เข้าสู่ระบบ"Samantha!" sigaw ni Basti. Napabalikwas ng bangon. "Basti, jusko anak, buti at gising ka na," ika naman ni Michelle. Nagpahid ng luha. Ilang araw ding walang malay si Basti. Ilang araw na halos hindi na makatulog ng maayos ang mag-asawa dahil sa pag-aalala. "Ma..." Nagising na ng tuluyan si Basti. Nagpalingon lingon siya sa paligid. Batid niya kung saan siya naroroon. "How long I have been here," tanong niya. Sinipat niya rin ang sarili. Nakahospital gown siya. "Five days," sagot ni Michelle. Five days? Natigilan si Basti. Five days na wala siyang kamalay-malay sa mga nangyari sa kaniyang paligid. "Ma...Si..." Natigilan siyang muli. Hindi niya maipagpatuloy ang gustong tanungin. "Kung si Leila ang tinatanong mo, maayos na siya. Sila ni Ethan. Ligtas silang dalawa at nakuha na ng mga pulis ang kanilang mga salaysay," sagot ni Michelle. Napansin niya na tila hindi satisfied ang anak sa naging sagot. "Gusto mo bang tawagan ko si Leila?" Umiling si Basti. Ayaw niyang makita
Masakit pa rin ang katawan ni Samantha nang magising kinaumagahan. Pero agad iyong nawala nang makita niya sa tabi niya si Basti. Nakatulog habang nakayakap sa kaniya. Halos magkalapit na magkalapit ang kanilang mga mukha. Parang panaginip ang nakikita. Pero sa muling pagkirot ng kaniyang sugat, alam niyang katotohanan ang nasa harapan niya.Ayaw sana niyang matapos ang sandaling iyon. Pero noong makita niyang gumalaw ang pilikmata ni Basti hudyat na gigising na ito ay kunwaring itinulak niya ang lalake."Bakit ka nakayakap sa akin? Pinagsasamantalahan mo ba ako?" ika niya nang tuluyang magising si Basti. Kailangan niyang magkunwaring galit. Hindi siya puwedeng maging marupok. "What? No! Nilalamig ka kagabi at nilalagnat. I need to warm you, kaya lang wala naman tayong kumot. Human blanket lang..." paliwanag ni Basti na napapakamot pa sa ulo. "I had no choice..." dagdag pa niya na lalong ikinasimangot ni Samantha. Nasaktan siya sa huling sinabi nito pero hindi niya ipinakita.Sinab
"Ah!" Malakas na sigaw ni Samantha. Malakas ang kabog ng dibdib niya nang bumalikwas siyang bumangon. Sa bigla niyang pagbangon, napaingit siya sa sakit. Nasapo niya ang kanang braso maging ang hita niya, tila ba pinuputol sa matinding pananakit.Pero ganunpaman, agad niyang napansin na nasa isang kubo siya. Na hindi siya patay, batay sa sakit at hapdi ng mga sugat niya."Don't move. Keep resting..."Nanlalaki ang mga mata niyang mabilis na bumaling sa nagsalita. Nasa gilid lamang niya iyon kaya agad niyang nakita.Mas lalong namilog ang mga mata niya nang mapagsino ang kasama sa kubong kinaroroonan."Basti? Bakit ka narito?" Hindi makapaniwalang tanong niya. May kalakip na galit ang tono ng kaniyang pananalita. "Save you! Kung hindi kita sinundan, nakabulagta ka na siguro ngayon at naghihintay na lang na maagnas..." ika nitong binebendahan ang kamay. Mukhang may sugat rin ito.Pero ipinagsawalang bahala ni Samantha ang napansin. Hindi niya rin sinunod ang lalake na manatiling nakah
Tumigil sila dahil hatinggabi na at talagang madilim na ang daan. Magkatabing nakaupo sila Ethan at Leila sa malaking katawan ng isang puno. Nakatago roon ang kanilang mga bulto. Magkayakap habang nagpapahinga. Pareho namang hindi inaantok. Dahil na rin sa takot na nadarama. Hindi lang sa mga humahabol sa kanila kundi na rin sa mga mababangis na hayop na puwedeng umatake.Gayundin naman si Basti. Nakaupo naman siya sa lilim ng katabing puno nila Ethan at Leila. Pawang nagmamasid. Pagod pero hindi rin makatulog. Ganoon siguro talaga. Nakikipagsapalaran sila sa kani-kanilanh buhay.Si Samantha naman ay nakatayo. Sinusuri ang paligid. Mahirap na. Kahit malayo na ang nalakbay nila, naroon pa rin ang pangamba niyang baka sinusundan na sila.No, malakas ang kutob niyang may nakasunod sa kanila. Kung paano ay hindi niya rin alam. Maybe, there's a traitor within their unit."Sam, take a rest..." mahinang sabi ni Ethan. Alam niya, sa kanilang lahat, ang babae ang labis na pagod. Hindi lang ang
"Yes, Sir. Got it! Sa makawala, luluwas na kami," sabi ni Samantha. Gamit niya ang burner phone ay tinawagan niya ang kaniyang komander. Napag-usapan niang sa oras at araw na iyon siya tatawag. If its clear for them to go."Meet the troop..." utos ng komander nila. Sinabi ang lokasyon.Nang matapos ang tawag ay humarap siya sa tatlong kasama. Nakatingin sa kaniya at pawang mga seryosong naghihintay ng balita. "We can go back. Natrace na daw ang kuta ng gustong pumatay kay Leila. Sa makawala, luluwas na tayo," sabi niya. Nakahinga nang maluwag ang tatlo. Napayakap si Leila kay Ethan habang si Basti naman ay napabuntong hininga. Sa wakas, matatapos na ang pagtatago nila.Napatingin si Basti kay Samantha. Hindi na siya pinapansin ng dalaga simula noong tinanggihan niya ang pagmamahal nito. Medyo awkward pero hindi niya puwedeng pilitin ang sarili na gustuhin ito.Hindi kami bagay, iyon ang laging nasa isip niya. Kung meron man nababagay sa kaniya, may nagmamay-ari na dito.Napalingon
"It was you, Leila, that I like. You know that from ten years ago. But you choose to ignore my feelings and hurt me..." ika ni Ethan. Walang panunumbat. Pero may pagtatampo pa rin. Dahil maraming nasayang na panahon sa kanila. Napalunok naman si Leila. Mas naging malinaw sa kaniya ang lahat. Totoo ngang kasalanan niya. May mga nasabi siyang nakasakit dito. "B-bata pa ako noon..." ika niyang nauutal. "I don't know how to face you or your feelings, nor my feelings back then..." amin niya habang kumakabog ng matindi ang kaniyang puso."Akala ko, maiintindihan mo ako kapag humingi ako ng kapatawaran. But you left right away. Ni hindi ako binigyan ng pagkakataong magpaliwanag. Iniwasan mo ak—" naputol ang pagsasalita ni Leila nang muli siyang patigilin ni Ethan sa pagsasalita sa pamamagitan ng muling paghalik sa mga labi niya.Napasinghap siya. Parang puputok ang kaniyang dibdib sa masidhing damdamin na kumakain sa sistema niya.Dito na ba matatapos ang paglalaro ng kanilang mga damdami
"Boss..." Nagmamakaawang hinawakan ni Leo ang paa ni Vincent. Nanginginig at natatakot para sa sariling buhay. Nakahilata na siya sa sahig at duguan. Suntok at sipa ang natamo niya pagkatapos nilang bumalik sa kuwarto kung nasaan si Vincent na walang maibalita kung nasaan si Miranda. Halos hindi n
Lumapit nang mabilis si Vincent sa kanila. "Miranda?" tila nagtatakang tanong ni Doctor Luigi. Sa boses ay naroon ang alinlangan sa nakikita."Doctor Luigi, meet my wife, Miranda Venaventura. Mira, this is Doctor Luigi, my mom's private doctor..." pakilala agad ni Vincent kay Miranda.Ngumiti si M
Mabigat sa dibdib. Parang pinipiga ang puso niya. May nakikita siyang babaeng umiiyak. Nadukdok ito sa sulok ng silid. Humahagulhol. Ang iyak niti ay ume-echo sa loob. Ang pagtangis nito ay punong puno ng pighati. Dahi doon at para na rin siyang nasasaktan. Nararamdaman niya ang sakit sa bawat pana
(Nakaraan) Tatiana Mendez-dalagang nagmula sa isang mayamang pamilya. Maarte at mataas ang tingin sa sarili. Gayunpaman, naging matalik na kaibigan nito si Athena Larazabal. Isang babaeng galing sa malayong isla. Ang isla Soledad na siyang pagmamay-ari ng mga magulang ng dalaga. Sa siyudad kung na



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



