อันนี้ก็ไม่ได้เก็บอารมณ์เหมือนกัน ไอ้พวกนั้นก็เดินตามมา พวกนั้นก็แพรวกับลิเดียร์นั่นแหละ ยังไม่ได้บอกใช่ป่ะ ว่านางสองคนมันเป็นเพื่อนสนิทฉัน ก็กอดคอกันโง่มาด้วยกันตั้งแต่มัธยมยันนิเทศปี 3 นี่แหละ

“โถๆๆ เพื่อนโรส อย่าทำหน้าเหมือนหมาแบบนั้นดิ ก็แค่โดนป๊ะป๋าดัดสันดานนิดๆหน่อยๆเอง”

“นิดหน่อยเหรอ ยึดรถกับบังคับให้กูทำงานเนี่ยนะนิดหน่อย โถ่เว้ย! เวรกรรมอะไรกูก็ไม่รู้ เวรเหี้ยๆเลยสัส!”

ปึก!

ฉันต่อยโต๊ะแรงๆ แต่แม่งไม่เจ็บหรอก โมโหมากกว่า แม่งใครจะคิดว่าอีแพรวมันจะเดินตามมาซ้ำเติมให้ฉันของขึ้นกันวะ ก็ฉันรู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องมันมีมากกว่านั้น ฉันไม่ได้โดนยึดรถไปเฉยๆ ไม่ใช่แค่โดนดัดสันดาน แต่โดนบีบจนไม่เหลือหนทางต่างหาก แต่ที่ร้ายแรงที่สุด คือวันนี้ฉันต้องไปทำงานกับไอ้สัสนั่น ไอ้รุ่นพี่ที่ฉันโคตรเกลียด อันที่จริงฉันไม่เคยเคารพมันเป็นรุ่นพี่ด้วยซ้ำ

-3 ปีก่อน / รับน้องคณะ-

“คุณ!!!!!”

รู้มั้ยการที่ฉันตกใจจนสะดุ้ง ไม่ใช่เพราะว่าไอ้รุ่นพี่หัวหน้าว้ากคนนี้มันมายืนจ้องหน้าฉันใกล้ซะจนหายใจรดต้นคออย่างที่มันชอบทำหรอก แต่เป็นเพราะฉันตกใจที่อยู่ๆมันก็ตะคอกเรียกฉันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยนี่แหละ ...แม่งไอ้สัส ใกล้แค่นี้ มึงเรียกดังอย่างกะระเบิดลงไอ้เหี้ย! (ฉันด่าในใจ) นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่ว้าก เป็นรุ่นพี่ แล้วฉันทำไรมันไม่ได้นะ ป่านนี้ฉันต่อยมันคว่ำไปแล้ว

ไม่รู้โคตรพ่อโคตรแม่ฉันไปทำเหี้ยอะไรให้รากเหง้าสักหลาดมันนักหนา มันถึงได้ขยันหาเรื่องฉันไม่เว้นวัน เป็นอาทิตย์แล้วที่มันทำแบบนี้ ตั้งแต่รับน้องวันแรกเลย เอาตรงๆนะ คือฉันคิดว่าไอ้รุ่นพี่เหี้ยนี่มันคงมีดีแค่อย่างเดียวคือความหล่อ นอกนั้นเหี้ยหมด แม่งถือว่าเป็นรุ่นพี่แล้วมาวางอำนาจ อย่าให้ถึงทีกูบ้างแล้วกัน!

“ผมสั่งทำไมไม่ทำ!!!!!!”

เดี๋ยวนะ มันสั่งอะไร? หรือว่าฉันมัวแต่นินทามันในใจจนหูเสือกไม่ทำงานไปชั่วขณะวะ

“ไม่ได้ยิน”

“ผมพูดดังขนาดนี้ คุณไม่ได้ยินเหรอ!!! แล้วหางเสียงไปไหน!!!!!!!”

จี๊ดดดด... ไอ้สัส แม่งดังกว่าเมื่อกี้ไม่รู้กี่ร้อยเดซิเบลล์ แก้วหูระเบิดหมดแล้วมั้งฉัน

“ไม่ได้ยินค่ะ!!!”

บอกตามตรงว่านี่มันฝืนมาก มันโคตรฝืนสัสๆเลย แต่ที่จำเป็นต้องทำเพราะไม่อยากมีปัญหากับรุ่นพี่ตั้งแต่ปีหนึ่ง แค่เรียนโง่อย่างเดียวพ่อกับแม่ก็ด่ากรอกหูฉันทุกวันอยู่แล้ว ถ้ามีเรื่องให้ต้องเดือดร้อนอีก สงสัยคงหามีดมาปาดคอฉันชัวร์

“ก้าวออกมา!!!!!”

ฉันก็ทำท่าจะก้าว

“เสียงขานรับไปไหน!!!!!!”

เล่นกูอีกแล้วไอ้สัส!

“ค่ะ!!!!!”

ฉันกลั้นใจขานรับมันแล้วก้าวออกไป ให้ก้าวไปสักแค่ไหนก็ไม่รู้ ก็มันไม่ถอยสักนิด ตอนแรกก็ใกล้มากพออยู่แล้วนะเว้ย แม่งจะให้ใกล้ไปถึงไหนอีก

“พอ!!! คุณไม่เห็นเหรอว่าตัวจะติดกันอยู่แล้ว!!!!!!”

แม่ง ก็ใครล่ะใช้ ก็มึงเองไม่ใช่เหรอวะไอ้เหี้ย โถ่เว้ย! (ฉันกำหมัดแน่น กัดฟัน พยายามหายใจเข้าลึกๆ ท่องไว้ลูกผู้ชาย{ในร่างอ่อนแอ่บ้าๆแบบนี้}ต้องอดทน)

“เห็นแล้วค่ะ!!! หยุดก้าวแล้วค่ะ!!!!!”

“ใครสั่งให้พูด!!!!!!”

ห่าเอ๊ย! กูจะทนไม่ไหวแล้วนะ (แต่ก็ยังกัดฟันอย่างเงียบกริบ)

“ผมถาม ทำไมไม่ตอบ!!!!!”

นั่นเมื่อกี้มันถามเหรอ นึกว่ามันด่าอย่างเดียว แต่จะยังไงก็ช่างแม่ง ฉันรู้อย่างเดียวว่ากำลังจะทนไอ้พี่ว้ากเหี้ยนี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ (กำหมัดอดทนขั้นเกือบสิบ นั่นแปลว่าถึงสิบเมื่อไหร่กูจะไม่ทน งานนี้ไล่ออกก็ไล่ออกวะ!)

“ไม่มีใครสั่งค่ะ!!!”

“แล้วพูดทำไม!!!!!”

“ผิดไปแล้ว ขอโทษค่ะ!!!”

“เขย่งปลายเท้าขึ้นมา!!!!!”

แบบนี้มันตั้งใจเมินคำขอโทษของฉันป่ะวะ แม่งสั่งให้ทำอย่างอื่นเฉย เห้ย! เดี๋ยวนะ เมื่อกี้มันสั่งให้ทำไรนะ เขย่งปลายเท้าเหรอ ทำเพื่อ!!?

(แต่ก็ต้อง{กัดฟัน}ทำ)

“สูงกว่านี้!!!!! ให้หน้าคุณอยู่เกือบถึงหน้าผม!!!!!”

ไอ้สัสนี่มันตั้งใจจะประจานว่ากูเตี้ยรึเปล่าวะ ถึงได้สั่งให้ทำอะไรเหี้ยๆแบบนี้ แม่งตัวเองสูงอย่างกะเปรต ใครจะไปเขย่งถึงกัน ตอนสั่งไม่รู้คำพูดพวกนี้ผ่านสมองส่วนที่ไตร่ตรองความเป็นเหตุผลเป็นผลก่อนรึเปล่า สั่งไรโง่ๆ

“ได้แค่นี้ค่ะ”

ฉันตอบไม่ดังเท่าไหร่ ถึงจะเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเอง(ค่อนข้าง)สูงก็เถอะ แต่ความเตี้ย ไม่สิ ความสูงไม่ถึงเกณฑ์มาตรฐานมากพอนี่มันก็ไม่น่าประกาศให้ใครรู้เท่าไหร่หรอกว่ามั้ย

“ผมสั่ง! ทำ!!!!! เดี๋ยวนี้ เขย่งสูงขึ้นอีก!!!!!”

รู้แบบนี้กูจะไปผ่าตัดต่อกระดูกก่อนที่จะมาสมัครเรียนไอ้สารเลว

“ค่ะ!!!!!”

ถึงจะโมโหอย่างมากมายก่ายกองแล้วก็ตาม แต่สุดท้ายก็ต้องทำตามไปก่อน (กัดฟันเอาไว้โรส)

“คุณพยายามได้แค่นี้เหรอ! เขย่งอีก!!!!!”

ลองนึกภาพตามนะ ว่าตอนนี้ฉันโคตรทรมานขนาดไหน คือยืนเขย่งให้มันตะโกนใส่หน้าระยะประชิด แถมยังต้องเขย่งขึ้นไปให้มันตะโกนใส่หน้าเรื่อยๆอีก แบบนี้มันระยำชัดๆ แต่ทางเลือกเสือกไม่มี

-ฉันพยายามเขย่ง ตัวโงนเงนขึ้นเรื่อยๆ จบที่การทรงตัว เวรแล้ว! ทรงตัวไม่ได้!-

“เห้ยยยยยยย!!!!!”

ถ้าหงายหลังฉันไม่ว่าเลย แต่นี่ดันเอนไปด้านหน้า คิดต่อดิ เกิดอะไรขึ้น สิ่งที่ฉันหนีไม่พ้นอยู่ตอนนี้ไง เป็นอะไรที่เหี้ยสุดๆในชีวิต

-ฉันล้มทับลงไปจูบปากมัน ต่อหน้าไอ้พวกรุ่นพี่ ต่อหน้าปีหนึ่งทั้งชั้นปี!!!-

ความเวร ความเวร! แบบนี้มันคือความเวร!! เวรโคตรพ่อโคตรแม่เวร!!!

“อือ อ่อยอิเอ้ย!”

(“อือ ปล่อยดิเว้ย!”)

ไอ้เหี้ยพี่ว้ากมันไม่ยอมปล่อยฉัน มันเอามือมากดหลังฉันให้ล้มทับมันอยู่อย่างนั้น แถมมัน ไม่จริงอ่ะ มันเอาลิ้นมันเข้ามาในปากฉัน พอฉันจะผงกหัวขึ้น มันก็เอามือมากดหัว

...จูบ จูบแรกของกูต้องเสียให้ผู้ชายเหรอวะ ไม่จริงอ่ะ ไม่จริง!!!

“อือ อ่อยอู!!!”

(“อือ ปล่อยกู!!!”)

เสียงมันอู้อี้ได้แค่ในคอ ฉันดิ้นไม่หลุดสักที มันไม่ยอมปล่อย แถมยังจูบเอาจูบเอา จูบหนักขึ้นเรื่อยๆ ดูดๆดึงๆจนฉันแสบทั้งลิ้นทั้งปาก หายใจก็ไม่ออก แถมตกใจจนจะช็อกอยู่แล้ว อารมณ์เหมือนกับจูบกับเพศเดียวกันอ่ะ แถมต่อหน้าประชาชีประชาฮีแบบนี้อีก ลองนึกดูดิ ว่าความรู้สึกมันโคตรเหี้ยขนาดไหน ทั้งอายทั้งวิปริต! ไม่เอาแล้ว ยังไงก็ทนไม่ไหวอีกแล้วเว้ย!!!

ปึก!

ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีขัดขืนมันจนในที่สุดก็ลุกขึ้นมาได้ มันก็ลุกตามมาด้วย

“มึง!”

ฉันไม่ทนแล้ว ฉันง้างหมัดพุ่งเข้าหามัน กะว่าจะใส่สุดแรง เอาให้ฟันหน้าร่วงไปทั้งแถบเลย

“คุณเป็นรุ่นน้องนะ”

มันเสือกรับหมัดฉันไว้ได้ แต่ไม่เป็นไร ฉันมีมืออีกข้าง

“และผมเป็นรุ่นพี่!”

มันเสือกรับไว้ได้อีกแล้ว

“แบบนี้มันไม่ควร”

กร็อก!

“โอ๊ย!”

มันบิดข้อมือฉัน เลื่อนหน้าเข้ามาตรงๆใกล้ๆ ใกล้มาก ส่วนฉันเหรอ ทั้งเจ็บ ทั้งโมโหจนอยากจะฆ่ามันไง

“ปล่อยกู!”

ฉันกัดฟันพูด แต่หน้ามันยังนิ่งๆ แต่ฉันอ่านสายตามันออก มันสะใจ

“วันหลังถ้าโดดรับน้องอีก คงไม่มีใครจำเธอไม่ได้ เพราะวันนี้เธอโคตรเป็นจุดเด่น แต่ถ้าอยากเป็นจุดเด่นอีก ก็เชิญโดดอีกได้”

มันกระซิบเสียงนิ่งๆเบาๆ ประมาณว่าให้ได้ยินแค่ฉันแล้วปล่อยมือฉัน ก่อนถอยห่างออกไป ส่วนฉันเหรอ ยังช็อกทำอะไรไม่ถูกอยู่ไง

...นี่อย่าบอกนะว่าที่มันลงทุนทำให้ฉันอับอายขายหน้าประชาชีประชาฮีแถมเสียชาติเกิด(ทอม)ขนาดนี้ เพราะอยากทำโทษที่วันก่อนฉันโดดรับน้อง นั่นไง ขนาดตอนนี้มันยังมองหน้าฉันเหมือนสะใจโคตรๆอยู่เลย ส่งสายตานิ่งๆโหดๆเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง

“อย่าลืมไปฝึกเขย่งมาด้วย คุณยังไม่ผ่าน!!!”