บทที่ 10

ช่วงสายของอีกวัน

บริษัท พฤกษา กรุ๊ป

พระเพลิงเลื่อนประชุมในช่วงเช้ามาเป็นประชุมในช่วงบ่ายแทนเพราะประชุมในวันนี้ไม่ได้สำคัญอะไรมาก ภายในห้องทำงานของประธานหนุ่ม มีรูปนับสิบปรากฏขึ้นในไอแพดมีทั้งภาพข่าวและรูปแอบถ่าย

“กระจายไปทั่วเลยครับ...แฟนคลับต่างพากันดีใจกับคู่นี้เป็นอย่างมาก”

“นี่มัน!ปั่นกระแสด้วยตัวเองเลยเหรอว่ะ”

ชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจ เขากำลังไล่ดูรูปและข่าวต่างๆ ที่ธันวาเอามาให้ดู

ก๊อก ก๊อก!

“ขออนุญาตค่ะท่านประธาน”

ในระหว่างที่พระเพลิงกำลังพิจารณารูปภาพต่างๆ ของไอรินกับซัน ก็ถูกเลขาหน้าห้องขัดจังหวะ เขาปิดไอแพดลงก่อนยื่นมันให้ธันวาที่นั่งอยู่เก้าอี้ด้านหน้า

“เข้ามาครับ!”

หลังจากสิ้นเสียงท่านประธานหนุ่ม รินเลขาคนสวยก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน เธอเดินไปอยู่หน้าโต๊ะของประธานหนุ่มส่งสายตาให้ธันวาออกไปข้างนอก แต่ก็ไร้ผล ธันวานั่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่อย่างนั้น

“คุณรินมีอะไรครับ.....เหลืออีกตั้งห้านาทีกว่าจะถึงเวลาประชุม”

“อ่อ! รินแค่จะเอาเอกสารการประชุมมาให้ค่ะ”

เธอเดินไปหาท่านประธานอย่างถือวิสาสะก่อนจะยื่นแฟ้มให้เขา ธันวารีบพุ่งตัวมารับเอกสารอย่างรวดเร็วไม่ให้เธอคนนี้ได้เดินถึงตัวท่านประธาน

“ผมรับไว้เองครับ...ยังไงก็ต้องเข้าไปประชุมพร้อมท่านประธาน”

“อ่อ! ค่ะ....คุณธันวา”

หลังจากที่รินเลขาสาวออกไปจากห้อง พระเพลิงก็ดึงเอกสารจากมือของธันวามาเปิดดูรายละเอียดของการประชุมบ่ายนี้

“มึงเลิกสนใจข่าวไอร์........แล้วไปทำงานตามที่กูสั่ง”

“ที่ดินผืนที่นายอยากได้.....ผมไปดูมาแล้วครับไ

“ไปดูมาแล้ว....ก็ติดต่อเจ้าของที่จะได้ไปซื้อ”

“ครับนาย....ไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”

ผมใช้ให้ไอ้ธันไปจัดการเรื่องที่ดินแต่มันกลับไปหาข่าวเรื่องไอรินซะงั้น พอเห็นข่าวผมนี่แทบจะบ้า นั้นผู้หญิงของผมนะ

ชายหนุ่มถอนหายใจออกก่อนจะตั้งสติเพื่อไปประชุมเรื่องงานบ่ายนี้ จริงๆเขาไม่ต้องเข้าประชุมก็ได้แต่งานนี้เขาต้องมั่นใจว่าแผนที่เขาจัดไว้ต้องสำเร็จ

ห้องประชุม

14:00 น.

ห้องประชุมที่ถูกจัดขึ้นแฟ้มเอกสารถูกวางไว้บนตำแหน่งของผู้คนที่จะเข้าประชุมอย่างเรียบร้อย

“สวัสดีค่ะ ครับ ท่านประธาน”

“ครับ! ถ้าพวกคุณพร้อมแล้วก็เริ่มประชุมได้ครับ”

สไลด์ถูกเปิดขึ้นเผยให้เห็นรูปภาพของเหล่าพรีเซนเตอร์ที่ถูกคัดเลือกจากเหล่าทีมงานเรียบร้อยแล้ว

“ครั้งที่แล้ว....ที่ท่านประธานให้ไปเช็คเรื่องพฤติกรรมเหลือเพียงแค่สามคนที่ถูกคัดเลือก ไม่มีพฤติกรรมเสียแน่นอนค่ะ”

“คนแรก....น้องน้ำหวาน บทตัวร้ายที่น้องเล่นกำลังเป็นที่จับตามองเลยค่ะ”

“.....”

ผมมองไปที่สไลด์เพื่อเช็คว่าใช่คนเดียวกันไหม แล้วก็ใช่เธอคือน้ำหวานที่เจอกันในกองถ่าย

“คนนี้ไม่ผ่าน....ผมไม่ชอบคนไม่ตรงต่อเวลา”

พระเพลิงปัดตกน้ำหวานทันทีเมื่อเห็นเธอบนสไลด์ ทำเอาพนักงานที่เข้าประชุมถึงกับมองหน้ากัน

“พอดีวันก่อนผมผ่านกองถ่ายเลยแวะเข้าไปเห็นทีมงานเขากำลังตามหาผู้หญิงคนนี้กันให้วุ่นวายไปหมด”

“อ่อ! ค่ะ....ฝนก็พอได้ข่าวเรื่องมาสายของเธออยู่บ้าง”

“ในเมื่อคุณฝนรู้อยู่แล้ว....ยังจะเลือกเธอขึ้นมาพูดในที่ประชุมอีกนะครับ”

คำพูดของพระเพลิง ทำให้ฝนถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เธอไม่เคยเห็นท่านประธานในโหมดนี้เท่าไร

“คนต่อไป”

“ค่ะ! คนที่สอง....น้องสกาย บิวตี้บล็อกเกอร์ที่กำลังเป็นกระแสในตอนนี้ค่ะ”

“.......”

“ส่วนคนสุดท้าย....น้องไอรินค่ะ ตอนนี้น้องมีฐานแฟนคลับที่หลากหลายมากทั้งในและต่างประเทศเลยค่ะ”

ชายหนุ่มหลุดอมยิ้มออกมาเมื่อเห็นรูปของคนตัวเล็กบนสไลด์ เหล่าพนักงานต่างมองมาที่ท่านประธานหนุ่มเพราะฝนเรียกอยู่หลายครั้งแต่ท่านประธานก็เอาแต่ยิ้มอย่างเดียว

“ท่านประธาน......ท่านประธานค่ะ”

“ครับคุณฝน!”

“เป็นอะไรรึป่าวคะ.....พวกเราเรียกตั้งหลายรอบ”

“ไม่เป็นไรครับ....คิดอะไรเพลินไปหน่อย....เชิญต่อเลยครับ”

'นี่ผมเผลอหลุดยิ้มต่อหน้าพนักงานเหรอเนี่ย ไอรินเธอจะเริ่มมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของผมมากไปแล้วนะ'

พระเพลิงส่ายหัวแรงๆ เพื่อเรียกสติให้กลับมาอยู่ที่การประชุม

“ท่านประธานจะเลือกใครคะ....ระหว่างน้องสกายกับน้องไอริน”

“ลองติดต่อทั้งสองเลยครับ....คิวคนไหนว่า'ตรงกับเราก็คนนั้นแหละ”

จริงๆ ผมอยากจะบอกว่าเลือกไอรินแต่ด้วยตำแหน่งของผมจะทำเรื่องนั้นก็น่าเกลียดเกินไป ฝนออกไปติดต่อกับผู้จัดการของไอรินและติดต่อสกายถามเรื่องคิวงานและรายละเอียดต่างๆ

ภายในห้องประชุมตอนนี้ทุกคนกำลังลุ้นว่าใครจะได้มาเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับโครงการใหม่

“สองคนนี้เคยมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้เราไหมครับ หรือมีใครเคยร่วมงานกับทั้งคู่ไหม?”

“มีน้องไอรินค่ะ....น้องเคยมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้เราเมื่อสามปีก่อนค่ะ”

“อ่อ! ครับ”

พระเพลิงพยักหน้าตอบพนักงานอีกคน มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาไอริน ไม่นาน ฝนก็เดินเข้ามา ทำให้ชายหนุ่มต้องวางโทรศัพท์ลง

“น้องไอรินมีคิวว่างให้เราค่ะ.....ส่วนน้องสกายติดงานที่ต่างจังหวัดกลับไม่ทันค่ะท่านประธาน”

“คุยรายละเอียดแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ! คุณคิมผู้จัดการตอบตกลงเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ถ้างั้นก็ตามนั้นครับ....วันถ่ายผมขอมาดูนะครับ...ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เลิกประชุมได้ครับ”

“สวัสดีค่ะ ครับ ท่านประธาน”

เป็นไปตามแผน ผมเช็คทุกช่องทางหมดแล้วและก็มั่นใจว่าผู้หญิงที่ชื่อสกายไม่สามารถตอบตกลงร่วมงานกับเราได้ ที่นี่ไอรินก็จะไม่มีคู่แข่งและทุกคนในที่ประชุมก็จะเห็นด้วยกับผมไปตามปริยาย

วันนี้ทั้งวันผมกับไอรินไม่ได้เจอกันเลย เพราะไอร์มีถ่ายแบบทั้งวันตอบข้อความผมบ้างบางครั้ง ตอนนี้ผมเลิกงานสักพักแล้วก็เลยขับรถมารับไอรินที่สตูถ่ายแบบ เพราะคุณคิมไม่ว่างและตอนนี้มันก็เริ่มดึกมากแล้ว

สตูดิโอ

20:00 น.

ภายในห้องที่กำลังวุ่นวายเหล่าทีมงานต่างๆ พากันรีบเซ็ตฉากสุดท้าย นางแบบและนายแบบกำลังโพสท่าให้ตรงตามที่ผู้กำกับและช่างภาพบรีฟไว้ พระเพลิงเดินเข้ามาพอดีกับที่ไอรินและนายแบบอีกคนถ่ายงานเสร็จพอดี ทั้งสองกอดกันอย่างสนิทสนม ทำเอาชายหนุ่มถึงกับหงุดหงิดเล็กน้อย

“อ่ะ! พี่เพลิง”

“ตกใจรึไง.....ผิดหวังเหรอที่เป็นพี่ ไม่ใช่ไอ้ซัน”

“ใช่!”

ผมแกล้งทำหน้าไม่พอใจไอรินและจะพูดประชดเธอ อยากรู้ว่าไอร์จะอธิบายเรื่องเมื่อกี้ไหม แต่แล้วเธอก็ตอบว่า ใช่ ประชดผมกลับซะงั้น กลายเป็นว่าผมต้องมาง้อไอรินแทน รู้งี้ไม่แกล้งดีกว่า ผมเดินตามไอรินไปถึงห้องแต่งตัวที่เป็นโซนส่วนตัว

“โธ่! ไอร์ง้อหน่อยดิ”

“หึ! ประชดเก่งจังนะ”

“....”

“หยุดเลย พี่เพลิง ......ไอร์จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“งั้นรอตรงนี้”

หญิงสาวถอนหายใจเล็กน้อย เธอรู้ว่าเมื่อกี้พระเพลิงพูดประชดเพราะน่าจะเห็นเธอกอดกับบอยนายแบบคนเมื่อกี้ บอย คือคนที่ขับบิ๊กไบค์มารับเธอในวันที่เจอกับพระเพลิงวันแรก ไอรินรู้ว่าบอยคิดอะไรกับเธอแต่ก็โดนปฏิเสธไปหลายรอบแล้ว

'แต่จะกอดลาก็ไม่แปลกป่ะ ก็เป็นเพื่อนสมัยเรียน'

 ไอรินสบถเบาๆ ก่อนจะเดินไปห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเธอใช้เวลาไม่นานก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จระหว่างที่เดินกลับมาหาพระเพลิงที่นั่งรออยู่ด้านนอก บอยก็เดินมาหาเธออีกครั้งทั้งสองคนเลยเดินออกมาพร้อมกัน

“ไอร์! เราขอไปส่งเธอได้ไหม”

“ไม่ได้ครับเพราะไอรินต้องกลับกับผม”

ไม่ต้องรอให้มันพูดจบหรอก ผมไม่ยอมให้ใครไปส่งไอรินทั้งนั้นแหละ คนชัดเจนแบบผมอยากได้ต้องได้

พระเพลิงถึงกับลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ตรงไปหาไอรินที่กำลังเดินออกมาพร้อมกับบอย นายแบบคนเมื่อกี้ เมื่อชายหนุ่มเห็นบอยกำลังจะจับตัวไอรินเขาก็รีบพูดโพล่งออกมาเพื่อให้ฝ่ายนั้นได้ชะงักบ้าง

“คุณ! ใช่คนที่ขับรถชนไอร์”

“แล้วทำไมเหรอครับ”

“ไอร์ไปเถอะเดี๋ยวเราไปส่ง”

“ก็บอกแล้วไงว่าไอรินต้องกลับกับผม.....ไม่ได้ยินรึไง”

พระเพลิงกระชากแขนของคนตัวเล็กกลับเพราะเมื่อกี้ผู้ชายอีกคนยื่นมือมาจับแขนเธอ สงครามประสาททางสายตาเริ่มขึ้นเมื่อทั้งคู่ไม่ได้ในสิ่งที่ถูกใจ ไอรินเริ่มจะหงุดหงิด ทั้งเหนื่อย ทั้งง่วงแล้วต้องมาเจอกับคนทะเลาะกันอีก

“พี่เพลิง! ปล่อย”

“ไม่!”

เขาปล่อยมือแต่เปลี่ยนมาโอบเอวบางของเธออย่างรวดเร็ว เขากระชับแขนให้ไอรินเข้ามาชิดตัวให้แน่นขึ้น สายตาของคนตรงข้ามมองพระเพลิงอย่างเอาเรื่อง แต่ดูเหมือนพระเพลิงจะไม่ใส่ใจแววตาแห่งความไม่พอใจยังถูกส่งโต้กันไปมา

“ขอโทษนะบอย เราเหนื่อย.....ขอตัวนะ”

“แต่ไอร์......!”

“ไม่ได้ยินที่ไอรินพูดรึไงว่ะ”

มันกำลังจะมาจับที่แขนของไอร์อีกครั้ง ผมเลยเดินขึ้นมาขวางเอาไว้

“ไม่เอาน่าพี่เพลิง.....กลับได้แล้ว”

ฉันลากตัวพี่เพลิงให้ออกห่างจากบอยทันที ไม่อยากให้มีเรื่องกันแล้วนี่มันก็ในที่ทำงานถ้าข่าวนี้หลุดออกไปไม่ดีแน่ๆ ฉันลากพี่เพลิงมาจนถึงที่ที่เขาจอดรถเอาไว้

ชายหนุ่มไม่พูดอะไรกับคนตัวเล็กสักคำ เขาเปิดประตูให้เธอก่อนจะเดินไปประจำที่ฝั่งคนขับและขับตรงกลับคอนโดของเธอทันที ภายในรถที่เงียบสงัดมีแต่แสงสว่างจากภายนอกที่สาดเข้ามาในรถเท่านั้น

เอี้ยดดดด!

“ว้าย! พี่เพลิง.....ทำอะไรเนี่ย”

ผมตีไฟเข้าข้างทางแล้วปรับเบาะให้สุดปลดเบล์ของไอร์แล้วดึงตัวเธอขึ้นมานั่งบนตักของผม แขนทั้งสองข้างของผมโอบกอดเธอเอาไว้แน่น แม้สายตาที่มองมาไม่พอใจผมมาก

“เป็นอะไร! ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ”

“ไอร์!”

ใบหน้าหล่อซบลงที่ไหล่มนของเธอ หญิงสาวรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของชายหนุ่ม มือเล็กลูบศีรษะของคนด้านหลังอย่างอ่อนโยน ถึงแม้ว่าเมื่อกี้เธอจะไม่พอใจกับการกระทำของชายหนุ่มก็ตาม

“อยากให้ไอร์กอดพี่คนเดียว”

“อ้อนแบบนี้จะเอาอะไรคะ”

“รู้ทันจริงๆ เลยนะ”

ผมหอมแก้มไอรินและกระชับกอดให้แน่นขึ้น มืออีกข้างดันศีรษะของเธอให้เข้ามาซบ ไอร์หยิกผมอีกแล้ว เลยต้องยอมปล่อย จริงๆ อยากกอดจนถึงบ้านเลยนะแต่เดี๋ยวยังไงก็ได้กอดเพราะผมจะนอนกับไอร์

“พี่เหลี่ยมเยอะจริงๆ ปล่อยได้แล้ว”

“โอ้ย! ไอร์.....ปล่อยก็ได้”

“ห้ามกวน...ขอร้อง”

“ครับ นอนไปเลย ถึงแล้วเดี๋ยวพี่ปลุกนะ”

พระเพลิงไม่ได้กวนไอรินอีกเลยจนมาถึงคอนโด เขาเดินไปประตูฝั่งที่เธอนั่ง ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปในรถเพื่อปลดสายเบล์ออก ชายหนุ่มกำลังจะช้อนอุ้มแต่เธอกลับตื่นขึ้นก่อนเพราะรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆมารดต้นคอขาวของเธอ

22:00 น.

คอนโดไอริน

“ถึงแล้วเหรอ”

“ถึงพอดีเลย”

เสียงแหบพร่าเพราะพึ่งตื่นไอรินง่วงเงียอย่างมาก เธอพยุงตัวออกมาจากรถโดยมีพระเพลิงช่วยประคอง ทั้งสองเดินมาถึงห้องกำลังจะเปิดประตู เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาซะก่อน

“เพลิง!”

นั้นดาวรัณดา ผมลืมไปเลยว่าเธออยู่คอนโดเดียวกับไอรินเจอกันจนได้ ไอร์มองหน้าผมด้วยความสงสัยก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้าไปในห้องปล่อยให้ผมยืนอยู่หน้าห้องแต่ผมจับแขนไอร์ไว้ได้ทัน

“พี่ไปคุยเถอะ....ไอร์เหนื่อยมากเลย จะไปอาบน้ำ”

“ไม่โกรธนะ”

“เฮ้ย! พี่เพลิง....บอกแล้วไงไม่ใช่เด็ก ไม่โกรธหรอกน่า”

“เดี๋ยวจะรีบเคลียร์นะ”

ไอรินพยักหน้าให้ผมก่อนจะเดินเข้าห้องไป ผมต้องเคลียร์กับดาวรัณดาให้รู้เรื่องก่อนแล้วค่อยไปอธิบายให้ไอรินฟัง ผมรู้จักดาวมาสามปียอมรับว่าเคยมีอะไรกับเธอมาก่อนและครั้งล่าสุดก็เมื่อสามเดือนที่แล้ว

พระเพลิงพาดาวรัณดาลงมาคุยที่ล็อบบี้ของคอนโด เขาตั้งใจมาเคลียร์กับเธอและตัดทุกอย่างเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นมาอีกไม่ว่าจะเรื่องอะไรเขาตัดสินใจไปแล้วมันต้องออกมาในรูปแบบที่เขาคิดเอาไว้เท่านั้น