Ep22 แนะนำตัวอีกครั้ง

"我必須問現在召集會議的每個人，因為我有一位重要的客人再次自我介紹。讓我們在這裡說你們沒有人確切知道。"

(ผมต้องขอเวลาทุกคนที่เรียกประชุมในตอนนี้เพราะผมมีแขกคนสำคัญจะมาแนะนำตัวอีกครั้ง เอาเป็นว่าพวกคุณในที่นี้ ไม่มีใครไม่รู้จักแน่นอน)

"嘿，還有什麼我不知道的？新董事長將股份退還給董事會" (เหอะ จะมีเรื่องอะไรที่ฉันไม่รู้อีกล่ะ ว่าท่านประธานคนใหม่คืนหุ้นให้กลับบอร์ดบริหาร)  หลินลู่พูดอย่างประชดที่เธอไม่รู้เรื่องอะไรในบริษัทตัวเองเลย

"儘管是我的公司，但他們的決策權比其他人少。" (ทั้งที่เป็นบริษัทของฉันแต่กลับได้อำนาจตัดสินใจน้อยกว่าคนอื่น)

"前任總統身體不是很好，只是病了，但如果委託書完成了，那是不可能的，因為他還沒有康復。" (ท่านประธานคนก่อนยังไม่ได้เป็นอะไรนะครับ แค่ป่วย แต่ถ้าจะเซ็นเอกสารมอบอำนาจให้ก็คงจะเป็นไปไม่ได้เพราะท่านยังไม่ฟื้น)

"我很清楚你認為你不忠於這個職位嗎？" (รู้ดีจังเลยนะคะ คิดไม่ซื่อกับตำแหน่งหรือเปล่าหน่า) หลินลู่ที่จะเอาเรื่องเซ็นมอบอำนาจมาอวดอ้างแต่ก็โดนดักไปก่อน จึงใช้สร้างแผนการให้มาเฟียหนุ่มเกิดโดนหวาดระแวงจากบอร์ดบริหารคนอื่น

"你不會想製造一種妄想症，導致其他董事會成員懷疑我。" (คุณคงไม่คิดจะสร้างความหวาดระแวงให้บอร์ดบริหารคนอื่นระแวงผมหรอกนะครับ)

'อย่าคิดว่าจะไม่มีใครฉลาดไปกว่าคุณ คุณเดินเกมส์ผิดแล้วแหละ คุณหลินลู่' มาเฟียหนุ่มคิดในใจ

"好的，我要介紹一個人。" (เอาล่ะครับผมจะแนะนำใครคนหนึ่งให้รู้จัก)

แกร๊ก!! "เชิญครับนายหญิง" เคทีเปิดประตูให้ภรรยาเจ้านายเดินเข้ามา

"努麗小姐"  (คุณหนูลี่)

"林小姐哪裡說你的繼承人失踪了？" (ไหนคุณหลินบอกว่าทายาทของคุณท่านหายสาบสูญไปแล้ว)

"你哪裡說李小姐跑了結婚不回來了？" (แล้วไหนที่บอกว่าคุณหนูลี่หนีไปแต่งงานแล้วไม่กลับมาแล้ว)

เปิดประตูเข้ามาโดยมีเสียงจากข้อสงสัยมากมายจนหลินลู่ที่สร้างเรื่องแทบจะนั่งไม่ติด

"林小姐，為什麼說李小姐失踪了，再也沒有回來？" (คุณหลิน ไหนคุณบอกว่าคุณหนูลี่หายสาบสูญไม่กลับมาแล้วไง)

"哦，別再問我這很煩人了。" (โอ้ย เลิกถามฉันสักทีน่ารำคาญ) หลินลู่เก็บอาการหงุดหงิดไม่ไหวจนตะหวาดใส่บอร์ดบริหารคนอื่น

"沮喪的"  (อารมณ์เสีย) เธอกำลังจะลุกออกจากโต๊ะประชุม

"李琳是我的合法妻子。現在她將接管公司並為我管理一切。她在公司的股份比我多。今天我們從Khun Anuwat，Khun Lin 的丈夫，另外 10% 因為"

(ลี่หลิน คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายของผม และตอนนี้เธอจะมารับช่วงต่อดูแลบริษัทและบริหารงานทุกอย่างแทนผม เธอมีหุ้นในบริษัทมากกว่าผม และวันนี้เราได้หุ้นมาจาก คุณอนุวัฒน์สามีของคุณหลิน อีกทั้งหมด 10% เพราะมีอำนาจการตัดสินใจแทนคุณหลินทุกอย่างเพราะเป็นสามีทางนิตินัยและพฤตินัย)

"什麼不是真的" (อะไรนะ ไม่จริง) เธอตะหวาดลั่น

"是真的因為你丈夫已經簽署了出售我的股份" มันคือเรื่องจริง เพราะสามีคุณเซ็นขายหุ้นในผมแล้ว

"不過你不用擔心，因為公司每個月都會分紅500萬元，等於26932950.00泰銖，就是你媽媽老家梅里的錢。"

(แต่คุณไม่ต้องกังวนเพราะทางบริษัทจะให้เงินปันผลคูณในแต่ละเดือนเดือนละ 5 ล้านหยวน เท่ากับ 26,932,950.00 บาทไทย ค่าเงินของบ้านเกิดคุณเหมยลี่มารดาของคุณ)

"不是真的，你們欺騙了我的丈夫。不是真的。我會報警並逮捕你。" (ไม่จริง พวกแก หลอกสามีฉัน ไม่จริง ฉันจะแจ้งตำรวจจับพวกแก)

"為了成為飛冥大人的另一個女兒，我給了你。" (ที่ผมให้คุณเพราะเห็นแก่ความเป็นลูกสาวอีกคนของท่านเฟยหมิง)

"仔細想想誰會受苦。所以你最好接受我的提議。" คิดดีๆ นะครับว่าใครจะเดือดร้อน เอาเป็นว่าคุณรับข้อเสนอผมดีกว่า

"但它很少，對我來說還不夠。" (แต่มันน้อยมากสำหรับฉันมันไม่พอ)

"想花那麼多錢，不如回娘家吧？" (ถ้าคุณอยากใช้มากทำไมคุณไม่กลับบ้านเกิดมารดาคุณไปล่ะ)

"好吧，那就享受你對我所做的一切吧。"  (เหอะ งั้นก็ขอให้มีความสุขกับสิ่งที่ทำกับฉันแล้วกันนะ) เธอเดินออกจากห้องไปด้วยความหงุดหงิด

"可以取消會議"  (เลิกประชุมได้)

"พี่ทำถูกแล้วใช่มั้ยคะ" เธออดที่จะแอบสงสารไม่ได้

"มันดีแล้วครับ ไม่ต้องไปห่วง"

"งั้นไปทานข้าวดีกว่าค่ะ รินทำมาให้" เธอจูงมือสามีออกจากห้องประชุมไปห้องทำงานมาเฟียหนุ่ม

"ทำอะไรมาให้พี่ทานบ้างครับ" มาเฟียหนุ่มจับภรรยามานั่งบนตักแกร่ง

"มีของโปรดพี่ทั้งนั้นเลยค่ะ มีไก่ผัดขิง คะน้าหมูสับ ออมเล็ต แล้วก็หมูผัดพริกแกง ตามด้วยน้ำส้มคั้น"

"รู้ใจพี่จังเลยครับ ฟอดด!!"

"ก็ต้องรู้ใจสิคะก็พี่เป็นสามีของริน"

"แค่นี้พี่ก็หลงเราไม่ไหวแล้วครับ" มาเฟียหนุ่มหยอกล้อภรรยาสาว

"ทานเยอะๆ นะคะ"

"แล้วเราไม่ทานกับพี่หรอหื้ม"

"ทานมาแต่ที่ห้องแล้วค่ะ" เธอบีบแก้มของเขาเล่น

"ไม่เหนื่อยหรอ"

"ไม่หรอกค่ะ ทำได้สบาย" เธอพูดด้วยรอยยิ้ม

"พี่หมายถึงเมื่อคืน ตื่นมาได้ไงเมื่อคืนเกือบเช้า หึ หึ" พอมาเฟียหนุ่มพูดจบเธอถึงกลับหน้าแดงเพราะความเขน

"นี่ ใครเขาพูดเรื่องแบบนี้เวลากินข้าวกันคะ" เธอแกล้งโกรธปิดบังความเขิน

"พูดแค่นี้ทำไมหน้าแดง หึ" มาเฟียหนุ่มยังไม่หยุดหยอกล้อเธอ

"หยุดพูดเลยค่ะ ทานข้าวไปเลย เดี๋ยวก้ติดคอ"

"เป็นห่วงพี่หรอ"

"เปล่าหรอกค่ะ กลัวจะเป็นหม้าย"

"เดี๋ยวโดน" เขาหมายหัวเธอไว้แล้ว

แบร่!! "กล้าหรอคะ มาสิ"

"ก็รอดูคืนนี้แล้วกันถ้าเจ้าตัวเล็กไม่มาพี่ไม่หยุด" พอพูดถึงทีไรเธอรู้สึกกลัวขึ้นมาซะงั้น

"หึ ทำไมเงียบ กลัวหรอ"

"ปะ เปล่าสักหน่อย" เธอพูดเสียงตะกุกตะกัก และเกิดอาการประหม่ามาซะงั้น

"หึ"

"อร่อยมั้ยคะ" เธอยื่นน้ำเปล่าให้เขา

"ฝีมือเมียพี่อร่อยอยู่แล้ว"

"ปากหวานจังเลยนะคะ ทำอะไรผิดมาหรือเปล่าเนี่ย"

"หวานไม่หวานเธอก็เคยชิมบ่อยนิ"

"พอเลย ไม่ต้องมาพูดเเล้ว"

"กลับบ้านกันดีกว่า" มาเฟียหนุ่มจูงมือภรรยาออกจากห้อง

"เดี๋ยวค่ะ เป็นถึงท่านประธานจะอู้งานไม่ได้"

"หึ แค่บอกว่ากลับบ้านไปผลิตทายาททุกคนก็ให้พี่อู้ได้เป็นเดือนๆ"

"นี่ อายคนอื่นมั่งเถอะค่ะ"

"อายทำไม เมียพี่สวยขนาดนี้พี่ไม่เห็นต้องอาย"

"พี่ไม่อายแต่รินอายค่ะ ไม่ได้หน้าหนาเหมือนพี่" เธอพูดจบก็เดินหนี

หึ มาเฟียหนุ่มส่ายหน้าให้กลับความขี้งอนของเธอ

"ช่วงนี้งอนบ่อยเหลือเกินนะ" เพราะปกติเธอแทบจะไม่มีอารมณ์สวิงเลย

"เที่ยงคืนกูจะไปโกดัง" มาเฟียหนุ่มสาวข้อความไปหาลูกน้องคนสนิท

"ครับนาย ผมจะได้เตรียมคน"

'หมดเวลาสนุกแล้วสิ'