Chapter 5: Greek God Ka Ba?

Maya's pov

Okay, Maya Chen. Kalimutan mo na yung nangyari kaninang 5 AM.

Kalimutan mo na bumagsak ka sa dibdib ni Sir Julian.

Kalimutan mo na yung tigas ng dibdib niya.

Kalimutan mo na yung mukha niyang gwapo na sobrang lapit lang sa mukha mo.

Kalimutan mo na!

...Hindi ko makalimutan. Lord, help.

Pero wala akong choice. Amo ko pa rin siya. 80k pa rin siya. Kailangan ko siyang harapin kahit gusto ko magtago sa laundry basket maghapon.

Kaya nung 4 PM, nandito na naman ako sa garden. Malawak na garden ng Garcia mansion. May mga white chairs, may fountain, may mga rosas na si Ma'am Claire daw nagtanim dati. At nandoon siya sa gitna, naka-wheelchair, naka-white polo shirt ngayon, hindi black. Mas lalo siyang gumwapo sa puti. Bad trip.

"Maya," tawag niya nung nakita niya akong papalapit, dala ang libro at juice.

"Po, Master?" sabi ko, hindi makatingin diretso sa mata niya. Sa damo ako nakatingin.

"Bakit ka nasa malayo? Lumapit ka."

Lumapit ako ng isang inch.

"Isang inch lang? Lalapit ka o ako lalapit sayo? Tandaan mo, kaya kitang habulin kahit naka-wheelchair ako."

Napilitan akong lumapit at umupo sa damuhan, same level as before. Pero this time medyo malayo ako.

"Anong libro yan?" tanong niya.

"Ah, sabi niyo po kasi kahapon basahan ko kayo ng kwento? Sabi niyo ako bahala kung anong kwento?"

"Oo. I said surprise me."

"So... nagpunta ako sa library niyo. Ang daming libro! Puro business! Puro English! Pero may nakita akong isa — Greek Mythology."

Tinaas niya ang kilay niya. "Greek Mythology?"

"Opo! Maganda po ito! May lesson!"

Binuksan ko yung makapal na libro. "Ito po, babasahan kita ng story ni... Narcissus!"

"Narcissus?"

"Opo! Siya po yung sobrang gwapo na lalaki na na-in love sa sarili niyang kagwapuhan!"

Tumingin sa akin si Julian. "Excuse me?"

"Oo nga po! Makinig ka!"

At sinimulan kong basahin, in my best storytelling voice.

"Noong unang panahon, may isang lalaki na nagngangalang Narcissus. Siya ang pinakagwapo sa buong Greece. Lahat ng babae, in love sa kanya. Pero wala siyang pinapansin kasi sabi niya, 'Wala kayong level sa kagwapuhan ko.' Isang araw, pumunta siya sa ilog para uminom ng tubig, nakita niya yung reflection niya sa tubig..."

Habang nagbabasa ako, napansin ko — hindi siya nakikinig sa libro.

Nakatingin siya sa akin. Titig na titig.

"Master? Nakikinig ka po ba?" tanong ko.

"Yes. Continue."

Pero titig pa rin siya. Yung titig na parang... parang binabasa niya ako, hindi yung libro.

Ipinagpatuloy ko kahit naiilang ako.

"...at nung nakita ni Narcissus yung sarili niya sa tubig, sabi niya, 'Wow, ang gwapo ko! In love ako sa sarili ko!' At araw-araw, tinitignan niya lang sarili niya sa tubig, hindi na kumakain, hindi na natutulog, kakatitig lang sa sarili niya hanggang sa... nalunod siya! The end! Lesson: Wag masyadong bilib sa sarili, malulunod ka!"

Isinara ko yung libro. "O diba, Master? Ganda ng lesson! Parang kayo!"

"Ako?"

"Opo! Kayo po! Ang gwapo niyo, tapos ang sungit niyo, tapos akala niyo lahat ng tao level niyo? Narcissus kayo! Buti hindi kayo nalulunod sa swimming pool niyo!"

Akala ko magagalit siya. Pero tumawa lang siya ng mahina.

"So ako si Narcissus?"

"Opo! Pero at least si Narcissus marunong tumingin sa tubig. Kayo hindi kayo tumitingin sa salamin! Lagi kayong nakasimangot!"

Bigla siyang naging seryoso. Tinitigan niya ako nang matagal.

"Maya."

"Po?"

"Bakit ka namumula?"

"Ha? Hindi po ah!"

"Namumula ka. Kanina pa. Simula nung dumating ka. May lagnat ka ba?"

Wala akong lagnat! Namumula ako kasi naalala ko yung kaninang umaga! Yung dibdib niya! Yung mukha niya! Higit sa lahat, iyung ano niya! 

"Wala po! Mainit lang po! Mainit po kasi sa garden!"

"Mainit? 4 PM na. Mahangin."

"Mainit pa rin po! Tropical country po tayo, Master!"

Lumapit siya ng konti, yung wheelchair niya gumulong palapit sa akin. Ngayon sobrang lapit na namin.

"Look at me, Maya."

"Hindi po! Kailangan ko po basahin ulit si Narcissus—"

"Maya Chen. Look at me."

Napilitan akong tumingin. Ayun na naman yung grey-blue eyes niya. At yung dimple pag seryoso siya.

"Bakit ka umiiwas? Dahil ba sa kaninang umaga?" bulong niya.

BOOM. Namula ako lalo. Pula na yata pati leeg ko.

"Hindi po! Kalimutan niyo na po yun! Accident lang yun! Nahulog lang ako! Wala yun! Wala lang yun!"

"Wala lang?" ulit niya, mahinang boses. "Sure ka?"

"Opo! Wala lang! Parang pagkahulog ng mangga! Normal lang yun! Maraming mangga nalalaglag sa garden!"

"So mangga ka ngayon?"

"Master!"

Natatawa na naman siya. Gustong-gusto niya akong asarin pag namumula ako.

"Alam mo, Maya," sabi niya, biglang seryoso ulit, "kanina pa kita pinagmamasdan. Kanina ka pa hindi makatingin sa akin. Akala ko.." hindi niya tinuloy pero dahil  walang filter ang bunganga ko, walamg preno, ako pa ang nagpuno ng salita niya. 

"Hindi ko po naalala ang matigas mong ano! Hindi ako nahihiya!"

Nanlaki ang aking mata ng  marinig amg sarili ko, nabitiwan ko ang libro ng tinakpan ko ang aking bibig. 

"Then what? Nahihiya ka nga.."

"...Opo," mahinang sagot ko. Sobrang hina na halos hindi marinig.

"Why? Because you fell on me?"Ramdam kong nagpipigil siyang hindi tumawa. 

Tumango ako.

"Maya, I've fallen many times. From my wheelchair, from my bed. It's nothing to be ashamed of."

"Pero iba po yung sa akin! Ako po yung bumagsak sa inyo! Ang bigat ko pa naman!"

"You're not heavy. You're... light."

Nagulat ako sa sinabi niya. Light? Ako?

Tumingin siya sa malayo, sa mga rosas.

"Alam mo, Maya... 5 days ka na dito. Lahat ng nanny, 1 day lang umaalis. 2 hours yung iba. Ikaw, 5 days na. Kahit sinisigawan kita, kahit tinataponan kita ng unan, kahit sinasabi kong fired ka every hour... nandito ka pa rin."

Tahimik akong nakinig. First time niyang magsalita ng ganito kahaba nang hindi galit.

"Kaya... I want to tell you something," sabi niya, tumingin ulit sa akin.

"Ano po?"

"You're hired."

Napanganga ako. "Po? Hired na po ako ah? Diba hired na ako nung Day 1?"

"No. That was trial. I fire everyone in trial. But you... you passed trial. So now... you're officially, permanently hired. Not just until lunch. Not just until tomorrow. Permanent. As long as you want."

Permanently hired? 80k every month? Permanent?

"Permanently po? Hindi na po ako masisibak every hour?"

"No. Unless you really want to leave."

"Talaga po? Hindi na po ako fired?"

"Hindi na. You're my... nanny. My permanent nanny."

Sa sobrang tuwa ko, nakalimutan ko lahat. Nakalimutan ko yung hiya kaninang umaga. Nakalimutan ko yung Narcissus. Nakalimutan ko na amo ko siya.

Napasigaw ako.

"Talaga po?! YEHEY!!!"

At sa sobrang saya ko, tumayo ako mula sa damo, lumapit sa wheelchair niya, at...

Hinalikan ko siya.

Sa pisngi. Mabilis lang. Smack! Parang nagpapasalamat na bata.

"THANK YOU, MASTER!!! THANK YOU!!!"

Tapos tumakbo ako paikot sa garden na parang baliw, hawak yung Greek mythology book na pinulot ko. 

"Permanent ako! Permanent! 80k! Permanent!"

Naiwan si Julian sa wheelchair, hawak ang pisngi niya kung saan ko siya hinalikan. Nanlalaki ang mata na parang hindi makapaniwala. At hindi makagalaw.

Nang makita ko si Manang Lita na dumating dala ang merienda, ay bumalik na din ako palapit kay sir Julian na parang natulala. 

"Sir Julian? Okay ka lang? Bakit pula ng tenga mo?"

Hindi sumagot si  sir Julian. Tinitigan lang niya  ako  na  lumapit  sa kanilamg dalawa.

At mahina niyang bulong, na walang nakarinig kundi yung mga rosas...

"...That was worth waiting 2 years for."

At sa diary ko nung gabing yun, isinulat ko:

Day 5: OFFICIALLY HIRED! Permanent! And I kissed Master on the cheek! Oh my God! What did I do?!

P.S. Ang lambot pala ng pisngi niya. Amoy baby powder pa rin. Wag mo nang ulitin, Maya!