Partager

บทที่ 5

last update Date de publication: 2025-02-21 05:33:04

5

เปิดเทอม

(มีภาพประกอบ)

(พิมพ์ตะวัน)

วันต่อมา

"อ้าว..เปิดเทอมแล้วเหรอลูก?" สามีของแม่เอ่ยทักทายฉันด้วยรอยยิ้ม ขณะที่เขาเองก็กำลังเตรียมตัวจะออกไปทำงานเช่นค่ะ

"ใช่ค่ะคุณพ่อ" ฉันพยักหน้ารับก่อนจะสวมเสื้อแจ็กเกตทับชุดนักศึกษาอีกที

"อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนมั้ยลูก มื้อเช้าเนี่ยสำคัญนะพิมพ์" ท่านเดินเข้ามาพูดคุยด้วยใบหน้าที่ดูปกติดีทุกอย่าง ราวกับคนละคนกับคนเมื่อคืนเลย

"ไม่เป็นไรค่ะ พอดีมหาลัยอยู่ไกลนะคะ..อีกอย่างพิมพ์ต้องรีบจ่ายค่าเช่าหอพักก่อน" ฉันรีบยกมือไหว้คุณพ่อ และหันไปไหว้แม่ของตัวเองที่กำลังเดินจูงมือน้องชายตัวแสบลงมาจากบันไดชั้นสองของบ้านพอดี

"พี่พิมพ์ครับ"พัตเตอร์น้องชายตัวเล็กตะโกนเรียกหาฉันลั่น พร้อมกับวิ่งเข้ามาสวมกอดฉันไว้ทันที

"พัตเตอร์ไม่อยากให้พี่พิมพ์ไปเรียนเลย...เพราะกว่าพี่พิมพ์จะกลับบ้านก็สองสามอาทิตย์ทีหนึ่งเลย พัตเตอร์เบื่อไม่มีใครสอนทำการบ้านเลย" เจ้าตัวเล็กกระทืบเท้าเบา ๆ และงอแงทันทีที่เห็นฉันใส่ชุดนักศึกษา ซึ่งก็งอแงงแบบนี้มาตั้งแต่ตอนที่ฉันเริ่มเข้ามหาลัยแล้วล่ะ

"งั้นถ้าพัตมีอะไรที่ไม่เข้าใจจริง ๆ ก็โทรมาหาพี่สิ เดี๋ยวพี่สอนทางโทรศัพท์ก็ได้" ฉันย่อตัวลงลูบหัวน้องชาย ก่อนจะหอมแก้มซ้ายและขวาอย่างเอ็นดู

"ไม่เอาอะ..พัตอยากให้พี่พิมพ์กลับมาอยู่บ้าน" พัตเตอร์ส่ายหน้าและไม่ยอมปล่อยเสื้อแจ็กเกตของฉัน

"มหาลัยพี่มันไกล ๆ มาก ๆ เลยนะพัต..ถ้าพี่อยู่บ้านกับหนู พี่ก็คงไปเรียนไม่ทันแน่ ๆ " ฉันอธิบายไปตามความจริงเพราะมหาลัยของฉันอยู่ไกลมากและไหนจะสภาพการจราจรในกรุงเทพอีก ค่าน้ำมันไปกลับก็ไม่คุ้มแล้ว

ฟุ่บ! คุณพ่อเดินมาอุ้มลูกชายคนสุดท้องของเขาขึ้นแนบอกในทันที

"ไม่เอาน่า..อย่างอแงใส่พี่พิมพ์เขาแบบนี้สิลูก พี่พิมพ์เขาต้องไปเรียนหนังสือนะ"

"เพราะอีกหน่อยพอพี่พิมจบมา เขาจะมีงานดี ๆ ทำแล้วมาส่งพัตเตอร์เรียนต่อไง"

"ส่วนการบ้านให้พี่พิ้งช่วยสอน (คุณพ่อ) / พี่พิ้งสอนการบ้านพัตเตอร์ไม่ได้หรอกครับ (พัตเตอร์) " น้องชายส่ายหน้าอย่างไม่ยอมในทันที

"เอาเถอะ ๆ เดี๋ยวพ่อจัดการน้องเราเอง..พิมพ์รีบไปเรียนเถอะ" คุณพ่อพูดทิ้งท้ายแค่นั้นก่อนจะอุ้มลูกชายไปนั่งที่โต๊ะอาหารเตรียมที่จะทานข้าวเช้าพร้อมกัน

"ขี่รถดี ๆ นะพิมพ์ ถึงหอแล้วก็โทรมาบอกแม่ด้วย แม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง" แม่เดินเข้ามาสวมกอดฉันเอาไว้แน่น

"ค่ะแม่" ฉันพยักหน้ารับก่อนจะยกมือไหว้เพื่อร่ำลา ท่านก็เดินตรงมาส่งฉันถึงลานจอดที่หน้าบ้าน

"แม่รักพิมพ์นะ ไม่ว่าพิมพ์จะมีปัญหาอะไรยังไงก็ตาม..พิมพ์เล่าให้แม่ฟังได้เสมอ" แม่ลูบแผ่นหลังของฉันเบา ๆ และหอมแก้มฉันเช่นทุกครั้ง

"พิมพ์ก็รักแม่ค่ะ" ฉันตอบกลับไปก่อนจะเดินตรงไปที่รถมอเตอร์ไซต์ที่จอดอยู่

"ช่วงนี้พ่อท่านทำงานหนักน่ะ ถ้าท่านพูดอะไรที่ทำให้พิมพ์ไม่สบายใจก็อย่าถือสาพ่อเขาเลยนะ" จู่ ๆ แม่ก็พูดขึ้นในตอนที่ฉันขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์เตรียมจะขี่ออกไป

"พ่อเขาหวังดีกับพิมพ์มาก ๆ และก็รักพิมพ์ไม่ต่างจากลูกคนอื่น ๆ เลยด้วย"

"พิมพ์เข้าใจคุณพ่อดีค่ะ..แม่ไม่ต้องกังวลนะ พิมพ์ไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ" ฉันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มก่อนจะสวมหมวกกันน็อคปกปิดใบหน้าที่แท้จริงของตัวเอง

จริงอยู่ที่ฉันไม่เคยโกรธคุณพ่อ หรือพ่อเลี้ยงของตัวเองเลย..เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านดูแลทุกคนในบ้านรวมทั้งฉันมาเป็นอย่างดี หลังจากที่พ่อแท้ ๆ ของฉันเสียไป ถ้าไม่ได้พ่อเลี้ยงคนนี้ ฉันก็คงไม่มีบ้านอยู่ ไม่มีข้าวกิน และคงไม่มีเงินเรียน

ณ มหาลัยอเธน่า

ATHENA INTERNATION UNIVERSITY

ตึกวิศวกรรมศาสตร์

สาขา วิศวกรรมเหมืองแร่และปิโตรเลียม

ฉันชื่อพิมพ์ตะวัน หรือที่ทุกคนเรียกสั้น ๆ ว่าพิมพ์ อายุตอนนี้ก็ ยี่สิบเอ็ดปี และกำลังศึกษาอยู่คณะวิศวะ เหมือนแร่ และปิโตรเลียม ชั้นปีที่สาม

ฉันเป็นนักเรียนที่สอบชิงทุนแบบเต็มจำนวนของทางมหาลัยอเธน่าได้ และอเธน่าแห่งนี้คือมหาลัยเอกชนนานาชาติอันดับหนึ่งในไทย และอันดับสามของเอเชีย

ถ้าฉันได้เรียนจบจากที่นี่ บริษัทยักษ์ใหญ่หลาย ๆ แห่งก็จะเข้ามาจองตัวในทันที แถมจะไม่ต้องวิ่งไปหางานเลยด้วยซ้ำ และเป้าหมายที่ชัดเจนของฉัน คือการมีงานดี ๆ เงินเดือนสูง ๆ เพื่อที่จะได้เป็นที่พึ่งพาให้กับน้อง ๆ ทั้งสองคนของตัวเอง

การเกิดมาเป็นพี่สาวคนโตมันต้องแกร่ง ต้องแบกทุกอย่างและก็ต้องสู้เพื่อตัวเองและน้อง ๆ เสมอ...จริงมั้ยละ..

"มึงสาย!!!" ทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องเรียน กลุ่มเพื่อนผู้ชายเกือบ ๆ สี่คนก็พุ่งเข้ามาตั้งท่าเหมือนจะหาเรื่องฉันทันที

"พวกมึงจะโทษกูไม่ได้นะ ก็ป้าสมร ของพวกมึงมาตั้งร้านสาย..กูก็เลยมาสายไปด้วยเลย" ฉันกวาดสายตามองพวกมันพลางถอนหายใจ ก่อนจะยกชุดข้าวเหนียวหมูปิ้งเกือบ ๆ สิบชุดมาให้พวกฝูงแรง ประจำสาขา วิศวกรรมเหมืองแร่และปิโตรเลียม ท้ังสี่ตัว อันมี..ไอ้ออโต้ ไอ้อาร์เดล ไอ้เลโอ และไอ้โย

"เดี๋ยว ๆ ก่อนจะแดก เอาเงินมาด้วยค่ะ ไอ้พวกเพื่อนเวร" ฉันกระชากถุงหมูปิ้งคืนก่อนจะแบมือเก็บตังพวกมันเรียงตัว

"ขี้งก!!" และพวกมันก็ประสานเสียงว่าให้ฉันกันทันควัน

ก่อนจะโชว์สลิปโอนเงินค่าหมูปิ้ง รวมถึงค่าเซอร์วิสชาร์จในการบิดรถไปต่อแถวซื้อให้พวกมันด้วย คนละหนึ่งห้าสิบบาทถ้วน ไม่มีเกินไม่มีขาด

"เขาไม่ได้เรียกว่างกเว้ย!! เขาเรียกว่าคนที่รู้คุณค่าของเงินต่างหาก" ฉันเดินบิดหูพวกมันเรียงตัวก่อนจะวิ่งหลบส้นเท้าของไอ้พวกผู้ชายร่างสูงใหญ่ และแน่นอนพวกมันไม่เคยมองเห็นฉันเป็นผู้หญิงเลย ตั้งแต่เรียนปีหนึ่งมาจนถึงปีสามเนี่ย

ตามจริงแล้วนักศึกษาคณะวิศวะก็มีเยอะมากพอสมควรเลย ถือเป็นกลุ่มคณะที่ใหญ่อันดับสองของมหาลัย รองจากคณะบริหารเลยด้วยซ้ำ

แต่ที่เห็นว่ามีแค่เรานั่งเรียงกันห้าคนเนี่ย ก็เป็นเพราะว่าพอปีสามที่ต้องแยกไปเรียนเมเจอร์ใคร

เมเจอร์มันแล้ว คนที่เลือกลงเรียน วิศวกรรมเหมืองแร่และปิโตรเลียม ก็มีแค่ฉัน และไอ้พวกสี่ตัวบาทนี่เท่านั้นที่สำคัญคือการจะเรียนภาควิชานี้ได้ ต้องผ่านเกณฑ์สอบคัดเลือกที่เรียกว่าหินมาก ๆ เลยถึงจะมีสิทธิ์เข้ามานั่งเรียนภาควิชานี้ได้ บอกเลยว่ามหาลัยนี้ไม่ใช่แค่มีเงินแล้วจะจบกันง่าย ๆ

"เกิดเป็นลูกคนรวย นี่ก็ลำบากเหมือนกันนะ หมูปิ้งก็หากินยาก ….กินแต่ร้านหรูจนไม่รู้ซะแล้วว่าอาหารข้างทางนะอร่อยแค่ไหน" ฉันก้มมองเงินในบัญชีก่อนจะยิ้ม ๆ และเดินไปนั่งประจำโต๊ะของตัวเอง ด้านหน้าสุดของห้องเรียน

"เฮ่อออ" ฉันนั่งถอนหายใจ ก่อนจะมองไปที่กระดานสีขาวด้านหน้าของห้องเรียน

"กว่าจะมาถึงตรงนี้ ไม่ง่ายเลยจริง ๆ และเธอต้องทำมันให้ได้ เธอต้องเรียนจบที่นี่ให้ได้ พิมพ์ตะวัน" ฉันพึมพำเรียกกำลังใจให้กับตัวเองซ้ำ ๆ เพราะคณะที่เรียนมันไม่ง่ายเลยจริง ๆ

ฉันต้องตั้งใจเรียนในห้องให้ได้มากที่สุด เพราะฉันไม่มีเงินไปติว หรือเรียนพิเศษเพิ่มเหมือนกับใคร ๆ ไหนจะต้องทำงานพิเศษอีก

"พ่อพวกมึงมาแล้ว ๆ " เสียงของไอ้โยพูดขึ้นเมื่อเห็นอาจารย์ที่เรียกว่าดุที่สุดในคณะ ที่ควบทั้งตำแหน่งอาจารย์สอน และอาจารย์ฝ่ายปกครองสูงสุดประจำคณะวิศวะนี่อีกด้วย

ปัง!! เสียงวางแฟ้มเอกสารทำเอาทุกคนสะดุ้งเล็กน้อย

"..สวัสดีนักศึกษาชั้นปีที่สามทุกคน" อาจารย์กล่าวทักทายนักศึกษาในห้องที่มีเพียงแค่ห้าคนด้วยใบหน้าที่นิ่ง ๆ

"ผมวิลเลี่ยม และทุกคนคงจะรู้จักผมเป็นอย่างดี" อาจารย์จะพูดไทยก็แค่วันแรกเปิดเทอมวันแรกเนี่ยแหละ เพราะหลังจากเริ่มเรียนจริงจังก็จะรัวอิ้งชนิดที่จดเลคเชอร์กันแทบไม่ทัน บางทีต้องพึ่งโทรศัพท์กดอัดเสียงไว้เลยด้วยซ้ำ

"เพราะเราเคยเจอกันอยู่บ่อย ๆ" อาจารย์วิลเลี่ยมพูดขึ้นเพราะท่านเป็นฝ่ายปกครอง ที่ความจำดีที่หนึ่งเลยจริง ๆ ถ้าไม่เจ๊งจริง ไม่ดุจริง ก็คงคุมพวกเด็กวิศวะทั้งคณะไม่อยู่

"ทุกครั้งที่มีเรียนวิชานี้ รบกวนใส่เสื้อช็อปมาด้วยทุกครั้งนะ คุณวาโย" ท่านชี้ไปทางวาโยที่ใส่แค่ชุดนักศึกษาธรรมดา ๆ

"เป็นรุ่นพี่ปีสามกันแล้ว ช่วยทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้น้อง ๆ ด้วย!" ท่านกวาดสายตามองทุกคนและพูดด้วยใบหน้าที่เข้มงวด

"และที่สำคัญไปกว่านั้น ที่นี่ห้องเรียนไม่ใช่ห้องอาหาร ครั้งหน้ารบกวนไม่นำอาหารและเครื่องดื่มเข้ามากินนะครับ" อาจารย์กวาดสายตามองมาที่เราทั้งหกคนอีกครั้ง เพราะกลิ่นหมูปิ้งมันตลบอบอวลไปทั้งห้องจริง ๆ แม้ว่าพวกมันจะซ่อนไว้เป็นอย่างดีแล้วก็ตาม

ไอ้พวกผู้ชายทั้งหมดก็นั่งกระจาย ๆ กันอยู่ชิดติดหลังห้องเรียน

ตึก ตึก ๆ อาจารย์วิลเลี่ยมเดินตรงไปหยุดยืนที่กลางห้องเรียน

"ภาควิชานี้มีคนเรียนแค่ห้าคน..ไม่ทราบว่าพวกคุณจะเว้นที่ข้างหน้าไว้หา..ป้าพวกคุณเหรอ?" อาจารย์วิลเลี่ยม ลูกครึ่งไทยเยอรมันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

จนทำเอาพวกเหลือขออย่าง.ไอ้ออโต้ ไอ้อาร์เดล ไอ้เลโอ และไอ้โย รีบวิ่งแจ้นมานั่งเรียงแถวหน้ากระดานข้าง ๆ ฉันกันหมด

"เฮ่อออ!!" จู่ ๆ ท่านก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

"ปีนี้คนสอบผ่านเข้ามาเรียนปิโตรเลียมน้อยจริง ๆ "

" แต่ก็เอาเถอะ ยิ่งคนเรียนน้อย ผมจะใส่ใจนักศึกษาทุกคนอย่างเต็มที่ รับรองเลยว่าพวกคุณจะจบไปอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุดอย่างแน่นอน!" ท่านพูดพร้อมกับหยิบกระดาษลงทะเบียนเรียนมาเช็ครายชื่อดู

ซึ่งท่านแทบจะไม่ต้องมองหน้า ก็สามารถจดนักเรียนได้ทุกคนแล้ว

"อะ..เดี๋ยวทุกคนเซนต์ชื่อลงในใบเข้าเรียนให้ครูด้วยนะ" อาจารย์วิลเลี่ยมแจกแผ่นรายชื่อ และไล่ส่งต่อกันมาจากคนริมสุดมาจนถึงฉัน

ก็อก ๆ ๆ ยังไม่ทันที่อาจารย์วิลเลี่ยมจะแจกชีทเรียนให้กับทุกคน จู่ ๆ ประตูห้องเรียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"Excuse me, may I come in? " (ขอโทษครับ..เข้าไปได้ไหม? สำเนียงอเมริกันของใครบางคนเอ่ยขึ้น พลางแง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย

ซึ่งฉันกับพวกเพื่อน ๆ ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรมากเพราะมหาลัยของเรามีชาวต่างชาติเยอะเป็นปกติอยู่แล้ว เพราะเป็นมหาลัยอินเตอร์เนชั่นเนลแต่ทว่า..น้ำเสียงและสำเนียงภาษาของหมอนี่มันคุ้น ๆ เหมือนกันนนะ

"Sure! (แน่นอน) " อาจารย์วิลเลี่ยมเดินไปเปิดประตูให้กับนักศึกษาคนนั้น

"ไอ้พิมพ์ขอยืมลิขิวหน่อยดิ..กูเซนชื่อผิด ไปเซนตรงชื่อมึงแทน"ไอ้ออโต้สะกิดเรียกฉัน

"ไอ้ออโต้..แล้วมึงไม่มีตารึไงวะ" ในตอนที่ฉันกำลังหันแว๊ด ๆ ใส่เพื่อนที่นั่งข้างอย่างท้อใจกับความเบลอ ๆ ของมัน ซึ่งจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยที่มีเรียนเช้า

"พิมพ์ตะวัน ๆ ๆ นี่มันชื่อกู ..ชื่อมึงน่ะอยู่ตรงนี้" ฉันคว้าหัวของไอ้ออโต้และชี้นิ้วไปที่ชื่อมันที่อยู่ด้านบนกับชื่อของฉันที่อยู่คนสุดท้าย พร้อมกับจับหัวมันโขกกับโต๊ะไปหนึ่งที

โป๊ก!!

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 239

    ช่วงที่พิมพ์ตะวันตั้งครรภ์ ทางครอบครัวของเพอร์ซุสตื่นเต้นกันเอามาก ๆ กับหลานคนแรกคุณอาพอชเช่ น้องชายของเพอร์ซุส ได้ซื้อของเตรียมไว้ให้หลานไม่หยุดหย่อน ขณะที่คุณปู่หรือพ่อของเพอร์ซุส ก็ยิ่งเห่อหลานไม่แพ้กัน ทั้งสองคนช่วยกันเลือกของใช้สำหรับทารก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ของเล่น หรือแม้แต่ของตกแต่งห้องเด็

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 238

    "ตั้งกล้องแล้ว ๆ เข้าไปในเฟรมได้..พี่ไพลอทขยับอีกนิด ๆ" เพียงฟ้าตั้งกล้องไว้ และจัดมุมองศาต่าง ๆ ตามสไตล์สาวจากนิเทศ เมื่อทุกคนอยู่ในเฟรมครบแล้วเธอก็รีบวิ่งเข้ามาสมทบทั้งหกคนยืนเรียงกันหน้ามหาลัยอเธน่า ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความรักของทั้งสามคู่พวกเขาต่างยิ้มกว้างและจับมือกันแน่น เพอร์ซุสยืนข้าง

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 237

    อาหารมื้อกลางวันนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยสนุกสนาน ทั้งสามคู่ลิ้มลองอาหารสเปนที่อร่อยและเป็นเอกลักษณ์ ในช่วงเวลานั้นพวกเขาลืมความเหนื่อยล้าและความเครียดจากการทำงานไปเสียหมดเมื่อถึงเย็น พวกเขาตัดสินใจไปเยี่ยมชมสวนรีไทโร (Retiro Park) ซึ่งเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่และสวยงามของมาดริด ท่ามกลางแ

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 236

    ตอนรักมากเป็น..พิเศษ(มีภาพประกอบ) _______________"ฉันก็คิดถึงนาย..คิดถึงมาก ๆ เลย" พิมพ์ตะวันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะที่มือของเธอลูบหลังเขาเบา ๆ เพื่อปลอบโยนความเหนื่อยล้าของเขาทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา เพอร์ซุสดึงคนตัวเล็กเข้ามาจูบอย่างแนบแน่นอย่างไม่สนใจสายตาของใครทั้

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 235

    คนที่คิดถึงเธอ...นั่งมองฟ้าและคิดถึงวันเก่า..กี่ราตรีที่เลยผ่าน..แต่ละคืนช่างยาวนาน ..ทุกนาทีมันนาน ดั่งชั่วนิรันดร์...มีคนคิดถึงเธอ...เขามีแค่เธอยามตื่นหลับฝัน ..ทรมานเหลือเกิน ....เมื่อไรจะวันนั้นวันที่เธอจะกลับมา..วันที่ได้อยู่ข้างกันดอกไม้ที่รอฝน..ก็เหมือนคนทางนี้ที่รอเธอ______________

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 234

    ตอนจบ (อ่านจบกดรีวิวให้ พิมพ์เพอร์กันเยอะ ๆ นะคะ อ้อน ๆ )120สิ้นสุดการรอคอย(มีภาพประกอบ) _______________(สี่เดือนต่อมา)ทางด้านของเพอร์ซุส(บทสนทนาทางโทรศัพท์ ที่คุยได้แค่เสียงเท่านั้น เพราะสัญญาณไม่ดีขนาดที่จะวิดีโอคอล)"หลังกลับงานที่สเปนเสร็จ....ฉันขอไปหาเธอนะ" เพอร์ซุสพูดอย่างเหงา ๆ"ขอเจอ

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 111

    หน้าร้านกาแฟ @ Before Examในตอนที่พิมพ์กำลังก้าวขาลงจากรถนั้น มือหนาของเขาก็คว้าเข้าที่ข้อมือเล็ก ๆ ของเธอทันที"ติวให้พวกมันเสร็จแล้วโทรหาฉันด้วยนะ" ร่างสูงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง"ทำไมฉันต้องโทรหานายด้วย?" พิมพ์ขมวดคิ้วถามกลับอย่างงุนงง"ก็ฉันจะได้มารับเธอไง?" เขาตอบกลับพร้อมกับบีบข้อมือของ

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 109

    "ก็จริงของเธอ" เขาพยักหน้าตามก่อนจะดึงฝักบัวมารดน้ำที่ศีรษะของตัวเอง เพื่อล้างความคิดแปลก ๆ ภายในหัวของเขาทิ้งไป‘จู่ ๆ มาคิดเรื่องมีลูกได้ไงวะ ...บ้าเอ๊ย’ เพอร์ซุสพูดกับตัวเองเบา ๆ เพราะคนเจ้าชู้ที่เปลี่ยนคู่นอนมาแทบไม่เคยซ้ำอย่างเขา ไม่เคยคิดจะผูกมัดกับใคร ไม่เคยคิดจะจริงจัง ยึดมั่นกับใครเลย ทำไมจ

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 108

    59แอบคบใคร?(มีภาพประกอบ) ในทุก ๆ สัมผัสเข้าและออก เธอรู้สึกเจ็บมาก ๆ แต่ในความเจ็บปวดมันกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายได้จริง ๆ ร่างกายของเธอเสียวจนสั่นสะท้านไปหมด"ซี้ด..อ่ะ..เจ็บชะมัดเลย" คนตัวเล็กพึมพำเบา ๆเพอร์ซุดขยับเอวกดท่อนรักเข้าไปสำรวจโพรงรักที่ร้อนระอุของเธอซ้ำ ๆ เขาไม่ได้เร่งเ

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 107

    "หมับ!! มือหนาลูบไล้ที่ต้นขาของเธอเบา ๆ พิมพ์ตะวันยังคงทำทีอ่านหนังสือต่อไปอย่างไม่ใส่ใจมือหนาค่อย ๆ จับเรียวขาสวยของเธอแยกออกจากกันอย่างช้า ๆ"นะ..นายจะทำอะไรอีกเนี่ย?" พิมพ์ตะวันขมวดคิ้วถามอย่างข้องใจ"ก็เธอพูดเองว่าอยากทำอะไรก็ไปทำไม่ใช่เหรอ?" ร่างสูงทรุดตัวลงไปนั่งที่พื้นอย่างช้า ๆ"ก็ฉันหมายถึ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status