KABANATA 003

KABANATA 003

Hate niya rin buong pamilya ko dahil sa hindi magandang trato nila sa akin. Si Catherine Lee, or Cathy lang talaga ang tanging karamay ko sa panahon na down na down ako. Napaka swerte ko sa kanya talaga. Kaya iniingatan ko talaga friendship namin, because a precious gem is so rare to find. And I have my gem that I am scared to lose. And that's her, my Cathy.

Matapos kong kumain ay nasa kama pa rin ako. Umalis na rin si Cathy dahil may trabaho pa siyang kailangan tapusin. Sabi ko sa kanya na okay lang ako pero deep inside it tore me apart. People are so cruel.

Time flies so fast. I am still undecided kung pupunta ba ako o hindi. Alam ko naman kung bakit gusto nilang umuwi ako para magmukhang tanga na naman. At maging highlight na naman ng gabi si bunso na kulang sa atensyon.

Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ‘to. I turned off my cell phone kagabi, at ngayon ko na lang ulit binuksan. Pagkabukas ko at naghihintay pa ng ilang segundo ay sunod-sunod na ang messages na pumasok sa message box ko. Napangiti ako and feel neglected.

Tumayo na ako at naghanda. Kailangan ko ng harapin ang pamilya ko at para na din magising sila sa katotohanan na naging masamang tao sila. Matapos maghanda ay agad na akong umalis, hindi na nga ako nakapag paalam kay Catchy dahil baka mag-alala pa siya sa akin at pagbawalan akong umalis ng bahay niya.

Pagdating ko sa bahay ay agad akong sinalubong ng guwardiya at bumati sa akin. Hindi rin siya masaya at naghingi pa ng pasensya dahil sa nangyari. Lahat ng katulong, guwardiya, ibang mga trabahador na nandito sa bahay ay ka-close ko. Alam nila ang mga kaganapan dito sa loob ng bahay at minsan sinasabi nila sa akin kung ano naman ang nangyayari. At alam rin nila na hindi maayos ang samahan namin ni Vhea.

“Akala ko na invited ako? Bakit parang ang saya niyo ata at hindi man lang ako hinintay na dumating? Pamilya rin naman ako diba?” malakas ang boses kong salita habang papalapit sa kanilang hapag-kainan.

Lahat sila ay tumigil sa pagkain at nasa akin ang atensyon. Walang gana kong tiningnan silang lahat. Masikip na naman ang dibdib ko at masama ang loob sa mga taong ‘to.

“Veronica? You're here." David said. The nerve to call my name after what he did?

Tumayo siya at nilapitan ako. Agad niyang hinawakan ang kamay ko na agad ko naman binawi mula sa pagkakahawak niya. I suddenly felt disgusted by his presence along with these bunch of fools.

"Akala ko hindi na darating,” Dad said in his cold tone.

"And why would I not? I am also your daughter, hindi ba, Dad?” I said and walked passed through David. Umupo ako katapat si Vhea na parang nakakita ng multo.

“What's with that look, Vhea? Para ka naman nakakita ng multo?" sarkastikong salita ko at tumawa pa. "By the way, Congratulations. You successfully steal someone else's fiance."

"Veronica, na sa harapan ka ng pagkain. Respecto naman!” saway sa akin ni Kuya Vince, ang panganay kung kapatid. Hindi naman siya usually nagtataas ng tono sa akin, pero ngayon ibang-iba talaga siya.

“So, RESPECT does exist pa pala sa pamilyang ‘to? So, bakit hindi niyo ako ni-respeto?" My emotion is building up again, pero kailangan kong maging kalmado.

“Please, kumain na muna tayo mga anak. Mag-uusap na lang tayo after this, okay?” mahinahon na salita ni Mommy.

“No, Mom! You guys make fun of me, and now you acted like nothing happened?” I said, feeling the fire in my throat.

“Veronica, I am warning you!" saad ni Dad at galit na galit na tumingin sa akin. He is always like this. He really never treated me like his own child. Like I am not part of the family.

“Why, Dad? Why are you so unfair when it comes to me?” huminto silang lahat dahil sa sinabi ko. Kitang-kita ko sa mga mata nila ang pagkabigla.

"Bakit? Bakit ganyan mga reaksyon n’yo? Dahil ba hindi kayo sanay na ganito ako magsalita? That I always have to zipped my mouth, so I could give you the freedom to mocked, insult me? Kasi kayo ganyan kayo palagi pagdating sa akin? Ano ba ako sa pamilyang ‘to? Outsider?”

"Yung kayo sana ang malalapitan ko in time of this, pero kayo iyong nag-pu-push sa akin na saktan ako. Mom and Dad, sa inyo dapat ako tumatakbo, magsusumbong, pero bakit kayo ganito sa akin? I felt neglected." Lumuluhang salita ko.

“Veronica, please. Let this pass na muna okay? Na sa harap tayo ng hapag-kainan," wika naman ni Kuya Vinson. My second brother.

“Ganyan naman kayo e. Kapag ako ang nagsasalita, baliwala lang sa ‘nyo. Anak n’yo rin ako, kapatid n’yo rin ako. Pero hindi ko kayo maramdaman dahil na kay Vhea na lahat ng atensyon n’yo. Palagi naman akong nagpapaubaya e, when it comes to her, pero bakit ang unfair n’yo pa rin."

I saw Mom trying to compose herself, but I am sure that she wanted to slap me hard and grab my hair. She's violent. All of them.

“Ate, it's my fault. I am sorry," ani Vhea na para kung anghel kung magsalita. Lumapit ako sa kanya at malakas siyang sinampal.

“You, wrecker! How could you do this to me? Kailan pa? Kailan n’yo pa ako nilokong dalawa, ha? Tapos kayo alam ninyo pero wala man lang nagsabi sa akin? Anong klaseng pamilya kayo?” galit kung sigaw at pinagtuturo silang lahat.

“Veronica!!!!" Sabay-sabay nilang salita.