KABANATA 002

KABANATA 002

Bigla naman akong kinabahan at kinuha ang cellphone niya,”What happe—,” my mouth parted and my heart sank. Nabitawan ko ang cellphone ni Cathy at tulalang umupo sa sofa.

“Best, I’m sorry.." umiiyak na salita ni Cathy. “Baka sa sinabi ko ‘to kanina kaya ‘to ang nangayri.," dagdag pa niyang salita. Sinisisi niya sarili niya, pero wala naman siyang kasalanan.

“How could they do this to me?" humahagulgol kong salita. Hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko at umiyak na lang ng umiyak. Ang sikip-sikip sa dibdib, hindi ko alam kong tama ba ang nakita at nabasa ko.

“Miss V, nakita n’yo na po ba proposal ni Sir David?" hinihingal na wika ni Lizzy, ang sekretarya ko.

“Paano nila nagawa sa akin ‘to? Why? Saan ako nagkulang? Bakit ganito?" Sunod-sunod na tanong ko sa aking sarili habang humahagulgol sa pag-iyak.

“Best, everything will be fine. Magpakatatag ka, okay? Nandito lang kami. Mahal ka namin," umiiyak pa rin na salita ni Cathy.

Cat and Lizzy hugged me, at sabay nila akong dinamayan.

…..

NO GROOM. NO WEDDING. And here I am still waiting hoping na dumating siya at magpaliwanag. Instead of calling me, and texting me ay wala akong natanggap. I waited for three hours, ilang oras na lang ay magsasara na ang venue kung saan gaganapin ang kasal sana namin.

Nandito ako ngayon nakatayo sa harap ng altar habang hawak ang bouquet of flowers. I still hope that he will come, at least explain himself. I break down when no one comes, not even my family calls me, and tells me that there’s no wedding na mangyayari. Everyone is making me look like a fool. My parents knew all along, but they stayed silent.

“Best, let’s go home. I already informed my Uncle na wala ng kasalan na mangyari. Actually I invited him since ngayon siya darating, and yeah..unexpected na mangyayari ang ganito sa’yo." Cathy said, at inalalayan ako.

Alam kong mukha akong kawawa ngayon pero wala naman sigurong masama kong iiyak lang ako ng iiyak, diba? Gusto ko lang ilabas ang lahat ng sakit na idinulot sa akin ng lalaking ‘yon. Sinungaling silang lahat. Manloloko!

“Halika na sa bahay ka na lang muna ngayon. You need to rest. Let's go,” pamimilit sa akin ni Cathy.

Ang bigat ng dibdib ko pati na rin ang katawan ko kaya inalalayan nila ako ni Lizzy. Lumabas kami ng building na nakasuot pa rin ako ng gown. Alam kong may mga mata na nakatingin sa amin, but I didn't care. Hindi naman siguro nila ako mamumukhaan kasi naka suot ako ng belo tapos medyo makulimlim ang gabi. Hindi ko na nga alam kung anong oras na e. Pakiramdam ko pagod na pagod ako dahil parang babagsak na katawan ko.

"Pasok ka na sa kotse, may kakausapin lang ako saglit,” ani Cathy at may kinausap na sa cellphone. Isang saglit lang ay bumalik na rin siya at nagsimula ng paandarin ang sasakyan.

"Matulog ka muna diyan, gigisingin lang kita pagdating mo sa bahay.” She said, I nodded and try to suppress my emotion pero ito na naman ang mga luha kong nagpapaunahan.

“It's okay, iiyak mo lang ‘yan." Lizzy said, while hugging me.

“Can you take me home?" I said. Cathy looked at me, confused.

“Home? In your parents house?" She said, medyo mataas ang tono ng boses. “No! Tomorrow, I will take you there. For now, you need to rest," galit na ang tono ng pananalita niya bagay na hindi ko pwedeng suwayin.

Hindi na ako nagsalita at nakatulog na lang. Paggising ko nasa kwarto na ako ni Cathy. At nakasuot na rin ako ng pantulog. I looked at the time on my watch and it's already morning na pala. Haba pala ng tulog ko, marahil dahil sa pagod kaya agad akong nakatulog. Pero sino naman ang nagbuhat sa akin kagabi, wala naman ibang kasama si Cathy sa bahay niya?

Don't tell me binuhat nila akong dalawa? Si Cathy and Lizzy?

“Good morning," bati ni Cathy sa akin at may dalang almusal. “Here. Nagluto ako ng paborito mong almusal," aniya at hinanda ang pagkain mismo sa harapan ko.

Umayos ako ng upo at walang gana na tiningnan ang mga pagkain. Ayaw ko sanang kumain kaso tinaasan na ako ng kilay ng kaibigan ko kaya agad ko ng kinuha ang kubyertos at nagsandok ng kanin. Kain is life pa rin ako, at salamat naman dahil hindi ako madaling tumaba. Maintain rin naman ang diet ko, at tamang exercise lang.

“I already informed your family that you will be staying here with me. Your mom says she wants to visit you but I declined her and your whole siblings. Pero sabi ng Kuya mo ay pumunta ka raw mamaya sa dinner. But I said, na hindi ka pupunta." Taas-kilay na salita ni Cathy at nakahalukipkip pa.

"Can I really face them? It seems like they don't care about my feelings. Mga Kuya ko na hindi man lang magawang magpaka-kuya sa akin. Mga magulang kong hindi ko naman maramdaman ang presensya nila, pero pagdating kay Vhea parang siya ang main character. And I am the villain.” I bitterly said.

“Best, you're kind. You're loved. But your family didn't see it because they're blinded by your kontrabida sister. At least, you're much prettier and smarter than her though," Cathy said, and rolled her eyes.