บทที่ 3

“…”

หลังจากที่ฉันเรียกชื่อพี่เธียรไปก่อนหน้านี้ ไม่นานใบหน้าหล่อเหลาของพี่เธียรก็ค่อยๆ โผล่ออกมาจากความมืดจนฉันสามารถเห็นหน้าหล่อๆ ของเขาได้ชัด

และมันก็ชัดมากจนทำให้ฉันยืนนิ่งตาค้างเลยทีเดียว อารมณ์คล้ายๆ เหมือนสมองถูกปิดสวิตช์ไปชั่วขณะ เพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นพี่เธียรจริงๆ

แล้ว…เอ๋อ ฉันควรทำยังไงดีละ ฉันควรหนีสิถูกไหม ใช่ ฉันควรไปจากตรงนี้

หมับ!

“จะไปไหน”

“เอ่อ…สวยต้องกลับแล้วค่ะ” ฉันรีบตอบโดยที่ไม่มองหน้าพี่เธียรแม่แต่นิดเดียว

“ฉันไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันสวนกลับทันควันพร้อมกับเตรียมตัวจะเดินออกมาอีกครั้ง แต่…

พรึบ!

เฮือก!

จู่ๆ พี่เธียรก็กระชากแขนฉันกลับแล้วดันหลังฉันให้ติดกับผนังปูนด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายแต่แฝงความหงุดหงิดเอาไว้อีกครั้ง ทำเอาฉันเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว แต่อาการทำตัวไม่ถูกของฉันก็ยิ่งทวีคูณเข้าไปอีกเมื่อพี่เธียรลดใบหน้าลงมาเสมอกับใบหน้าของฉันจนปลายจมูกเกือบจะชนกันแล้วถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“เธอจะหนีหน้าฉันไปถึงไหน”

“ส…สวยไม่รู้”

“เหอะ ไม่รู้…” พี่เธียรยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเสมองไปอีกทางพร้อมกับสีหน้าที่ดูหงุดหงิดใช่ย่อย

“เธอจะยั่วโมโหฉันไปถึงไหน” น้ำเสียงที่ฟังดูหงุดหงิดถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากหนาพร้อมกับสายตาคมดุที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันอย่างเขม็งเกลียว พี่เธียรเขาดูโมโหมากในขณะที่ฉันเองก็กลัวเขามากเช่นกัน สายตาคมดุนั้นถ้ามองนานอีกนิดร่างกายของฉันคงได้ฉีกขาดแน่แถมสายตานั้นก็ทำให้ปากฉันสั่นจนไม่กล้าจะเอ่ยตอบเขาด้วย

"ส...สวยไม่ได้ยั่วนะ"

“งั้นก็ตอบมา ว่าหนีหน้าฉันทำไม”

“สวยไม่ได้หนี สวยแค่ไม่อยากเจอพี่”

“แล้วทำไมถึงไม่อยากเจอฉัน”

“แล้วพี่อยากเจอสวยนักหรือไง” ฉันสวนกลับทันทีอย่างโมโห นึกโมโหที่จู่ ๆ คนตรงหน้าก็ถามไม่หยุด ต้อนให้ฉันจนมุมอยู่ได้ ฉันก็บอกไปแล้วว่าไม่อยากเจอ แล้วทำไมต้องถามหาเหตุผลด้วยล่ะ

“อยาก…ฉันอยากเจอเธอที่สุด” แต่คำตอบของพี่เธียรก็ทำเอาฉันชะงัก ทำเอาหัวใจของฉันเต้นแรงพร้อมกับขนลุกซู่ไปทั้งตัวและมันก็ทำให้ฉันไปต่อไม่ถูกเพราะสายตาของเขาที่เปลี่ยนไป

“สวยว่าพี่เมาแล้วละ”

“คนเมาที่ไหนจะยืนจ้องหน้าเธอได้ขนาดนี้สวย” เฮ้อ! จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม

“สวยไม่ตลกนะพี่เธียร”

“แล้วหน้าฉันตอนพูดมันตลกว่างั้นเถอะ…” พี่เธียรพูดจบก็ยืดตัวออกจากฉันก่อนจะยืนตรงมองหน้าฉันนิ่ง และเป็นการนิ่งที่ทำเอาฉันหวั่นใจอยู่ไม่น้อย เพราะดูเหมือนว่าพี่เธียรกำลังจะพูดบางอย่างกับฉัน “ยังจำได้อยู่ใช่ไหมที่ฉันเคยบอกว่าอย่าให้เจอกันอีก เพราะฉะนั้น...เตรียมตัวให้ดีละกัน”

พูดจบพี่เขาก็เดินหน้านิ่งจากไปทันที ทิ้งให้ฉันยืนตาค้างเหมือนคนโดนผีอำอยู่ที่เดิมพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงราวกับกลองสามช้าอย่างบ้าคลั่ง!

.

.

หลายนาทีต่อมา…

“สวย มึงยังโอเคอยู่ใช่มั้ย กูถามจริงเถอะมึงไปเจออะไรในห้องน้ำวะถึงได้กลับมาหากูสภาพนี้ แล้วนี่มึงเดินขึ้นห้องไหวปะ ให้กูขึ้นไปส่งมั้ย” ยัยพริกไทยที่ขับรถมาส่งฉันที่คอนโดยิงคำถามรัวๆ ใส่ฉัน

แต่ฉันที่ยังตกใจกับคำพูดของพี่เธียรอยู่ ยังคงอยู่ในสภาพเหม่อลอยเหมือนคนโดนของเหมือนเดิม

ใช่ หลังจากที่ฉันเดินกลับไปหายัยพริกที่บาร์ ฉันก็บอกมันว่าอยากกลับคอนโดแต่สภาพที่ไปบอกมันคือเหม่อลอยจนน่าเป็นห่วง มันเลยรีบพาฉันมาส่งคอนโด ซึ่งระหว่างทางมันก็คอยเหลือบมองฉันเป็นระยะๆ ไป จนขับมาถึงคอนโดมันถึงได้ถามฉันออกมา

“พริก มึงเคยโดนผู้ชายจีบมั้ย” ฉันถามยัยพริกไทยขณะที่สายตายังเหม่อลอยไปข้างหน้า ฉันแค่อยากรู้ว่าอาการของผู้หญิงเวลาที่โดนผู้ชายจีบมันเป็นยังไง

มันจะเหมือนฉันตอนนี้ไหม?

“เคยนะแต่เขาไม่ใช่สเปกกูอะ กูเลยเท มึงถามทำไมวะ…หรือว่าที่มึงอยู่ในสภาพนี้เพราะมีผู้ชายดักจีบเหรอ ใครวะหล่อปะ”

“มึง…” ฉันหันไปเรียกยัยพริกไทยทำท่าเหมือนจะพูดกับมันแต่สุดท้ายฉันก็ไม่พูด เลือกที่จะเก็บสิ่งที่อยากปรึกษาเพื่อนไว้ จนเพื่อนอย่างยัยพริกไทยเลิกคิ้วรอจนงง

“เรียกกูแต่เงียบ มึงเป็นไรปะ”

“เปล่า กูขึ้นห้องก่อนนะ” ว่าจบฉันก็หันไปเปิดประตูรถแล้วก้าวขาลงจากรถเดินเข้าไปในคอนโดในที่สุด ทิ้งความสงสัยต่างๆ นานา ไว้แค่นั้น เพราะไม่อยากมานั่งคิดให้ปวดหัว

หลังจากที่ฉันขึ้นห้องมาแล้ว ฉันก็รีบซอยเท้าวิ่งเข้าไปในห้องนอนถอดเสื้อผ้าออกเดินเข้าห้องน้ำต่อทันที ก่อนจะรีบเปิดฝักบัวปล่อยให้น้ำไหลสัมผัสเรือนร่างอย่างเร่งรีบต้องการลบประโยคคำพูดจากพี่เธียรคนบ้านั้นออกไปให้หมด เพราะฉันไม่อยากประสาทเสียหลอนคำพูดของเขาจนต้องเอามือปิดหูแบบนี้!

“ให้ตายเถอะ แล้วฉันจะทำยังไงกับเสียงบ้านี้ล่ะ” ฉันพึมพำจบก็ยืนเท้าเอวใต้ฝักบัวด้วยสีหน้าเอาเรื่องตาบ้าพี่เธียร รู้สึกคับแค้นในใจจนอยากเอาเล็บขูดหน้านิ่งๆ นั้นที่ทำให้ฉันหลอนประโยคคำพูดของเขาได้ขนาดนี้

“ให้ฉันเตรียมตัวเหรอ คิดจะทำอะไร” โอ้ยเครียดโว้ย!