บทที่ 3

ฉันสวนกลับมันไปแล้วนั่งลงที่เก้าอี้แรงๆ คือโคตรไม่สบอารมณ์อ่ะ มันด่าฉันเรื่องมารยาท แต่มันแม่ง นั่งหันหลังให้ฉันเนี่ยนะ สัส! ด่าคนอื่นไม่ดูตัวเอง

“ปากแบบนี้ถ้าให้ไปเป็น Operator โรงแรมฉันคงเจ๊ง”

นั่นมันหลอกด่าฉันป่ะวะ แถมจนป่านนี้แล้ว มันก็ยังไม่คิดหันมา

“รู้แล้วก็อย่าให้ไปเป็นดิ แล้วที่ไม่หันมานี่คือจะนั่งหันหลังสัมภาษณ์ว่างั้น?”

ฉันประชดไปตรงๆเลย แม่งโคตรหมั่นไส้ ฉันไม่กลัวหรอกว่ามันจะไม่รับ เพราะดูจากสถานการณ์แล้ว มันก็คงไม่คิดรับตั้งแต่แรก แต่ที่มันเรียกขึ้นมา คงแค่อยากเรียกมาแกล้งสนุกๆตามประสาไอ้พวกคนรวยมีอำนาจที่คิดว่าตัวเองจะทำเหี้ยไรก็ได้

“เธอควรต้องฝึกมารยาทให้ทันกับเด็กอนุบาลรู้ป่ะ”

มันพูดพร้อมกับค่อยๆหมุนเก้าอี้มาทางฉัน หน้ามันที่เงยขึ้นมองฉัน ทำเอาฉันลืมโกรธเรื่องโดนมันด่าไปเลย ก็ไอ้สัสนี่มัน มัน...

“มึง!”

“คำนี้ยิ่งไม่สมควร ฉันเป็นว่าที่เจ้านายเธอ”

“กูไม่ทำงานกับมึง!”

ฉันตะคอกใส่หน้ามันแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตู โคตรโมโหเลยบอกตามตรง

“หยิ่งแล้วอดตายเคยได้ยินป่ะ”

มันพูดตามหลังมา แต่คิดเหรอว่าฉันจะกลัวคำขู่มัน

“กูไปทำที่อื่นก็ได้!”

“มารยาทโคตรพ่อโคตรแม่ไม่ปลื้มอย่างเธอเนี่ยนะ หึ เอาตรงๆป่ะ ไปรับจ้างล้างจานรายวันเขายังไม่รับเลย”

“เห้ยมึง!”

ฉันหันกลับไปมองหน้าไอ้ท่านประธาน แม่งพูดแบบนี้มันดูถูกกันเกินไปแล้ว!

“พูดเกินไปป่ะ”

“ต้องบอกว่ายังไม่เฉียดคำว่าเกินถึงจะถูก”

มันยิ้มเยาะฉันนิ่งๆแล้วเดินมาหา สายตามันแม่ง โคตรดูถูกฉันอ่ะ

“ถ้าไม่รับงานที่นี่ ก็ขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับการแก่ตายอย่างไร้ค่า”

“มึง!!!”

ฉันสุดจะทนแล้วนะ ไม่ทนแล้วเว้ย ต่อยแม่ง!

“โอ๊ย!”

นั่นไม่ใช่เสียงมันโดนต่อยหรอกนะ แต่เป็นเสียงฉันเอง ไอ้เหี้ย! มันแม่งดันรับหมัดฉันไว้ได้ แถมล็อกแขนฉันไพล่หลังอย่างแรง นี่ยังไม่รวมที่มันดันด้านหน้าของฉันไปจนชนประตูนะ

“ปล่อย! เจ็บนะไอ้สัส ปล่อยดิวะ!”

“ปล่อยเธอ ฉันก็เจ็บตัวดิวะ”

“โอ๊ย!”

มันดันฉันแรงขึ้น แถมฉันรู้สึกได้ว่ามันเลื่อนหน้ามันมาใกล้หูฉันเรื่อยๆ ดีนะมันไม่เอาด้านหน้ามันมาทาบหลังฉันด้วย ไอ้โรคจิต!

“นั่งสัมภาษณ์ปกติแบบชาวบ้านเขา เธอไม่เอาเองนะ แต่ก็นั่นแหละนะ ไอ้พวกทอม แม่งชอบแบบซาดิสม์”

“มึงนั่นแหละซาดิสม์ ปล่อยกู! โอ๊ย!”

ฉันยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ ไอ้สารเลวนี่มันแรงควายจริงๆเลย!!

“อยู่นิ่งๆ แล้วฟัง”

“ไม่ฟัง”

“เธอไม่มีทางเลือก ฟัง!”

“ทำไมกูจะไม่มีทางเลือก กูก็แค่เดินแอ๊บสวยๆ ทำเป็นมารยาทดีไปสมัครงานที่อื่น แค่นี้เขาก็รับแล้วเว้ย!”

“ถ้าง่ายขนาดนั้น คนคงไม่ตกงานกันเกลื่อนเมืองหรอก”

“หนึ่งในนั้นต้องไม่ใช่กู”

“แน่อยู่แล้ว เพราะเธอต้องทำงานกับฉัน”

“ก็บอกว่าไม่ไงวะ!”

ไอ้นี่แม่งพูดไม่รู้เรื่อง ใครจะไปทำงานกับมัน

“ได้ข่าวว่าถ้าไม่ทำงานก็ไม่มีเงินใช้ เพราะพ่อแม่ไม่ส่งเสียแล้ว ง่ายๆคือโดนตัดหางปล่อยวัด”

เดี๋ยวนะ มันรู้เรื่องนี้ได้ไง

“มึงรู้ได้ไง”

ฉันเบี่ยงหน้าไปถามมันด้านหลัง

“รู้แล้วกัน”

“โอ๊ย!”

มันปล่อยแขนฉันแรงๆ สารเลว แม่งความเป็นสุภาพบุรุษไม่เคยจะมี

“สรุปคือตามนี้ หลังจากเลิกเรียน เธอต้องมาทำงานกับฉัน ที่นี่ ในห้องนี้”

มันชี้นิ้วลงที่พื้นห้อง แต่มันคิดเหรอว่าฉันจะฟัง

“กูยังไม่ตกลง!”

“มาสายแม้แต่วินาทีเดียว ฉันหักวินาทีละบาท”

พูดจบมันก็ยิ้มมุมปากให้ฉันแล้วเดินออกจากห้องไปเลย ไปเร็วเคลมเร็วโคตรๆไอ้สัส ฉันนี่ยังนึกคำด่ามันไม่ออกเลย แต่มีอย่างนึงที่ฉันนึกออก

“กูไม่มีทางมาทำงานกับมึง!”

-ROSE END

@T Casino

“นาย หวัดดีครับ”

“อืม ทางนี้เป็นไง”

ผมพยักหน้ารับ เมื่อกี้เสร็จจากโรงแรม ผมก็ตรงมาที่นี่เลย ที่ที่เป็นธุรกิจของตาผม ซึ่งตอนนี้ท่านยกให้ผมดูแลเต็มตัวแล้ว

“มีพวกหัวใสนิดหน่อยครับ นายจะให้จัดการยังไง”

“ทำให้มันไม่มีโอกาสมาใช้วิธีฉลาดแกมโกงที่นี่อีก กูไม่ชอบ เกะกะ”

“ครับนาย”

“อืม...เออ! แล้วเรื่องที่ให้จัดการ ว่าไง”

“เรียบร้อยครับนาย”

“อืม ขอบใจ”

ผมไว้ใจไอ้ปืนลูกน้องผมคนนี้ก็เพราะอย่างนี้ ...มันไม่เคยทำให้ผมผิดหวัง

“มีไรมึงก็ไปทำเถอะ”

“ครับนาย”

แล้วมันก็เดินไป ผมก็เดินแยกเข้าห้องมา หึ นึกไปถึงเหตุการณ์ที่โรงแรมก่อนหน้านี้ บอกเลยผมโคตรสะใจรู้มั้ย ที่เห็นว่าไอ้ทอมไร้สัมมาคารวะมันตกใจจนตาแทบถลนตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้าผม คงคิดไม่ถึงว่ารุ่นพี่อย่างผมจะกลายมาเป็นเจ้านายมัน แต่เรื่องมันไม่ได้มีแค่นั้นหรอก

“เธอได้มีเรื่องให้ตกใจอีกแน่ โรส”

-T END

@ป้ายรถเมล์

“ไอ้รถเมล์เหี้ย แม่งไปตายที่ไหนกันหมดวะ!”

ฉันคงเผลอพูดดังไป คนเลยหันมามอง แต่ช่างแม่งดิ ใครสนวะ ก็คนมันโมโห หรือใครมั่งจะทนหุบปากเหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วงอยู่ได้ ก็ยืนรอมาเป็นชาติแล้ว ไม่รู้มัวไปทัวร์นรกอยู่หรือไง ไอ้รถเมล์เวร

ปี๊นๆ ปี๊นๆๆ...!!!

นั่นไงมาแล้วไอ้สัส แต่ก็มีเรื่องโคตรบัดซบอีกแล้ว

“โห่ แน่นเหี้ยๆเลย”

อันนี้ฉันบ่นคนเดียว แต่ก็ต้องขึ้นอยู่ดี เพราะขืนรอต่อ ฉันคงแก่หัวหงอกพอดี

“ขับอย่างกับแอบปลอมใบขับขี่มาไอ้สัส”

อันนี้ฉันก็บ่นคนเดียวอีก นิสัยฉันมันปากหมาฉันรู้ ทนอะไรไม่ค่อยจะได้นาน ก็ดูมันขับดิแม่ง เบรกทีนึงหัวเกือบทิ่ม นี่ดีนะที่อัดกันเป็นปลากระป๋อง ไม่งั้นป่านนี้หัวฉันไปโขกกับพื้นรถเมล์แล้ว เห้อ...!!!(ถอนหายใจยาวเฟื้อย...~~~)

.

.

;

เอี๊ยดดด!!!

-รถเมล์จอดที่ป้าย-

“โชคดีที่กูยังอุตส่าห์มีชีวิตรอด”

ฉันบ่นไปพลางเดินไปพลาง ถึงบ้านก็เกือบมืดพอดี

“กลับมาแล้วเหรอ ทำไมช้า”

“รถติด”

ฉันตอบพ่อไปส่งๆ ยังเสียอารมณ์กับรถเมล์(นรก)เมื่อกี้ไม่หาย

“รถติดหรือว่ามัวไปเที่ยวห้ะ รู้บ้างมั้ยว่าที่บ้านเขาเดือดร้อนกันแค่ไหน”

อันนี้เสียงแม่

“เดือดร้อนอะไรอ่ะ ฉันมั้ยที่เดือดร้อน ก็พ่อกับแม่เล่นเอารถฉันไปขายใช้หนี้พนันซะแล้วนี่”

ฉันไม่ใช่คนดีเท่าไหร่หรอก เรื่องเถียงฉันไม่เป็นสองรองใครอยู่แล้ว

“แกพูดให้ดีๆนะ จะไม่มีที่ซุกหัวนอนอยู่แล้วยังไม่รู้ตัว แล้วเมื่อกี้ถามว่าเดือดร้อนอะไรใช่มั้ย แกแหกตาดูสิ เห็นมั้ยว่าข้าวของมันโล่งโจ้ง ไอ้พวกนั้นมันมาขนไปหมดแล้ว”

ฉันเพิ่งสังเกตเห็นก็ตอนแม่พูดนี่แหละ ว่าพวกทีวีโซฟา แล้วก็อะไรที่พอมีค่ามันไม่มีแล้ว

“ไง ทีนี้เห็นแล้วใช่มั้ยห้ะนังคนอกตัญญู!”

แม่ทำท่าจะมากระชากหัวฉัน แต่พ่อห้ามไว้

“พอเถอะ ทำร้ายไอ้โรสมันไปก็แค่นั้น ว่าแต่แก ไปสมัครงานมา ได้ใช่มั้ย ขยันๆล่ะ จะได้มีเงินมาช่วยซื้อของเข้าบ้านด้วย ได้ข่าวว่าที่นั่นให้เงินเดือนดี อย่าปล่อยให้หลุดมือซะล่ะ ถ้าไม่อยากให้พ่อแม่แกตายก่อนวัยอันควรเพราะไม่มีเงินไปใช้หนี้”

พ่อพูดแค่นั้นแล้วเดินไปเลย แม่ก็ด้วย คือไม่ถามฉันสักคำอ่ะ พูดเองเออเองหมดทุกอย่าง

“พ่อ”

ฉันเดินตามพ่อไป

“อะไร”

“ฉันไม่ทำงานที่นั่น จะไปสมัครที่อื่นแทน”

“ไม่ได้!”

อะไรคือพ่อขึ้นเสียงใส่ฉันทันทีเลย

“ทำไมอ่ะ”

“บอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ แกต้องทำที่นั่นเท่านั้น ถ้าไม่อยากให้พวกฉันสองคนตายก่อนวัยอันควร อ้อ! หรือแกอยากได้แบบนั้น ถ้าจะเอาอย่างนั้นก็เอา ไปหางานที่อื่น เสร็จแล้วก็เตรียมจองวัดไว้ให้พวกฉันสองคนได้เลยนังคนเนรคุณ!”

พ่อตวาดใส่หน้าฉันรัวๆแล้วเดินปึงปังเข้าห้องไปเลย ไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้พูดสักคำ

“อะไรวะ!”

ฉันไม่เข้าใจเลยว่าอยู่ๆทำไมถึงต้องโดนบีบขนาดนี้ ฉันไม่มีโอกาสได้เลือกเลยเหรอ ไหนจะคำพูดแปลกๆของพ่ออีก ทำไมต้องพูดเหมือนการทำงานที่โรงแรมของไอ้บ้านั่นมันจะช่วยคุ้มกะลาหัวได้

“เพราะมึง ไอ้เจ้าของบ่อน มึงทำให้กูซวยขนาดนี้ไอ้สารเลว!”

อย่างอื่นฉันนึกไม่ออกหรอกนอกจากโคตรแค้นไอ้ตัวต้นเหตุ ความจริงฉันรู้ว่าต้นเหตุที่แท้จริงคือพ่อแม่ฉัน แต่กับผู้มีพระคุณฉันควรละเว้น เพราะงั้นมันนั่นแหละ มันเลย ไอ้เจ้าของบ่อน มันทำให้ฉันไม่มีทางเลือก มันทำให้ฉันต้องมาร่วมรับผิดชอบเรื่องบ้าๆนี่ทั้งๆที่ฉันไม่เกี่ยวอะไรด้วย ถ้ามันไม่เปิดบ่อน พ่อแม่ฉันก็ไม่ต้องไปเล่น ฉันก็ไม่ต้องกลั้นใจไปทำงานกับไอ้เหี้ยนั่นอย่างที่โดนบังคับมาหมาดๆเมื่อกี้ มันทำให้ฉันหมดทางเลือก เพราะฉะนั้นมันนั่นแหละผิด

“กูต้องรู้ให้ได้ว่ามึงเป็นใคร!”