CHAPTER 3

MAYA DELA TORRE POV

4:30 pa lang ng madaling araw, parang gusto ko nang sumuko at maging halaman na lang. Ang lamig-lamig pa, pero heto ako, mabilis na naghihilamos at nag-aayos ng sarili. Hindi ako pwedeng pumalpak ngayon. Buhay at kamatayan—este, toothbrush at swimming pool—ang nakataya rito. Kung gusto ko ng dalawang oras na pahinga mamayang hapon, kailangan kong patunayan kay Sir Rafael na kaya kong tapusin ang napakahabang listahan niya.

Saktong alas singko, nakatayo na ako sa tapat ng pinto ng gym room niya sa second floor. Dala ko ang nakatuping gym clothes, malinis na rubber shoes, at isang bote ng malamig na tubig. Nang bumukas ang pinto, lumabas siya na nakapajama pants lang at walang pang-itaas.

Muntik ko nang mabitawan ang hawak kong sapatos.

Grabe, tao ba talaga ang lalaking ito? Parang inukit sa bato ang mga abs niya at bawat galaw niya ay may tiwala sa sarili. Pilit kong ibinaling ang tingin ko sa sahig dahil baka kung ano pa ang masabi ko at mahalata niyang nakatitig ako.

"Here are your gym clothes, Sir," mabilis kong sabi sabay abot sa kanya ng mga gamit nang hindi tumitingin nang diretso sa mukha niya.

Kinuha niya ito nang hindi nagsasalita, pero sa gilid ng mata ko ay nakita ko ang pagtaas ng isang kilay niya. Halatang hindi niya inaasahan na nandito ako nang eksakto sa oras at ginagawa ang trabaho ko nang walang reklamo.

"I'll be at the dining table at exactly 6:30. Ensure my breakfast is ready, Maya," malamig na paalala niya bago isinara ang pinto ng gym.

Napabuntong-hininga ako nang malalim bago tumakbo pababa papunta sa garahe. Alas singko y media. Kailangan ko pang punasan ang loob ng paborito niyang sasakyan. Mabilis ang mga galaw ko. Pagdating sa garahe, kinuha ko ang panlinis at vacuum. Pawis na pawis na ako kahit ang lamig ng hangin sa labas. Habang pinupunasan ko ang leather seats ng kanyang itim na SUV, hindi ko mapigilang mapaisip kung gaano kaperpekto ang buhay ng mga mayayaman. Ang dumi para sa kanila ay isang malaking kasalanan.

Nang matapos ako sa sasakyan, alas sais na sakto. Kalahating oras na lang para maghanda ng breakfast!

Halos liparin ko ang daan pabalik sa kusina. Kinuha ko agad ang mga ingredients para sa itlog, bacon, at toasted bread. Madali lang sana itong lutuin, pero dahil kay Sir Rafael ang pagkain, kailangan perpekto ang itsura at pagkakaluto. Hindi pwedeng sunog, hindi pwedeng hilaw. Habang nagpiprito ako ng bacon at nagpapakulo ng tubig para sa kape niya, biglang may naramdaman akong humila sa laylayan ng apron ko.

Napatalon ako sa gulat at muntik ko nang mabitawan ang hawak kong sandok. Paglingon ko, nakita ko ang isang maliit na bata. Mga apat o limang taong gulang siguro. Magulo ang buhok niya, nakasuot ng dinosaur pajamas, at may karga-kargang teddy bear na kulay brown. Ang mga mata niya ay bilog na bilog at sobrang itim—kamukhang-kamukha ng mga mata ni Sir Rafael.

Sino ang batang ito? Wala sa briefing ni Manang Rosa na may bata rito sa mansyon!

"Gutom na 'ko," sabi ng bata. Ang boses niya ay maliit pero may awtoridad, parang mini-version ng boss ko.

Tiningnan ko ang orasan sa pader. 6:15 AM. Labinlimang minuto na lang bago bumaba ang halimaw kong boss! Kung aasikasuhin ko ang batang ito, baka masunog ang bacon o hindi ko matimpla ang kape nang tama.

Lumuhod ako nang bahagya para magpantay ang mga mukha namin. "Hi, baby. Ako nga pala si Ate Maya. Ano'ng pangalan mo?"

"I'm Baste. And I'm not a baby," nakanguso niyang sagot. "Gusto ko ng pancakes. Now."

Pati pala ang pagka-bossy, namana niya. "Baste, bibigyan kita ng pancakes, promise. Pero pwede bang tapusin ko muna itong breakfast ni Tito Rafael mo? Baka kasi pagalitan niya ako kapag nahuli ako."

Umiling siya at humalukipkip. "No. I want pancakes now, or I will cry loudly."

Dalawa lang ang pagpipilian ko ngayon. Iiyak ang bata, maiingayan si Sir Rafael, at tanggal ako sa trabaho. O gagawan ko ng mabilisang pancake si Baste habang nagluluto ng bacon at nagtitimpla ng kape para kay Sir Rafael.

"Sige, sige. Upo ka muna diyan sa high chair mo, mabilis lang 'to," natataranta kong sabi habang inaalalayan siyang umupo sa upuan malapit sa kitchen island.

Parang naging pugita ang mga kamay ko sa dami ng ginagawa. Sa kanan, nagbabaliktad ako ng bacon. Sa kaliwa, mabilisang naghahalo ng pancake batter na nahanap ko sa ref. Saktong 6:25 AM nang maluto ang huling piraso ng pancake. Nilagyan ko agad ito ng syrup at inilapag sa harap ni Baste.

"Here you go, Baste. Kain ka na," hingal na hingal kong sabi.

Ngumiti siya ng malaki. "Thank you, Ate Maya!"

Binalikan ko agad ang tray ni Sir Rafael. Inayos ko ang bacon, itlog, toast, at ang paborito niyang Ethiopian roast coffee. Binuhat ko ang mabigat na silver tray at nagmamadaling lumabas ng kusina papunta sa grand dining room. Pagdating ko sa pinto, saktong pagpatak ng 6:30 AM, nandoon na siya. Nakaupo si Sir Rafael sa kabisera ng mahabang lamesa, suot ang kanyang plantsado at walang gusot na navy blue suit. Nakatingin siya sa relos niya nang pumasok ako.

"Good morning, Sir Rafael. Your breakfast," hingal pero nakangiti kong bati habang dahan-dahang inilalapag ang pagkain sa harap niya.

Pinagmasdan niya ang pagkain, tapos ay tumingin sa akin. Kumunot ang noo niya nang mapansin ang itsura ko. Gusot na ang apron ko, may konting mantsa ng harina sa pisngi ko dahil sa minadaling pancake, at buhaghag ang buhok ko.

"You look like a disaster, Maya," malamig niyang puna habang kinukuha ang tinidor.

"Pasensya na po, Sir. Naging busy lang po nang konti sa kusina."

Bago pa siya makasagot, biglang may tumakbo papasok ng dining room. Si Baste. May hawak pa itong kalahating pancake sa kamay. Tumakbo ito palapit kay Sir Rafael at walang pakialam na kumapit sa hita nito, na muntik nang maglagay ng mantsa ng syrup sa mamahaling pantalon ng boss ko. Inaasahan kong magagalit si Sir Rafael at itutulak ang bata palayo dahil baka madumihan ang damit niya, pero laking gulat ko nang marahan niyang buhatin si Baste at ipatong sa hita niya. Lumambot ang ekspresyon ng mga mata niya.

"Tito Raf! Ate Maya makes the best pancakes! Better than Luisa!" masayang balita ng bata.

Binaling ni Sir Rafael ang madilim niyang mga mata sa akin. "So, you handled my ridiculous schedule and still found time to feed my nephew?"

Tumango ako nang mabilis. "Opo, Sir."

Kumuha siya ng tissue at maingat na pinunasan ang gilid ng bibig ni Baste. "I keep my promises, Maya. You get your two hours of afternoon break."