Chapter 1

NAGISING si Lyka na nasa private room ng isang ospital. Hindi niya alam ang nangyari sa paligid niya. Napalinga si Lyka, nahagip ng mga mata niya ang Mama at Papa niya.

"Ma... Pa.. a-anong nangyayari?" tanong ni Lyka. Lumapit si Lani sa anak at hinawakan ang isang kamay ko.

"Wala ka bang natatandaan?"

Napakunot ang noo ni Lyka. Pilit niyang hinahalungkat ang alaala, pero parang may makapal na ulap na nakatakip sa isip niya.

"Ako… ang huling naaalala ko, papasok ako sa work…" mahina niyang sagot.

Pilit niyang inaalala ang lahat. Pakiramdam niya ay matagal siyang nakatulog, mga taon.

"Tapos, may ilaw. Malakas na tunog, tapos wala na."

Nagkatinginan ang kanyang mga magulang. Nakita ni Lyka ang lungkot at pag-aalala sa mga mata nila.

"Anak…" nanginginig ang boses ng Mama niya.

"Naaksidente ka."

"Naaksidente?" ulit ni Lyka, parang hindi makapaniwala.

Tumango ang Papa niya at marahang lumapit. "Nabangga ka ng sasakyan habang tumatawid ka. Tatlong araw kang walang malay ss ospital. Akala nga namin mawawala ka sa amin."

Nanlaki ang mga mata ni Lyka. "Tatlong araw…?"

Pakiramdam niya biglang nanlamig ang buong katawan niya. Hindi niya akalaing ganoon katagal siyang walang malay. Hindi niya alam kung matatakot ba siya o magpapasalamat na buhay pa siya.

"Mabuti na lang ngayon, gising ka na at ligtas na," sabi ng Mama niya habang pinipigilan ang luha.

"Araw-araw ka naming binabantayan. Hindi kami umalis dito."

Napatingin si Lyka sa kamay ng Mama niya na mahigpit na nakahawak sa kanya. Ngumiti siya nang mahina.

"Pasensya na po… kung pinag-alala ko kayo."

Bumaba ang tingin ni Lyka sa kanyang tiyan. Nang may maalala siya. Marahan niyang hinaplos ang ang kanyang tiyan. Naapangat ang tingin niya sa magulang niya.

"Huwag mong sabihin ‘yan," agad na sagot ng Papa niya. "Ang mahalaga, gising ka na."

Ngunit habang nakatingin si Lyka sa kanila, may kakaiba siyang naramdaman. Parang may kulang. Parang may bagay siyang dapat na matandaan pero hindi niya maalala kung ano 'yon.

"Ma, ang anak ko?" Nalilitong tanong ni Lyka.

Nagulat si Lani sa sinabi ng anak niya. Napabaling ang tingin niya sa asawa.

"Anak, wala kang anak. Hindi ka naman buntis."

Nanlaki ang mga mata ni Lyka. "Ma, I'm pregnant. Alam ko may bata sa sinapupunan ko!"

Hysterical na sigaw niya.

Napahawak siya sa kanyang ulo. Ang alam niya nagdadalang-tao siya.

Natigilan ang buong silid sa sigaw ni Lyka.

"Anak, kumalma ka muna," pilit na mahinahong sabi ng Papa niya habang lumalapit.

"Hindi!" umiiling si Lyka. Napahawak siya sa tiyan niya. "Nararamdaman ko siya. Narito lang siya… narito lang…"

Ngunit may kakaiba. Tahimik at walang galaw, walang pintig siyang nararamdaman sa kanyang sinapupunan. Walang kahit anong pamilyar na pakiramdam na inaasahan niyang maramdaman.

"Nasaan siya?" nanginginig na ang boses niya. "Nasaan ang baby ko?"

Napaluha si Lani. Hindi niya agad masabi ang totoo. Nanginginig ang mga labi niya habang hinahaplos ang buhok ng anak.

"Lyka…" basag ang boses niya. "May mga bagay na… hindi mo na maalala."

Napailing si Lyka. "Hindi… hindi puwedeng wala siyang anak. Hindi puwedeng mali ako."

Napapikit siya nang mahigpit. Pilit niyang inaalala. May mukha. May boses. May mga kamay na humahawak sa kanya.

Isang lalaki. Matangkad siya at malamig ang mga mata. Ngunit may lambing kung tumingin sa kanya.

Ang boses nito na paulit-ulit niyang naririnig sa kanyang tenga. Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Lyka.

"Nasaan siya?" bulong niya. Hindi niya alam kung sino ang tinutukoy niya. Ang baby o ang lalaking iyon.

Nagkatinginan muli ang kanyang mga magulang. May lihim sa mga mata nila. Isang lihim na pilit nilang itinatago.

"Magpahinga ka muna, anak," sabi ng Papa niya.

"Hindi pa handa ang katawan mo at ang isip mo."

Ngunit hindi iyon ang gusto niyang marinig.

"May hindi kayo sinasabi sa akin," mahina ngunit matigas na sabi ni Lyka.

Walang sumagot.

"Ma, tawagin ko na kaya ang doktor ni Lyka..." sabi ni Enrico.

"Ang maigi pa nga, Papa. Hindi ko kayang tignan ang anak natin na ganito."

Mabilis na tumakbo si Enrico palabas ng private room at iniwan ang kanyang mag-ina sa loob ng kuwarto.

Napatingin si Lyka sa pintuan nang tuluyang magsara iyon. Naiwan siya kasama ang Mama niya na pilit na pinipigilan ang pag-iyak.

"Ma…" mahina niyang tawag.

Hindi agad sumagot si Lani. Patuloy lamang nitong hinahaplos ang kamay ng anak, ngunit ramdam ni Lyka ang panginginig nito.

"May nangyari ba sa baby ko?" deretsahang tanong ni Lyka.

Parang tinusok ang puso ni Lani sa tanong na iyon. Napapikit siya nang mariin. Hindi niya alam kung paano sasabihin ang katotohanan o kung dapat ba niya itong sabihin ngayon.

"Lyka, hindi pa malinaw sa doktor ang lahat. Saka hindi ko alam kung totoong buntis ka," umiwas siyang sagot.

Ngunit hindi iyon sapat para kay Lyka.

"Ma, huwag mo akong lokohin," nangingilid ang luha niyang sabi. "Ina ako. Nararamdaman ko siya, dito sa sinapupunan ko. Hindi ko lang iyon imahinasyon."

Tumulo ang isang luha mula sa mata ni Lani. Hindi na niya kinaya ang sakit na nakikita sa anak niya.

Bago pa siya makapagsalita, bumukas ang pintuan. Pumasok ang doktor kasama si Enrico. Naka-seryosong ekspresyon ang doktor habang hawak ang chart ni Lyka.

"Good afternoon, Ms. Lopez," mahinahong bati nito.

Napatingin si Lyka sa kanya. "Dok… buntis po ba ako?"

Natigilan ang doktor sa tanong. Napatingin ito sa mga magulang ni Lyka, na halatang kinakabahan.

"Doktor, sabihin n’yo po ang totoo," giit ni Lyka.

"Kailangan kong malaman."

Huminga nang malalim ang doktor bago nagsalita.

"Ms. Lopez… noong naaksidente kayo, may mga komplikasyon na nangyari sa katawan ninyo."

Parang tumigil ang mundo ni Lyka.

"Ano pong ibig n’yong sabihin?" mahina niyang tanong.

Hindi agad sumagot ang doktor. Ngunit sapat na ang katahimikan nito para maramdaman ni Lyka ang paparating na sakit.

"Nagkaroon kayo ng miscarriage."

Parang nabingi si Lyka.

"Hindi," bulong niya.

"Sinubukan naming iligtas ang bata," maingat na dagdag ng doktor. "Pero masyadong malakas ang impact ng aksidente."

Napailing si Lyka. Unti-unting tumulo ang mga luha niya.

"Hindi!" ulit niya. "Hindi puwedeng mangyari iyon!"

Mahigpit niyang hinawakan ang tiyan niya, na parang umaasang mararamdaman pa rin niya ang presensya ng bata.

Ngunit wala na nga. Wala na ang maumbok niyang tiyan. Wala na ba ang anak niya.

"Lyka…" umiiyak na sabi ni Lani habang niyayakap ang anak.

Biglang napasigaw si Lyka.

"HINDI!"

Umalingawngaw ang sigaw niya sa buong silid. Punong-puno iyon ng sakit, galit, at kawalan.

"May anak ako! Alam ko meron!" hysterical niyang sigaw habang umiiyak.

Agad siyang pinigilan ni Enrico. "Anak, please… kumalma ka…"

Ngunit paano siya kakalma kung pakiramdam niya ay may bahagi ng kaluluwa niya ang nawala?

Kasabay ng sakit na iyon…

May isa pang tanong ang unti-unting nabubuo sa isip niya.

Kung may anak siya…

Sino ang ama?

Pumikit si Lyka ng kanyang mga mata. Sa dilim ng isip niya, muling lumitaw ang mukha ng lalaking iyon.

Matangkad, may matigas ang panga at malalim ang mga mata.

Pilit niyang inaalala ang lahat pero wala talaga siyang maalala

Biglang bumukas ang mga mata ni Lyka.

"Ma…" nanginginig niyang bulong. "May asawa ba ako?"

Nanigas sina Lani at Enrico. Walang sumagot sa kanila. Ngunit sapat na ang katahimikan nila para kumpirmahin ang kinatatakutan ni Lyka.

May isang katotohanan sa buhay niya ang pilit nilang itinatago. Sa sandaling iyon, nagsimulang mabasag ang mundong pilit nilang binuo para protektahan ang kanilang anak.