Partager

บทที่ 6

last update Date de publication: 2025-02-21 05:33:24

6

นักศึกษา (วิศวะ) ใหม่

"โอ๊ย!! ไอ้พิมพ์หัวกู" ออโต้กุมหัวตัวเองก่อนจะเอื้อมมือมาดึงผมฉันคืนแต่ไม่ได้ดึงแรงมาก เหมือนแค่แกล้งกันเล่น

"โขกแรง ๆ เนี่ยแหละ มึงจะได้ตื่น!" ฉันกระชากผมมันแล้วดึงซ้ำ ๆ

"เฮ ๆ ๆ พวกคุณปีสามกันแล้วนะ!!" อาจารย์วิลเลี่ยมตวาดขึ้นลั่น ทำให้เราสองคนจำต้องหยุดการอาฆาตแค้นต่อกันเพียงเท่านี้

"เล่นอะไรเป็นเด็ก ๆ " ท่านตำหนิก่อนจะหันไปคุยกับนักเรียนใหม่ รวมถึงหัวหน้าจากฝ่ายทะเบียนอีกคน

ในตอนแรกอาจารย์ก็คุยกับนักเรียนใหม่เป็นภาษาอังกฤษ แต่พอมีฝ่ายทะเบียนเข้ามาด้วย ท่านก็เลยสนทนาเป็นภาษาไทยแทน ซึ่งอีกฝ่ายก็พูดไทยได้เช่นกัน

"เอาจริงวิชาของปีหนึ่งปีสอง เทียบโอนได้หมด แต่วิชาของคณะวิศวะบางตัว ก็ยังมีต้องเก็บอีก" อาจารย์วิลเลี่ยมพูดพร้อมกับเปิดเอกสารการเรียนของนักศึกษาคนนั้นไปพลาง ๆ ซึ่งร่างสูงก็หันหลังให้กับพวกเรา แต่หันหน้าคุยกับอาจารย์ด้วยที่เคร่งเครียด

"แต่ที่น่าทึ้งคือ..เรียนบริหารมา แต่ดันทำข้อสอบของคณะวิศวะภาคเหมืองแร่และปิโตรเลียมได้เกือบเต็ม"

"เพราะขนาดเด็กในคณะวิศวะ ยังสอบผ่านมาได้แค่ ห้าคนเอง" อาจารย์วิลเลี่ยมเม้มปากอย่างช่างใจ เพราะปกติแล้วการย้ายคณะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยมีคนทำกัน และต้องผ่านการพิจารณาจากอาจารย์หลายฝ่ายด้วยกัน

"ถ้าย้ายมาวิศวะ นักศึกษาจะจบช้าไปหนึ่งนะ. ถ้าจะเก็บเครดิตได้ครบยังไงก็ต้องลงซัมเมอร์ ไหวไหมล่ะ?" อาจารย์วิลเลี่ยมยืนคำนวณเครดิตให้กับเขาพร้อมกับเขียนแผนการเรียนให้คร่าว ๆ

"เรื่องจบช้า..ไม่ใช่ปัญหาเลยครับ เพราะผมไม่ได้รีบ" ร่างสูงตอบกลับไปเสียงเรียบ ฉันที่กำลังตั้งตั้งหน้าเซนชื่อตัวเองอยู่ก็ถึงกับชะงักไปเลยเหมือนกันเพราะเสียงของหมอนี่มันคุ้นมาก ๆ แถมสำเนียงการพูดภาษาไทยที่ไม่ค่อยชัดยังทำให้รู้สึกคุ้นเข้าไปอีก

"โอเค..เท่าที่ดูจากเกรดแล้วเรานี่หัวกะทิ ของฝั่ง BBA เลยนะ ย้ายมาวิศวะก็ดีเหมือนกัน" อาจารย์วิลเลี่ยมดูจะชอบตาเด็กใหม่นี่พอควรเลย อีกอย่างห้องเรียนภาควิชา วิศวกรรมเหมืองแร่และปิโตรเลียม มันก็เงียบจริง ๆ ไม่แปลกที่อาจารย์จะดีใจที่มีคนเข้ามาสนใจเรียนเพิ่ม

"ว่าแต่ทำไมถึงย้ายมาวิศวะละ?" อาจารย์เอ่ยถามอย่างละเอียดเพื่อความแน่ใจ เพราะการจะย้ายคณะแต่ละครั้งมันสำคัญมากจริง ๆ ท่านคงไม่อยากให้เด็กใหม่ตัดสินใจพลาด

"ผมรู้สึกว่าวิชาเกี่ยวกับบริหารมันไม่ค่อยท้าทายนะครับ เพราะผมเองอยู่กับเรื่องการบริหารธุรกิจมาตั้งแต่เด็ก ๆ "

"เลยอยากจะเรียนอะไรที่ยากกว่านั้น และอะไรที่มันสามารถไปต่อยอดกับธุรกิจของที่บ้านได้"

"ภาควิชานี้ตอบโจกย์ดี" ร่างสูงตอบกลับพร้อมกับหันมามองทางทุกคนที่นั่งอยู่ แต่ฉันก็ไม่ได้โฟกัสเขาสักเท่าไหร่ เพราะมือยังคงก้มหน้าเล่นมือถือไถ่จอหางานพิเศษแถว ๆ มหาลัยทำไปพลาง ๆ

"เรื่องเรียนน่ะ ครูคิดว่าไม่น่าหวงเท่าไหร่"

"แต่ที่หวงน่าจะเป็นระบอบรุ่นพี่รุ่นน้องในสังคมของวิศวะมากกว่า เพราะถ้าเราไม่ผ่านการรับน้อง เราก็จะไม่ได้เกียร์รุ่น"

"ที่นี่..เราอยู่กันแบบครอบครัว และการรับรุ่นคือการเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว"

"ผมยินดีเข้ารับน้องใหม่พร้อมกับเด็กปีหนึ่ง เพื่อให้ได้เกียร์รุ่นครับ"

"งั้นก็ดี...ไหน ๆ จะย้ายคณะแล้ว ก็จงเป็นวิศวะอย่างเต็มตัว" อาจารย์วิลเลี่ยมยิ้มให้นักศึกษาใหม่ ก่อนจะจรดปากกาเซนชื่อตัวเองลงไปในใบลงทะเบียนเรียนของเขา

ในระหว่างที่เด็กใหม่พูดคุยกับอาจารย์วิลเลี่ยมอยู่นั้น พวกเราทั้งห้าก็นั่งคุยเล่นกันไปพลาง ๆ

"ฝรั่งเหรอวะ?" ไอ้โยเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก

"สูงอย่างกับเปรต" เสียงของไอ้เลโอจอมปากหมาก็เริ่มบลูลี่นักเรียนใหม่แบบขำขันกัน

"เขาพูดไทยได้ พวกมึงเบาได้เบา" ไอ้อาร์เดลหันไปเตือนพวกเพื่อน เพราะมันเองก็ลูกครึ่งเช่นกัน

"มึงรู้จักเหรอไอ้เดล?" ไอ้โยกระซิบถามและคุยกันข้ามหัวฉันกันไปกันมาตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน

"รู้จักดิ..เห็นแค่ด้านหลังกูก็จำมันได้เลย ก็ไอ้พี่เนี่ยแหละที่ทำให้สาวนิเทศคนนั้นทิ้งกูไป" อาร์เดลก็รีบเล่าต่อในทันที

"แสดงว่าเขาหล่อกว่ามึงอะดิ" ฉันแกล้งพูดแหย่มันไปเล่น ๆ แต่มือก็ยังคงก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ไปเพื่อกดหางานพิเศษทำไปพลาง ๆ อย่างไม่ได้ใส่ใจมากเท่าไหร่ เพราะการมาของเด็กใหม่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันสักหน่อย

"ปากมึงนี่นะ ไอ้พิมพ์" อาร์เดลเลิกคิ้วมองทางฉันอย่างเอาเรื่อง

"หล่อกว่ารึเปล่าไม่รู้ แต่น่าจะใหญ่กว่าแน่ ๆ สาวคนนั้นถึงทิ้งมึงไป" ไอ้เลโอเหลือบมองไปที่เป้ากางเกงของอาร์เดลแบบแกล้ง ๆ

"ไอ้เชี่ยเลโอ มึงเคยนั่ง ๆ อยู่แล้ววูบมั้ย?"

"ไอ้พวกหื่น มึงหยุดลามกสักนาทีดิ กูจะอ้วก" ฉันส่ายหน้ากับบทสนธนาของพวกมันที่เริ่มจะต่ำตมมากขึ้นไปทุกที ๆ

"สารนิเทศที่นั่นก็ใช่ย่อยคุยกับกูมาได้เป็นเดือน ๆ พอเจอไอ้พี่นี้ไปคืนเดียวเท่านั้น..บล็อกไลน์กูเฉย" อาร์เดลระบายความในใจออกมาอย่างเซ็ง ๆ

"พวกมึง ๆ จำไว้นะ เราจะไม่คุยกับไอ้เด็กใหม่นั้นเด็ดขาด จนกว่ามันจะได้รับรุ่น" ไอ้โยพูดขึ้นเป็นครั้งแรก เพราะการรับรุ่นของคณะวิศวะสำคัญมากจริง ๆ ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าตอบรับกันไปในทันที

"อ๋อ...กูจำได้ละคนที่เป็นกัปตันทีมบอลของบริหารไง...คนที่ชื่อเพอร์ (ออโต้) / ชู่ว!! ที่นี่ห้องเรียนนะไม่ใช่สนามบอล ช่วยเงียบกันหน่อย (อาจารย์วิล) ยังไม่ทันที่ไอ้ออโต้จะพูดจบ อาจารย์ก็ดุขึ้นมาอีกครั้งทำให้ทั้งห้องเงียบกริบได้ภายในเสี้ยววินาทีเดียวเลย

"พิมพ์ตะวัน เอากระดาษรายชื่อมาให้เพื่อนใหม่เขียนชื่อทีสิ" อาจารย์วิลเลี่ยมตะโกนเรียกฉัน ซึ่งน่าจะเป็นคนที่ดูมีสติมากที่สุดในห้องนี้แล้วจริง ๆ

"ได้ค่ะอาจารย์" ฉันเดินถือกระดาษตรงไปทางอาจารย์วิลเลี่ยม โดยมีร่างสูงในชุดนักศึกษายืนหันหลังให้อยู่

"อันนี้ของนาย.." ฉันวางกระดาษลงตรงหน้าของนักศึกษาใหม่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เพื่อมองหน้าเขาแบบชัด ๆ

แต่ทว่า...

"นะนายยย!!" ฉันอ้าปากค้างไปเลยเมื่อพบว่า นักศึกษาใหม่ที่ย้ายมาจากคณะบริหารคือ..ไอ้ฝรั่งโรคจิตสุดหื่นคนนั้น

คนที่ฉันต่อยปากแตก แถมยังกระทืบกระจกรถคันละหลายสิบล้านของมันไปเมื่อไม่กี่วันก่อน

"ไง?" ร่างสูงกระตุกยิ้ม พร้อมกับลูบมุมปากที่ยังคงแดง ๆ ช้ำ ๆ ของเขา ก่อนจะดึงกระดาษเข้ามา

( พระเจ้าทำไมๆๆ ต้องเป็นหมอนี่ด้วย )

เขียนชื่อของตัวเอง และรหัสนักศึกษาลงไป

"เราสองคน..รู้จักกันเหรอ?" อาจารย์วิลเลี่ยมถามขึ้นเมื่อเห็นเราสองคนจ้องหน้ากันแบบอึ้ง ๆ

"มะ..ไม่รู้ค่ะ..ไม่รู้จัก" ฉันรีบส่ายหน้าและเดินกลับมานั่งที่โต๊ะตัวเองทันที

ร่างสูงรับชีทเอกสารการเรียนจากอาจารย์วิลเลี่ยมและเดินผ่านพวกเราทุกคน เดินอ้อมไปทิ้งตัวนั่งลงที่โต๊ะจดเลคเชอร์ที่ตรงกับโต๊ะของฉันแบบเป๊ะ ๆ

"โอเค ๆ ทุกคนฟังทางนี้นะ เมเจอร์ของเราจะมีสมาชิกมาเพิ่มอีกคนหนึ่ง คือเพอร์ซุส ซึ่งตามจริงแล้วเขาเป็นรุ่นพี่ปีสี่ ที่จะลงมาเรียนกับน้อง ๆ เนื่องจากเขาย้ายจากบริหารมาน่ะ" อาจารย์วิลเลี่ยมเอ่ยแนะนำนักศึกษาใหม่

ปั่ก! หัวเข็มขัดของเขากระแทกเข้าที่หัวของฉันเต็ม ๆ

"…งื้ดด" ฉันทำได้แค่กัดฟันแน่นอย่างอดทน และโน้มหัวหลบพร้อมกับลูบหัวเบา ๆ เหมือนจะโดนอะไรแข็ง ๆ ชนแต่ไม่ใช่แค่หัวเข็มขัดน่ะ

(นี่มันวันซวยอะไรของฉันว่ะ!!)

"หวัดดีนะทุกคน" เพอร์ซุสเอ่ยทักทายทุกคนในห้อง ซึ่งแน่นอนว่าพวกเราทั้งห้าก็ทำนิ่งเงียบ ราวกับไม่ได้ยินใด ๆ

"ฮะแฮ่ม!! ครูหวังว่าพวกเราจะต้อนรับ และดูแลเพื่อนใหม่เป็นอย่างดี" อาจารย์วิลเลี่ยมดุขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นแล้วว่าทุกคนตึง ๆ ใส่นักเรียนใหม่

"ครูขอสั่งให้พวกคุณทั้งห้าคน รับผิดชอบในการพาเพื่อนใหม่คนนี้เข้ารวมกิจกรรมของรุ่นในปีนี้"

"จำไว้ด้วยว่าภาควิชาปิโตรเลียมเรามีกันแค่นี้ ครูหวังว่าทุกคนจะช่วยเหลือกันและกันให้ได้มากที่สุดนะ"

"ที่พูดไปนี่เข้าใจกันไหม??" พอเห็นว่านักศึกษาทุกคนเงียบ อาจารย์วิลเลี่ยมก็ขึ้นเสียงถามดังลั่น

"เข้าใจค่ะ /ครับ" เราทั้งหมดจำต้องขานตอบกลับไปอย่างไม่มีทางเลือกอื่น

"และถ้าเพอร์ซุสไม่ได้รับเกียร์รุ่นในปีนี้ ครูจะขอหักคะแนนจิตพิสัยของพวกคุณทั้งหมด!"

"เพราะถือว่าพวกคุณไม่มีความสามัคคีกันเป็นหนึ่งเดียว! และนั้นไม่ใช่วิสัยทัศน์ที่วิศวะอย่างเราพึ่งมี!"

"โห่ ไรอ่าาาา จานๆๆ" เสียงโห่ร้องของพวกเราดังขึ้นอย่างประท้วง ๆ แต่ว่า..อาจารย์กลับไม่ได้สนใจอะไรเลยจริง ๆ

"เงียบ แล้วเริ่มเรียนกันได้แล้ว!"

ฟุ่บ พอจังหวะที่นั่งเขาก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้มากซะจน ฉันรับรู้ได้เลยว่าปลายจมูกของเขามันสัมผัสกับเส้นผมของฉัน

"นี่!!" ฉันหันไปถลึงตาใส่เขา ซึ่งก็เป็นจังหวะที่พวกเพื่อนที่เหลือหันมองหน้าฉันด้วยเช่นกัน เพราะว่ากฏของเราคือห้ามคุยกับเด็กใหม่ จนกว่าเขาจะได้เกียร์รุ่น

"…." ฉันถอนหายใจออกมาก่อนจะหันหน้ากลับมานั่งตามเดิม

ปั่ก!! ปลายเท้าขอบเขากระแทกเข้าที่ขาเก้าอี้ของฉัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาตั้งใจชัด ๆ

"โทษที..พอดีว่าขามันยาวน่ะ" เขาพูดขึ้นด้วยใบหน้ากวน ๆ

ขณะที่อาจารย์วิลเลี่ยมเริ่มทำการสอน แนะนำรายวิชาไปเรื่อย ๆ

ฟุ่บ! รองเท้าผ้าใบไซต์ 44 สีขาวแบรนด์ดังยื่นมาใต้เก้าอี้ของฉัน

"ขายาวมากใช่ไหม?" ฉันเหยียดยิ้มก่อนจะยกเท้าขึ้นเหยียบรองเท้าผ้าใบสีขาวของเขาแบบเน้น ๆ ๆ พร้อมกับขยี้ฝากรอยสกปรกไว้บนรองเท้าคู่ใหม่นั้นอย่างตั้งใจ และไม่ลืมที่จะเปิดปลอกปากกาหมึกซึมและปล่อยตกลงไปที่รองเท้าของเขา พร้อมกับขยี้ซ้ำ ๆ เอาให้ซักไม่ออกเลย!!

"ไอ้พิมพ์ ๆ " ไอ้ออโต้ที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างค่อย ๆ โน้มตัวเข้ามากระซิบบางกับฉันเบา ๆ

"รองเท้าไอ้เด็กใหม่น่ะ... ลิมิตเต็ดอิดิชั่น คู่ละเกือบ ๆ ห้าหมื่นกว่า ๆ...บอกไว้เผื่อมึงจะไม่รู้"

"อะไรนะ??" ฉันเบิกตาโตอย่างอึ้ง ๆ และหันไปมองหน้าไอ้ออโต้อีกครั้ง

ก่อนที่กลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ และปลายจมูกโด่ง ๆ ของเด็กใหม่จะยื่นมาตรงกลางระหว่างหน้าของฉันกับไอ้ออโต้

"ไม่ใช่..ห้าหมื่น..เจ็ดหมื่น!!"

"พอดีคู่นี้ฉันพรีออเดอร์มาจากอเมริกาน่ะ"

🌊☀️🏄🏻‍♀️

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 239

    ช่วงที่พิมพ์ตะวันตั้งครรภ์ ทางครอบครัวของเพอร์ซุสตื่นเต้นกันเอามาก ๆ กับหลานคนแรกคุณอาพอชเช่ น้องชายของเพอร์ซุส ได้ซื้อของเตรียมไว้ให้หลานไม่หยุดหย่อน ขณะที่คุณปู่หรือพ่อของเพอร์ซุส ก็ยิ่งเห่อหลานไม่แพ้กัน ทั้งสองคนช่วยกันเลือกของใช้สำหรับทารก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ของเล่น หรือแม้แต่ของตกแต่งห้องเด็

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 238

    "ตั้งกล้องแล้ว ๆ เข้าไปในเฟรมได้..พี่ไพลอทขยับอีกนิด ๆ" เพียงฟ้าตั้งกล้องไว้ และจัดมุมองศาต่าง ๆ ตามสไตล์สาวจากนิเทศ เมื่อทุกคนอยู่ในเฟรมครบแล้วเธอก็รีบวิ่งเข้ามาสมทบทั้งหกคนยืนเรียงกันหน้ามหาลัยอเธน่า ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความรักของทั้งสามคู่พวกเขาต่างยิ้มกว้างและจับมือกันแน่น เพอร์ซุสยืนข้าง

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 237

    อาหารมื้อกลางวันนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยสนุกสนาน ทั้งสามคู่ลิ้มลองอาหารสเปนที่อร่อยและเป็นเอกลักษณ์ ในช่วงเวลานั้นพวกเขาลืมความเหนื่อยล้าและความเครียดจากการทำงานไปเสียหมดเมื่อถึงเย็น พวกเขาตัดสินใจไปเยี่ยมชมสวนรีไทโร (Retiro Park) ซึ่งเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่และสวยงามของมาดริด ท่ามกลางแ

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 236

    ตอนรักมากเป็น..พิเศษ(มีภาพประกอบ) _______________"ฉันก็คิดถึงนาย..คิดถึงมาก ๆ เลย" พิมพ์ตะวันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะที่มือของเธอลูบหลังเขาเบา ๆ เพื่อปลอบโยนความเหนื่อยล้าของเขาทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา เพอร์ซุสดึงคนตัวเล็กเข้ามาจูบอย่างแนบแน่นอย่างไม่สนใจสายตาของใครทั้

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 235

    คนที่คิดถึงเธอ...นั่งมองฟ้าและคิดถึงวันเก่า..กี่ราตรีที่เลยผ่าน..แต่ละคืนช่างยาวนาน ..ทุกนาทีมันนาน ดั่งชั่วนิรันดร์...มีคนคิดถึงเธอ...เขามีแค่เธอยามตื่นหลับฝัน ..ทรมานเหลือเกิน ....เมื่อไรจะวันนั้นวันที่เธอจะกลับมา..วันที่ได้อยู่ข้างกันดอกไม้ที่รอฝน..ก็เหมือนคนทางนี้ที่รอเธอ______________

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 234

    ตอนจบ (อ่านจบกดรีวิวให้ พิมพ์เพอร์กันเยอะ ๆ นะคะ อ้อน ๆ )120สิ้นสุดการรอคอย(มีภาพประกอบ) _______________(สี่เดือนต่อมา)ทางด้านของเพอร์ซุส(บทสนทนาทางโทรศัพท์ ที่คุยได้แค่เสียงเท่านั้น เพราะสัญญาณไม่ดีขนาดที่จะวิดีโอคอล)"หลังกลับงานที่สเปนเสร็จ....ฉันขอไปหาเธอนะ" เพอร์ซุสพูดอย่างเหงา ๆ"ขอเจอ

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 213

    110คำสัญญาเช้าวันต่อมา"พี่พิมพ์..หนูไม่ไปเรียนวันหนึ่งได้ไหม?" เสียงของพัตเตอร์ที่ลุกขึ้นมานั่งงอแงบนเตียงตั้งแต่ตอนหกโมงเช้า เด็กชายตัวน้อยลุกจากเตียงมากอดแขนพิมพ์ด้วยความดีใจที่ได้เจอหน้าพี่สาวอีกครั้ง"ไม่ได้พัต..แม่บอกพี่ว่าเราน่ะขาดเรียนเกินแล้ว""แต่พัตอยากอยู่กับพี่พิมพ์นาน ๆ นี่" พัตเตอร์

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 212

    "แม้ว่าจะมีเพื่อน ๆ ที่ดี สังคมรอบตัวที่ไม่ได้แย่อะไร""แต่ลึก ๆ แล้ว..ฉันรู้สึกโหยหาใครบางคนมาตลอดเลย""จนวันที่เราเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น..นายรู้ไหมนายคือคนที่ทำให้ฉันไม่รู้สึกโหยหาใครอีกแล้ว""จริง ๆ นะ""ฉันก็เหมือนกัน" เพอร์ซุสตอบพร้อมจูบหน้าผากของเธอเบาๆ"เธอก็น่าจะพอรู้ว่าฉันเองก็..ผ่านผู้หญิง

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 211

    109ครอบครัวของพิมพ์(มีภาพประกอบ)"เกมส์มันเพิ่งเริ่ม..เพอร์ซิอัส" พิมพ์ตะวันยิ้มตอบและเลื่อนมือของเธอไปจับมือของเขาที่วางอยู่บนแก้มของเธอ"คืนนี้ฉันอาจจะแพ้..แค่ตาเดียวก็ได้" คนตัวเล็กเกาปลายคางของเขาเบา ๆ"หึหึ" เพอร์ซุสหัวเราะตามเบา ๆ ก่อนดึงใบหน้าของหญิงสาวเข้ามาจูบซ้ำ ๆ และลากกันไปนัวต่อในห้อง

  • MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส   บทที่ 210

    "ซี้ด..แน่นมากพิมพ์ มันยัดไม่เข้าเลยจริง ๆ " เพอร์ซุสเองก็เสียวไม่แพ้กันกับความแน่นและความร้อนผ่าว ๆ ของช่องทางรักที่ขมิบตอดรัดจนเขาแทบไม่สามารถใส่เข้าไปได้สุดสวบ..ตับ!! ร่างสูงกัดฟันกร่อนดันท่อนรักกระแทกเข้าไปลึกมิดด้ามและคาไว้ในตัวของเธอแบบนั้น เพื่อให้ร่องรักของเธอค่อย ๆ ปรับตัวรับกับขนาดที่ใหญ่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status