Masukภายในโกดังแห่งหนึ่งมีผู้ชายสองคนที่ตอนนี้ใบหน้าเขียวช้ำเพราะการโดนซ้อมมาอย่างหนักถูกมัดมือมัดเท้าและปิดตาอยู่ในนั้น
ตึก ตึก ตึก ครืดดด ครืดด เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหลายคนยังไม่หน้ากลัวเท่าเสียงตะบอกเหล็กเสียดสีกับพื้นห้อง "ใคร กูถามว่าใคร ปล่อยกู!!!" อีวานตะเบ็งเสียงออกมาท้าท้ายแต่ก็ซ่อนด้วยความหวาดกลัว ผิดกับที่เป็นพ่อถูกซ้อมจนสลบไปแล้ว "เอาตัวไอ้อนุวัฒน์ไปส่งให้คุณคริสเตียน" มาเฟียหนุ่มสั่งให้ลูกน้องมาลากตัวสามีแมงดาของนับดาวออกไป เขาไม่มีความแค้นอะไรกับอนุวัฒน์จึงไม่จำเป็นต้องให้ทือตัวเองเปื้อนเลือด จึงยืมมือของคริสเตียนจัดการ "มึงจะทำอะไรพ่อกู ปล่อยพ่อกูนะเว้ย" "ชู่ว!! ใจเย็นๆ จะถึงทีมึงแล้ว" "มึงจะทำอะไรกู กูไม่เคยทำอะไรให้มึง" "แน่ใจหรอ เมื่อวันก่อนมึงบุกห้องใครนะ ตอบให้ชัดๆที" "ใคร กูไม่เคยทำ" "หว่าาา สงสัยคงลืม งั้นทบทวนหน่อยเป็นไง" มาเฟียหนุ่มหันหน้ามาสั่งลูกน้องลื้อฟิ้นความจำของอีวาน "พั๊วะ ตุ๊บบ อักก อ๊ากก กูเจ็บ พอ กูยอมแล้ว" อีวานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "พูด!!!" "กูเข้าห้องผู้หญิงของมาเฟีย" เมื่ออีวานนึกขึ้นได้ "มึงงง กูขอโทษที่ทำเมียมึง กูขอโทษ ปล่อยกู" อีวานที่นึกขึ้นได้ว่าผู้ชายคนนี้คงเป็นติณห์ภพ "กูรับคำขอโทษของมึงคือความตายเท่านั้นว่ะ" "กูขอโทษ กูยอมแล้ว" อีวานอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ มาเฟียหนุ่มที่ตอนนี้กำลังจับอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ได้มาจากตลาดมืด "เริ่มอะไรดีก่อนนะ เข็มฉีดยาดีป่ะ" "ขอโทษ ฮือ" อีวานร้องไห้ด้วยความหวาดระแวงเพราะตอนนี้เขามองอะไรไม่เห็นแม้กระทั่งหน้าผู้ชายคนนี้ "ได้ข่าวว่ามึงไปทำผู้หญิงท้องแล้วไม่รับผิดชอบหลายคนเลยนิ" "เปล่า กูไม่ได้ทำ" "งั้นเริ่มที่... ตรงนี้ดีกว่า" มาเฟียหนุ่มจัดการฉีดสารบางอย่างเข้าที่ของหวงของอีวานหลังจากที่ลูกน้องถอดทุกอย่างบนร่างกายของชายหนุ่มตรงหน้าจนหมด "โอ๊ยยยย เจ็บ มึงทำอะไรกู อ๊ากกก" "หึ ก็แค่ยาที่ทำให้มึงใช้งานไอ้นี่ไม่ได้อีกเลยไงล่ะ แต่มันยังไม่พอใจกูไง" "เอามีดผ่าตัดมา" มาเฟียหนุ่มสั่งลูกน้องเสียงเหี้ยมโหด "นี่ครับนาย" เคทีส่งมีดผ่าตัดให้ชายหนุ่ม "สงสัยคงต้องตัดทิ้งว่ะ จะได้ไม่ต้องมีเลย" มาเฟียหนุ่มยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์ถ้าอีวานไม่ทำร้ายภรรยาเขา เขาคงไม่คิดจะทำอะไรมันเพราะไม่เคยมีความแค้นต่อกัน "จะตัดครั้งเดียวจบ หรือจะตัดทีละนิดดีหน่า" มาเฟียหนุ่มแกล้งเอามีดไปใกล้ๆ ของหวงของอีวาน "อ๋อ แล้วเมื่อคืนก่อน กูรู้มาว่ามึงไปข่มขืนพนักงานเสริฟในคลับนิ" "พอแล้ว กูขอโทษ" อีวานที่ตอนนี้รู้สึกใจไม่ดี "โอ๊ยยยย อ๊ากกกกก เจ็บ โอ้ยย" มาเฟียหนุ่มทำการทรมานอีวานขั้นสุดท้ายก่อนที่อีวานตะสลบไปด้วยความช็อค "เสียเวลาชะมัด" มาเฟียหนุ่มถอดถุงมือและทิ้งอุปกรณ์ทุกอย่างลงพื้นและพูดคำสุดท้าย "ถ้ามึงไม่ทำร้ายเมียกูก่อน จุดจบมึงคงไม่เป็นแบบนี้ว่ะ" "จัดการด้วย อย่าให้มันทรมารมากล่ะ น่าสงสาร หึ" พูดจบก็เดินออกไปจากห้องเพื่อที่จะไปดูผลงานของคริสเตียน "ซ่าส์ แค่กๆ" อนุวัฒน์ที่โดนปลุกด้วยน้ำจนสำลักตื่นออกมา "ตื่นแล้วหรอ เป็นไงล่ะ ที่โกงไปมีความสุขหรือเปล่า" เสียงๆ หนึ่งพูดขึ้นมาจากมุมของตึก "ใคร มึงเป็นใคร จับกูมาทำไม" อนุวัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะความหวาดกลัว ตึก ตึก ตึก ชายหนุ่มปริศนาเดินลงมาจากบรรได "เปิดถุงที่คลุมหน้ามันออก" ฟรึบบ!!! ทันทีที่เปิดออกอนุวัฒน์ถึงกลับสีหน้าซีดเผือก "คะ คุณคริสเตียน" "ไง จำกูได้ด้วยหรอ" คริสเตียนแสยะยิ้มออกมาด้วยความสมเพช "สนุกดีมั้ยล่ะ เงินที่โกงกูคาสิโนกู" "เท่าไหร่นะกูจำไม่ค่อยได้ ใช่ 15 ล้านหยวนหรือเปล่านะ" "ครับนาย คิดเป็นเงินประเทศเรา ราวๆ 130,549,802.66 รูเบิลครับนาย" ลูกน้องคนสนิทของเรารายงาน "หว่า ไม่ใช่น้อยๆซะด้วยแต่กูหาได้มากกว่านั้น.. กูก็แค่..อยากลงโทษคนโลภมากด้วยสิ" คริสเตียนพูดเหมือนเป็นเรื่องสนุกๆ "ผมขอโทษขอเวลาแค่ 3 วัน ผมจะหามาคืน" อนุวัฒน์พูดอย่างร้อนรน "หรอ สองวันก่อนมึงก็พึ่งมาคืนกูนิ" "ครับ ผมจะรีบคืนคุณ ผมสัญญา" อนุวัฒน์ที่ตอนนี้กำลังหาทางเอาตัวรอดพูดไปโดยไม่คิด "ทรมานมัน" คริสเตียนสั่งลูกน้องมารุมกระทืบและซ้อมอนุวัฒน์เกือบปางตายหลายนาที พั๊วะ ตุ๊บบ อักก!!!! อนุวัฒน์กระอักออกมาด้วยเลือดจำนวนมากจนตอนนี้ตัวเขานอนไปเกือกกลั้วกับพื้น "พอก่อน เดี๋ยวมันตาย" "หวังว่ามึงคงจะไม่กล้าอีกนะ อ่อ กูกูลืมไป มึงคงไม่มีชีวิตต่อแล้วสิ" "อย่าทำผม ผมขอโทษ" "หึ เอาตัวมันไปให้คนดูเป็นตัวอย่าง" พลักกก!!!! อนุวัฒน์นอนจมกองเลือดอยู่ภายในบริเวณคาสิโนที่ผู้คนกำลังลงทุน (看,這裡有一些在這個賭場的叛徒和騙子的例子。如果還有更多,這將是一個例子。因為他們不會有餘生。" (ดูไว้นี่คือตัวอย่างของคนทรยศและโกงเงินที่คาสิโนแห่งนี้ ถ้าเกิดมีอีกจะเป็นแบบตัวอย่างนี้ เพราะชีวิตพวกมึงก็จะไม่เหลือ) "別人會這樣做嗎!!!" (จะมีใครทำแบบนี้อีกมั้ย!!!) "如果有借錢的智慧但如果你沒有智慧歸還,你不必借。" (และถ้ามีปัญญาไปยืมเงิน แต่ถ้าไม่มีปัญญาคืนก็ไม่ต้องยืม) ตึก ตึก ตึก แปะ แปะ แปะ เสียงตบมือดังขึ้นมาเรื่อยๆมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีกหลายคน แกร๊ก การ์ดในคาสิโนต่างยกปืนเล็งผู้มาใหม่ "เอาปืนลงคุณติณห์เป็นแขกของนาย" คีตะสั่งลูกน้องลูกปืนลง "對不起" (พวกผมขออภัย) การ์ดก้มทำความเคารพ "沒關係" (ไม่เป็นไร) "แหงนหน้ามันขึ้นมา" มาเฟียหนุ่มสั่งลูกน้อง "อึกก มึงจะทำอะไรกูอีก" เสียงอนุวัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย "ชู่ว!! อีกไม่นานมึงก็ได้ตามลูกมึงไปแล้ว" "มึงทำอะไรลูกกู" อนุวัฒน์ที่ยังนึกถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองอยู่บ้างก็เกอดอาการร้อนรน "ไม่คิดว่าท่านอนุวัฒน์ผู้ที่มีธุรกิจมากมาย มีอำนาจบารมีล้นเหลือจะมาตกอับเพราะความโลภ" "ผู้ชายที่ข่มเหงคนที่ด้อยค่ากว่า ย่ำยีผู้ที่อ่อนแอ หึ มาตกม้าตายเพราะการพนันและความโลภ ช่างเป็นเรื่องที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง" มองหน้าอนุวัฒน์ด้วยความเย้ยหยันถ้าไม่โลภมากคงไม่มีจุดจบแบบนี้ มาเฟียหนุ่มไม่พูดอะไรอีกนอกจากเดินขึ้นไปที่ห้องทำงานคริสเตียน "ไม่คิดว่าคุณจะทำได้ดีขนาดนี้" "หึ ก็แค่คนที่คิดไม่ซื่อ" พูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ ใช่ใครที่ทรยศมันจะไม่มีโอกาสได้หายใจ ปึก "นี่เงินทั้งหมด" คริสเตียนวางเงินที่ได้มาจากเกมส์ที่เขาลงเล่นจำนวน 185,509,756.90 หยวน 40-60 ตกลงนะครับ" คริสเตียนสั่งให้ลูกน้องแบ่งเงินที่ได้จากเกมส์นี้ตามจำนวนที่ตกลงกันไว้ "ตามที่เราตกลง คุณได้มากกว่า" มาเฟียหนุ่มพูดอย่างไม่เดือดร้อนอะไรเศษเงินแค่นี้เซ็นเอกสารวันเดียวมันได้มากกว่านี้ แต่เพราะรู้มาว่าคริสเตียนทำอะไรต้องหวังสิ่งตอบแทนอยู่แล้ว ลงทุนนิดหน่อยแต่ได้ประโยชน์ก็ไม่เดือดร้อนอะไร "ว่าง่ายแบบนี้ค่อยดีหน่อย ฮ่าๆ" คริสเตียนพอใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ทั้งทั้งที่รู้มาว่าคุณติณห์ภพไม่ยอมเสียเปรียบ... ถ้าไม่มีผลประโยชน์มากพอ มาเฟียหนุ่มเดินออกมาจากคาสิโนของคริสเตียนเพื่อที่จะกลับบ้านไปหาภรรยาสุดที่รักที่รอเขาอยู่ "ยืมมือคุณคริสเตียนก็สนุกดีนะครับนาย" "หึ วงการนี้ไม่มีใครจริงใจกับใครหรอก มึงก็รู้ดีนิ" ใช่วงการนี้ถ้าล้มคือตาย ถ้ายังแสดงอำนาจอยู่ได้นั่นแหละคือความหมายที่ว่าอยู่เหนือทุกคน ขึ้นมาบนหลังเสือแล้วถ้าลงก็มีแต่ความตายที่รออยู่วันเกิดมาเฟียหนุ่มทั้งสองครอบครัวนั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาหลังจากไม่ค่อยได้เจอกันมาเกือบเดือนมีความสุขมากๆนะลูก ท่านอีริค มารดาของมาเฟียหนุ่มอวยพรบุตรชายคนเดียวของตระกูล"ม๊าขอให้ลูกมีีความสุขมากๆ ทำอะไรก็ประสบความสำเร็จ" นายหญิงปภาภัทรอวยพรลูกชาย"ขอบคุณครับป๊าม๊า""ม๊าก็ไม่มีอะไรมาก มีความสุขมากๆนะลูก มีหลานให้ม๊าเยอะๆล่ะ" คุณหญิงเจียอีขอหลานอีกคน"อีกไม่นานครับม๊า""ป๊าก็อยากอุ้มหลานอีกคน" ท่านจางเหว่ยพูดอย่างขบขัน"ส่วนรินก็ขอให้พี่มีความสุขมากๆ นะคะ รินรักพี่นะ แด๊ดดี๊สุดหล่อของเด็กๆ"ทั้งสองครอบครัวทานข้าวอิ่มตอนนี้แยกย้ายกันขึ้นห้องไปกันหมดแล้วทั้งสองเดินมาส่งลูกๆ เข้าห้องนอนแล้วกลับเข้าห้องตัวเอง เพราะเธอเตรียมเซอร์ไพรส์บางอย่างให้สามี"หลับตาสิคะ" เธอเดินมาตรงหน้าเขาทันที่เดินมาถึงห้องsdsสักพักมีกล่องบางอย่างวางไว้ในมือของเขามาเฟียหนุ่มลืมตาขึ้นมาก็วางกล่องไว้บนเตียงแล้วรีบเปิดดู แต่พอเห็นหน้าข้างในแล้วหัวใจแกร่งแทบกระเด็นออกมาเพราะความดีใจปนตื่นเต้น"ฮรึก จริงหรอครับ ไม่ได้หลอกพี่นะ" แต่แล้วน้ำตามาเฟียก็ไหลออกมา"จริงสิคะ ไหนดูซิ คุณพ่อสุดหล่อร้องไห้ทำไมคะ" เธอเช็ดน้ำต
เอี๊ยด อ๊าด เอี๊ยดอ๊าด!! เสียงขาเตียงดังขึ้นไม่ขาดสายเนื่องจากคู่รักที่กำลังโหมไฟราคะใส่กันและกัน"ฮึกก อ๊าา อ๊ะ อร๊ายย อ๊าๆ" หญิงสาวครวญครางอย่างสุดเสียงเนื่องจากรองรับแรงกระแทกจากสามีตัวโตเพราะคนเอาแต่ใจต้องการลูกชายอีกคนไม่สืบต่อธุรกิจอ๊า! ปั่กกก ปั่กก ปั่กก มาเฟียหนุ่มกระแทกแก่นกายใหญ่ใส่ร่องรักของภรรยาอย่างเเอาเป็นเอาตายอึกกก อ๊า หญิงสาวฟุบหน้ากับหน้าอกแกร่งเนื่องจากโดนสามีอุ้มอยู่ตั่บบ ตั่บบบ ตั่บบบ อ๊าส มาเฟียหนุ่มปลดปล่อยน้ำรักสีขาวเข้ามดลูกเมียรักเต็มที่เพราะหวังว่าลูกชายคนเล็กของเขาจะมาเกิดสักทีแฮ่ก แฮ่ก หญิงสาวหายใจเหนื่อยหอบบนอกของสามีเนื่องจากเขาทำรักกับเธอตั้งแต่หนึ่งทุ่มจนตอนนี้สี่ทุ่มกว่าเธอยังไม่ได้พักให้หายเหนื่อยเลย"เหนื่อยขนาดนั้นเลย?" มาเฟียหนุ่มแกล้งหยอกล้อภรรยารัก"ชิส์ ไม่ได้อึดเหมือนพี่นิ" เธอมองค้อนใส่เขา"หึ ทำให้พี่หน่อย" มาเฟียหนุ่มเดินมานั่งที่โซฟาโดยที่เธอยังอยู่บนตักแกร่ง"รู้หรือเปล่าว่าเราไม่จำเป็นต้องทำที่เตียงตลอด" มาเฟียหนุ่มจับเอวเธอไว้และกระแทกแก่นกายสวนเข้าไปในร่องสวาทเน้นๆ"โอ้วว เสียวมากเมียจ๋า" "อึกก อ๊าส์ เสียวๆ ฮือ จุกด้วย อ๊า" เธอคร
หลังจากที่หลินลู่ฟื้นตัวเธอก็เข้าเรือนจำโดยไม่มีการประกันตัว เพราะกดหมายของฮ่องกงแรงมาก เธอจึงโดนข้อหาติดคุกตลอดชีวิต วินาทีที่เธอรับรู้เธอแทบจะอยากตาบลงตรงนั้น ส่วนจางเหว่ยก็ยังรักและห่วงใยน้องสาวคนเดียวของเขา ต่อให้ต้องโดนตราหน้าว่าโง่บรมเขาก็อยากจะช่วยเธอ แต่ไม่ใช่ตอนนี้อาจจะให้เวลาหลินปรับตัวและสำนักจริงๆ แต่ถ้าไม่ก็คงต้องปล่อยไว้อย่างนั้น อยู่ในเรือนจำตลอดชีวิต ก็เหมือนตายทั้งเป็น นรกบนดิน"เด็กใหม่หรอเราอ่ะ" นักโทษหญิงคนอื่นเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยสีหน้าไม่ค่อยเป็มมิตรเธอเกรงกลัวผู้หญิงร่างท้วม "คะ ค่ะ""ไม่ต้องกลัว พวกฉันแค่รับน้อง" พูดจบเธอก็โดนเหมือนที่เธอเคยทำกับหลานสาวตัวเอง ตอนนี้เธอเหมือนตายทั้งเป็นเจ็บเจียนตาย"ฮรึกก แม่ หลินอยากไปหาเเม" เธอร้องไห้ออกมาด้วยความทุกข์ทม"ฮือออ พี่ชาย หลินขอโทษฮือ" ตอนนี้เธอรู้ซึ้งแล้วถ้าย้อนเวลากลับไปเธอคงไม่ทำแบบนี้เธอสำนึกผิดแล้วจริงๆ'อันที่จริงตอนแรกผมกะจะส่งคนไปอยู่ในเรือนจำกับหลินลู่อยากให้เธอได้รับความเจ็บปวดเหมือนที่เธอทำกับภรรยาของผม''แต่มาคิดดูอีกครั้ง ผมไม่อยากให้กรรมทุกอย่างที่ผมเคยทำไปตกถึงลูกที่จะเกิดมาของผม''ฉันอภัยให้
หลินลู่มาทำงานตามปกติแต่เธอหารู้ไม่ว่าเวลาของเธอหมดไปแล้ว"林小姐,警察來找你了。" (คุณหลินคะ ตำรวจมาขอพบ) ฝู่เหยาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องทำงาน"有什麼已經宣布的嗎? " (อะไรหรอ ได้แจ้งไว้หรือเปล่า) เธอนั่งไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไร'เรื่องผ่านมาเป็นเดือนเเล้ว หลักฐานก็ไม่มี คงไม่มีอะไรหรอกมั้งน่าจะเรื่องของวัฒน์' เธอคิดในใจ"林總,還是去會議室吧,大家都在等著呢。" (คุณหลินไปที่ห้องประชุมดีกว่าค่ะ ทุกคนรออยู่)"每個人?" (ทุกคน?)เธอเดินตามผู้ช่วยไปที่ห้องประชุมเพราะเธอก็อยากรู้ใจจะขาด"เชิญนั่งครับ" มือขวาคนสนิทของมาเฟียหนุ่มพูดกับเธอ"มีอะไรหรอคะ" เธอค่อยๆนั่งแล้วถาม"我們逮捕你企圖殺死你的兄弟。 " (เราขอจับกุมคุณข้อหาพยายามฆ่าพี่ชายของคุณ)"什麼!?不要誹謗我我會起訴你們所有人。" (อะไรนะ!? อย่ามาใส่ร้ายฉัน ฉันจะฟ้องพวกแกให้หมด) เธอลุกขึ้นโวยวาย"คุณน้า มอบตัวเถอะค่ะ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา" ลี่หลินเธอพูดขึ้นมา"แก แกใช่มั้ย แกจะมายึดบริษัทของฉันใช่มั้ย" หลินลู่ตรงเข้ามาจะทำร้ายหลานสาวตัวเองแต่มาเฟียหนุ่มโอบกอดเธอไว้และสั่งให้การ์ดที่อยู่ในห้องล็อคตัวเธอไว้ เพราะตอนนี้เธออาละวาดอย่างไม่ใช่เธอเมื่อก่อนหน้านี้"ไม่มีใครทำอะไรคุณน้าหรอกค่ะ คุณน้าทำร้ายพ่อของลี่ทำ
"หมอคะ ตอนนี้พี่ชายฉันเป็นยังไงบ้าง" หลินลู่มาโรงพยาบาลพร้อมกับลูกน้องคนสนิทของพี่ชายเธอหลังจากที่เธอเก็บหลักฐานทั้งหมดไป"คนไข้มีอาการหัวใจวายเฉียบพลันจึงเกิดอาการช็อกและหมดสติไป คนได้เป็นอัมพาตแต่เราสามารถทำให้เป็นเหมือนเดิมได้ด้วยการบำบัดเพราะคนไข้ตกบรรไดและหัวใจล้มเหลวจึงค่อนข้างหน้าเป็นห่วงครับ""แต่มีอีกเรื่องครับ คือทางเราพบสารชนิดหนึ่งที่เป็นการทำลายส่วนต่างๆของระบบในร่างกาย และเป็นยากระตุ้นโรคหัวใจจะเรียกได้ว่าเป็นสารพิษก็ได้ครับ""ก่อนหน้านี้คนไข้ทานอะไรหรือแพ้อะไรมาหรือเปล่าครับหมอจะได้เขียนประวัติ""ฉันไม่ทราบว่าพี่ชายฉันทานอะไรลงไปนะคะเพราะฉันอยู่ในห้อง แต่เมื่อตอนเย็นเราสองคนทานอาหารกันตามปกติแต่เป็นอาหารโปรดของพี่ชายฉัน เราทานกันมานานแต่ไม่ได้เป็นอะไรนะคะ""พี่ชายฉันจะดีขึ้นเมื่อไหร่คะ""ตอนนี้หมอยังให้คำตอบไม่ได้ เพราะยาไปกระตุ้นหัวใจแรงเกินไปจนพี่ชายของคุณรับไม่ไหวและหมดสติไป แต่เคยมีคนไข้มารักษาอาการแบบนี้คล้ายๆ กัน แต่ก็หลับไปประมาณหนึ่งเดือนกว่าๆ""หลิงเถียน เฝ้าพี่ชายไว้ก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะเข้ามา" เธอบอกกับลูกน้องคนสนิทพี่ชาย"เอ่อ ครับ" แม้จะสงสัยอยู่บ้างแต
เหตุการณ์นี้เป็นเรื่องจินตนาการของผู้เขียนแต่งเขียนขึ้นมาเอง ห้ามลอกเลียนแบบการกระทำนี้เด็ดขาดนะคะ โปรดอ่านด้วยความเข้าใจ ขอบคุณค่ะ**************************************************"พี่ชาย หลินมีเรื่องจะคุยด้วย" เธอเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องทำงานของจางเหว่ยด้วยรอยยิ้ม"ไม่มีเงินใช้หรอถึงซมซานกลับมา" จางเหว่ยพูดประชดเธอ มีเพียงหลินลู่ที่เก็บความโกรธทำไว้ในใจหลินแค่จะมาบอกว่าหลินเลิกกันกับวัฒน์แล้วนะคะ หลินรู้แล้วว่าเขามีเกาะหลินเพราะหลินพึ่งเห็นเขาเดินเข้าโรงแรมไปกับผู้หญิงรุ่นแม่เหมย"เมื่อเช้าเธอพึ่งไปอยู่กับมันมานิ พี่จะเชื่อเธอได้ยังไง" จางเหว่ยพุดอย่างรู้ทันเธอ"มันก็จริงค่ะ แต่หลินให้คนตามวัฒน์หลินเลยพึ่งตาสว่างเมื่อตอนบ่ายๆ" เธอแสร้งหน้าเศร้า"หลิน ฮรึกก หลินรักเขามากแต่ทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับหลินดวย ฮือออ" เธอร้องไห้ออกมาจนพี่ชายของเธอเดินเข้ามากอดปลอบใจ"ไม่เป็นไรนะ เธอยังมีพี่ พี่ชายคนนี้ที่รักเธอเหมือนกัน" จางเหว่ยพูดปลอบน้องสาว แต่กลับเป็นหลินเองที่สะอึกเพราะคำว่ารักของพี่ชายต่างแม่ของเธอ แต่สุดท้ายก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมเพราะคำสอนของแม่ผุดขึ้นมา ทุกอย่างของตระกูลเฟยหมิ





![เซ็กส์ในห้องสีดำ [PWP] - (SM) - [NC30+]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
![สมิงดำ [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
