Chapter 2

Matapos ang mahabang oras ng pagpapahinga, dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang silid ay pinaliligiran pa rin ng mainit na liwanag na galing sa paglubog ng araw, at ang katahimikan ay napupuno lamang ng mahinang huni ng hangin mula sa malalaking bintana.

Naramdaman ko pa rin ang bigat ng braso ni Zavier na nakabalot nang mahigpit sa aking bewang, at ang init ng kanyang katawan na tila ayaw akong bitawan kahit saglit.

“Are you awake already?” tanong niya sa mababa at magandang boses habang dahan-dahang hinihimas ang aking balikat.

Lumingon ako sa kanya at nahuli ko siyang nakatingin sa akin nang may ngiting puno ng kasiyahan. Parang may kakaibang kislap sa kanyang mga mata na hindi ko pa nakikita noon—hindi lang pagnanasa, kundi isang uri ng pagmamay-ari at lambing.

“Medyo lang. Akala ko mananaginip lang ako sa lahat ng nangyari kanina,” sagot ko habang pinaglalaruan ang dulo ng kanyang daliri.

Zavier bahagyang natawa, ang tunog nito ay parang musika sa pandinig ko. Umangat siya nang kaunti at inalalayan ang kanyang ulo gamit ang isang kamay habang ang isa ay nananatili sa aking balat.

“Dream? No, baby. This is very real. And I plan to remind you every single day so you never doubt it,” sagot niya bago idiin ang isang halik sa aking noo. “Tell me… did it feel as good for you as it did for me?”

Napangiti ako at bahagyang itinago ang mukha sa kanyang dibdib dahil sa hiya, pero naramdaman ko ang mahinang pagtawa niya.

“You know it did. You heard me loud and clear,” sagot ko nang mahina.

“I did. And trust me, hearing you say my name like that is better than closing the biggest business deal of my life,” sabi niya habang hinahaplos ang aking buhok pabalik. “You have no idea how hard it was to keep my distance all those months. Every time you entered my office, I had to grip my pen so tight just to stop myself from pulling you across the desk.”

Nagulat ako sa kanyang sinabi. Kaya pala madalas ay seryoso ang kanyang mukha tuwing magkasama kami sa trabaho, akala ko ay galit o abala lang siya, pero ang totoo ay pinipigilan lang pala niya ang kanyang sarili.

“Really? I always thought you were annoyed with me or something,” sagot ko habang tumitingin sa kanyang mga mata.

“Annoyed? Far from it. I was burning inside, Xyra. Watching you walk around, smiling, talking to other people… it drove me crazy,” sagot niya nang seryoso. “Especially when that guy from the marketing department kept asking you out for coffee. I almost fired him right on the spot.”

Nanlaki ang aking mga mata at bahagyang napahawak sa kanyang dibdib. “Zavier! You wouldn’t do that just because of that, would you?”

“I would have. But I held back because I didn’t want to scare you away. I wanted you to choose me freely, not because you were forced or afraid,” paliwanag niya habang hinahaplos ang aking pisngi. “And now that you did… I’m not hiding it anymore.”

Umupo siya nang maayos sa kama at hinila ako upang umupo rin sa kanyang kandungan. Naramdaman ko ang init ng kanyang balat na dumampi sa akin muli, at agad na bumalik ang kakaibang kaba sa aking tiyan.

“Now that everything is out in the open, we need to talk about a few things,” sabi niya nang mas seryoso ngayon, pero ang kanyang mga kamay ay malambing pa rin sa paghawak sa aking bewang.

“About what? My job?” tanong ko, bahagyang kinakabahan.

“Your job stays, but the rules change. From now on, you are not just my executive assistant. You are my woman. And when you are with me, everyone will know it,” mariing sagot niya. “I don’t want you hiding anymore. I want you to be seen beside me, at dinners, at meetings, everywhere I go.”

Napailing ako nang bahagya habang nagsasalita. “But Zavier, that’s complicated. People will gossip. They will say I only got this position because of you, or worse, that I used you for money.”

“Let them say whatever they want. Their words don’t define you. Only I know the truth, and you know it too,” sagot niya nang mabilis. “And as for money… don’t even think about it. Whatever you need, whatever you want, you just say the word. Name it, and it’s yours.”

Hinawakan ko ang kanyang mukha at tinitigan siya nang maigi. “I don’t want your money, Zavier. I want you. That’s enough for me.”

Ang mga mata niya ay lumambot nang marinig iyon. Hinawakan niya ang aking mga kamay at idinikit ito sa kanyang mga labi.

“That is exactly why I fell for you. You don’t look at my bank account first. You look at me,” bulong niya. “But please, let me take care of you. It’s not about buying you—it’s about giving you the comfort and security you deserve. Will you let me do that?”

Napabuntong-hininga ako at tumango. “Okay… but promise me you won’t change the way you treat me. Treat me like Xyra, not like some expensive toy you can replace anytime.”

“Replace you? Never. Even if I lose every single peso I have tomorrow, I will still choose you,” sagot niya nang may diin. “You are the only treasure I care about right now.”

Biglang tumunog ang teleponong nakapatong sa mesa sa gilid ng kama. Tumingin doon si Zavier, at nakita ko kung paano sumeryoso agad ang kanyang mukha—ang mukha ng negosyanteng kilala ng buong mundo. Pero bago pa man niya ito abutin, muli akong hinila palapit sa kanya.

“Wait here. Don’t go anywhere,” utos niya, pero may halong lambing pa rin sa tono.

Kinuha niya ang telepono at sumagot, habang ang kabilang kamay ay nanatiling nakahawak sa aking hita na parang ayaw pa rin akong bitawan kahit sandali.

“Speak. What is it?” panimula niya sa kausap, ang boses ay biglang naging matigas at awtoritatibo.

Nakinig siya nang ilang sandali, at habang nakikinig, nakita ko kung paano unti-unting kumunot ang kanyang noo. Ang dating malambing na ekspresyon ay napalitan ng matinding pagkabahala at galit.

“What do you mean it’s leaked? How did that happen? I thought everything was secured!” sigaw niya nang bahagya, ang kanyang mga daliri ay mahigpit na nakakapit sa telepono.

Naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng kanyang puso sa ilalim ng aking palad. Tumingin siya sa akin saglit, at nakita ko ang halo ng takot at pag-aalala sa kanyang mga mata na hindi ko maintindihan kung bakit.

“Find out who did this. And make sure it doesn’t reach the media or anyone outside our circle. I want answers within an hour,” utos niya nang mariin bago ibinaba ang tawag nang malakas.

Nanatiling tahimik si Zavier, nakayuko at humihinga nang malalim na parang pinipigilan ang matinding galit. Hinawakan ko ang kanyang pisngi upang itaas ang kanyang mukha at tumingin sa akin.

“Zavier… what’s wrong? What happened?” tanong ko nang may pag-aalala.

Tumingin siya sa akin, at sa halip na sumagot agad ay hinila niya ako nang mahigpit sa kanyang dibdib na parang may gustong dumukot sa akin sa anumang oras.

“Nothing to worry about… not yet,” sagot niya, pero ang kanyang boses ay nanginginig nang bahagya. “Just some business problems that need fixing. But I need you to listen to me very carefully, Xyra.”

“Anything. Tell me,” sagot ko habang niyayakap din siya pabalik.

“From this moment on, do not trust anyone except me. Do not open messages from unknown numbers, do not go anywhere alone, and do not talk to strangers—even if they say they know me,” mariing paalala niya habang tinitingnan ang aking mga mata. “Can you promise me that?”

Kinakabahan na ako ngayon. Kung ito ay simpleng problema lang sa negosyo, bakit parang may kinalaman ito sa kaligtasan ko?

“I promise… but please tell me the truth. Is this because of us? Did someone find out about what happened between us?” tanong ko nang diretsahan.

Nanatiling tahimik si Zavier sandali, at ang katahimikang iyon ay mas nakakatakot kaysa sa anumang sagot. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang nagsalita, ang boses ay mababa at mabigat.

“I don’t know yet… but the file that was leaked… it doesn’t just contain company secrets,” bulong niya. “It also has photos and private records—including my recent movements… and the name of the person I’ve been spending most of my time with lately.”

Nanlamig ang aking buong katawan. Naramdaman ko ang bigat ng mga salitang iyon na parang bato sa aking dibdib. Kung tama ang sinasabi niya, ibig sabihin ay may nakabantay sa amin, may nakakaalam ng aming mga galaw, at maaaring alam na nila kung sino ako.

“Who would do this?” tanong ko nang nanginginig ang boses.

Zavier ay tumingin sa pintuan ng silid, at pagkatapos ay bumalik ang tingin sa akin—ngayon ay puno ng matinding determinasyon, ngunit may halong pag-aalala na hindi ko maipaliwanag.

“There are a lot of people who want to see me fall, Xyra. And now that they know you exist… they won’t hesitate to use you against me,” sagot niya habang mahigpit na hinahawakan ang aking mga balikat. “So listen to me closely—tonight, nothing changes. We stay here, safe. But tomorrow… tomorrow, everything will be different.”

Bago pa man ako makapagtanong kung ano ang ibig niyang sabihin, biglang tumunog ang intercom sa tabi ng pinto. Isang malalim na boses ang narinig mula sa kabilang linya, ang boses ng kanyang punong tagapangasiwa.

“Sir Zavier… we found something. It’s not just the files. Someone also sent a separate envelope… addressed specifically to Miss Xyra.”

Nanlaki ang aming mga mata nang sabay. Napatingin ako kay Zavier, at sa unang pagkakataon mula noong magkakilala kami, nakita ko ang tunay na takot sa mukha ng lalaking walang kinatatakutan sa buong mundo.

“Zavier… what does this mean?” tanong ko nang mahina habang mahigpit na nakakapit sa kanyang braso.

Hindi siya sumagot agad. Sa halip ay muli niya akong niyakap nang mahigpit, habang ang kanyang mga mata ay nakatuon sa pinto na tila hinihintay kung anong panganib ang papasok.

“It means, baby… our secret is no longer ours. And whoever is behind this… they already know exactly where to find us.”