Game 8 | ปะทะคารม

“เธอรู้จักเขาเหรอ?”

ดาราสาวป้องปากคุยกับเพื่อนด้วยความแปลกใจ พอรู้อยู่ว่านามสกุลดังและมีอิทธิพล แต่ไม่นึกว่าจะดังถึงขนาดที่ทำให้จดจำใบหน้าได้

“ตาสีเขียว ผมสีน้ำตาลวอลนัทกับรอยสัก ROMEO...ทั้งอิตาลีน่าจะมีโรเมโอเดียว”

เจนอธิบายให้ความกระจ่าง ไม่ลืมที่จะดันร่างของเพื่อนให้ยืนด้านหลังตนเองเป็นการปกป้อง แม้ความจริงแล้วเซียร์ราจะตัวสูงกว่าจนผู้จัดการสาวบังไม่มิดก็ตาม

“สวัสดีค่ะคุณโรเมโอ ดิฉันคือเจน ซานโซวินี เป็นพนักงานของบริษัทสเตลลาโลเอนเตอร์ไพรส์และเป็นผู้จัดการส่วนตัวของคุณเซียร์รา เดอ เซริโอค่ะ” ผู้จัดการสาวแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ แม้สภาพชุดนอนของทั้งคู่จะดูไม่เข้ากับความเป็นทางการที่เอ่ยออกมาเลยก็ตาม

“อ้อ...จำได้แล้ว เหมือนในรายชื่อแขกที่เข้าพักที่นี่จะมีดาราที่ว่าดังอยู่คนหนึ่ง...” เจ้าของใบหน้าเย็นชาเงียบไปชั่วครู่ ทำท่าเหมือนนึกอะไรได้แล้วจ้องหน้าเธอพลางเลิกคิ้วสูงประหลาดใจ “คนนี้เหรอ ใช่เหรอ...ได้ข่าวมาว่าเป็นคนสวยนี่?”

ไอ้...!!

เขาจงใจหลอกด่าเธอแน่ๆ เมื่อกี้โรเมโอหลุดพูดออกมาแล้วเรื่องรายชื่อแขกเข้าพัก ฉะนั้นเขาย่อมรู้ดีว่าใครคือคนที่พักอาศัยในห้องนี้ แต่ที่แกล้งทำเป็นไม่รู้คงเพราะโกรธที่เธอด่าโรงแรมตนเอง

“มันเกิดอะไรขึ้นเซียร์” เจนผู้มีสมาธิไม่ไหลไปตามเกมของนักธุรกิจหนุ่ม หันกลับมาสอบถามเหตุการณ์กับเพื่อนโดยละเอียด

“ฉันตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนมีคนบีบคอ พอลืมตาขึ้นมาไอ้บ้านั่นก็คร่อมร่างบีบคอฉันไม่ปล่อย ฉันเลยเอาถ้วยวอลปีฟาดกะโหลกมันแล้ววิ่งลงไปชั้นล่าง”

“แล้วทำไมเธอไม่ไปหาฉันที่ห้อง!!”

เจนดุเพื่อนเสียงเข้ม ถึงอย่างนั้นก็อดที่จะเข้ามาสำรวจรอยรอบลำคอสวยด้วยความห่วงใยไม่ได้

“ฉันไม่รู้ว่ามันมากันกี่คน ฉันกลัวว่ามันจะทำร้ายเธออีกคน”

คำตอบของหญิงสาวทำให้ทั้งสามที่ยืนตรงนั้นส่ายหัวราวกับมันคือความสิ้นคิด

เธอห่วงเพื่อนมันผิดตรงไหน!!

“ห่วงฉันแล้วถ้าตัวเองตายขึ้นมามันคุ้มไหมฮะ! ฉันต้องโทรแจ้งบริษัทก่อน”

หากอยู่ด้วยกันลำพังเจนคงยกมือผลักหัวเพื่อนไปแล้ว แต่ตอนนี้อยู่ต่อหน้าคนอื่นและเพื่อนของเธอคือเซียร์รา เดอ เซริโอ ขืนทำแบบนั้น ย่อมเป็นการเหยียบย่ำภาพลักษณ์และมูลค่าทางการตลาดของเพื่อนไปด้วย

ดาราสาวพยักหน้าเห็นด้วย แต่เพียงแค่เจนหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมกดโทรหาหัวหน้าตนเอง มือใหญ่ของร็อตก็แย่งโทรศัพท์ไปจากมือของผู้จัดการสาวด้วยความรวดเร็ว

“นี่! ทำอะไรของพวกคุณเนี่ย นี่เรื่องใหญ่นะ” เจนจ้องร็อตตาขวาง

ตาคู่นั้นมองของที่ถูกยึดไปในมือเขาราวกับส่งความนัยว่าให้คืนมือถือมาให้เธอ

คู่กรณีเพิ่มอีกแล้ว...

“ถ้าแจ้งความมันจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของทางโรงแรมเราครับ”

“แล้วก็ที่เธอบอกว่าโรงแรมของฉันห้าดาวน่ะพูดผิด ที่นี่หกดาว...จำใส่หัวไว้” โรเมโอที่เพิ่งนึกเรื่องสำคัญได้รีบแก้ความเข้าใจผิดพร้อมกับสบตาคู่สาวของเซียร์ราไม่วางตา

“โรงแรมหกดาว ความปลอดภัยเท่าม่านรูด”

“ร็อต ส่งทนายฟ้องผู้หญิงคนนี้”

มาเฟียหนุ่มชี้หน้ายัยตัวแสบที่กล้าปรามาสโรงแรมของตนเองด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ฉันก็จะฟ้องโรงแรมนายเหมือนกัน ที่หละหลวมจนทำให้แขกถูกทำร้ายปางตาย เอาให้มันพังไปข้างเลยสิ!!”

“ฉันสิต้องฟ้องเธอ ที่มีคนคิดจะเอาชีวิตจนพลอยให้โรงแรมฉันซวยไปด้วย ถ้าไอ้เวรนั่นมันเข้าห้องไปบีบคอคนผิด ทำแขกคนอื่นตายขึ้นมาจะทำยังไง!”

“นี่นายจะบอกว่าการที่มันเข้าห้องมาบีบคอฉันถูก คือเรื่องถูกต้อง!?”

“เออสิ!”

ตรรกะบ้าอะไรของเขา!

“เอาแบบนี้ครับ ผมมีข้อเสนอ”

ลูกน้องหนุ่มที่ยืนฟังเจ้านายตนเองยืนทะเลาะกับผู้หญิงอยู่นานยกมืออาสาห้ามทัพ ในขณะที่ผู้จัดการของดาราสาวก็พยายามตั้งสติสู้กับความง่วงและความเครียดที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

“ผมอยากให้พวกคุณสองคนเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ แลกกับการที่ทางเราจะเป็นคนตามหาตัวคนทำผิดคราวนี้เอง”

สองสาวเงียบและครุ่นคิด กำลังชั่งน้ำหนักว่าแบบไหนจะเกิดประโยชน์มากกว่ากัน

การถูกประโคมข่าวการถูกลอบทำร้ายไม่ใช่เรื่องที่ส่งผลดีต่อตัวเซียร์ราเลย งานต่างๆ ที่ติดต่อเข้ามาให้เธอไปโชว์ตัวอาจถูกแคนเซิลเพราะห่วงความปลอดภัยของคนที่ไม่เกี่ยวข้อง รวมถึงสื่อต่างๆ อาจจะหาคอนเทนต์ขุดเรื่องใส่สีตีไข่ถึงสาเหตุของเหตุการณ์นี้

“คุณเซียร์ราอาจจะไม่รู้จักพวกเราเพราะไม่ได้อยู่ในอิตาลีเป็นหลัก แต่สำหรับผู้จัดการของคุณ ผมคิดว่าเขาน่าจะรู้ตัวว่าต้องเลือกอะไร” ลูกน้องนักธุรกิจหนุ่มพูดจบก็เป็นฝ่ายยื่นนามบัตรตนเองให้เซียร์ราและคืนโทรศัพท์พร้อมนามบัตรให้ผู้จัดการส่วนตัวของเธอ

ความเงียบของเจนทำให้เซียร์ราปิดปากเงียบตามกันไป เพราะนั่นหมายถึงมีเรื่องที่เธอกับเพื่อนต้องจับเข่าคุยกันเป็นการส่วนตัว

“ขอฉันคิดก่อน แล้วจะให้คำตอบพรุ่งนี้ก่อนเช็กเอาต์” อารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นถูกดับลงอย่างง่ายดาย ใบหน้าภายใต้แว่นตาหนาเตอะมองลูกน้องของผู้มีอิทธิพลด้วยสายตาราบเรียบยากคาดเดา

เจนแสดงออกชัดเจนว่าเกรงใจโรเมโอ แต่กับลูกน้องของเขา ผู้จัดการสาวกลับทำทีเป็นว่าไม่ได้กลัวคำขู่กลายๆ ที่เขาเพิ่งเอ่ยออกมาแม้แต่น้อย คงมีแต่เซียร์ราเท่านั้นที่อ่านใจเพื่อนได้ว่าภายใต้ความนิ่งสงบของเจน เพื่อนของเธอกำลังกลัวเขาอยู่ในที

“ได้ครับ ฝากคำตอบไว้กับพนักงานได้เลย บอกว่าเป็นข้อความส่งถึงผม ไม่ต้องลงรายละเอียด แค่ตอบว่ารับเงื่อนไข...หรือไม่รับเงื่อนไขก็แค่นั้น”

เจนพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย นี่เป็นครั้งแรกที่เซียร์ราเห็นว่าเพื่อนถูกคนอื่นต้อนเข้ามุมจนไปไม่ถูก

ให้ตาย...ทำไมเธอที่เป็นคนประสบเหตุ กลับกลายเป็นคนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ที่สุด

“แล้วคืนนี้ฉันจะนอนที่ไหน” หญิงสาวหันไปถามร็อตแทนที่จะถามกับเจ้าของโรงแรมโดยตรง

หมอนั่นไม่น่าคุยด้วยเลยสักนิด เสียสุขภาพจิต!

เซียร์ราคาดหวังว่าอย่างน้อยๆ พวกเขาควรจะเปลี่ยนห้องพักให้เธอ แม้จะอีกแค่สี่ชั่วโมง แต่หญิงสาวก็ต้องการการพักผ่อนที่ทำให้รู้สึกสบายใจมากกว่านี้

“ห้องเต็ม นอนห้องเดิมไปสิอีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้า” เป็นโรเมโอที่ตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบไม่แยแส

“ช่วยทุกข์ร้อนกับชีวิตของฉันหน่อยเถอะ -_-^”

“เหลือแค่ห้องของฉันที่อยู่ตรงข้ามห้องเธอ จะนอนด้วยกันไหมล่ะ” เขาไม่พูดเปล่า ยังเดินล้วงคีย์การ์ดจากกางเกงแตะด้ามจับ และยกเท้าถีบประตูให้เปิดออกแสดงหลักฐาน

มิน่าถึงได้กล้าแก้ผ้าเดินในโรงแรม ห้องของเขาอยู่ตรงนี้นี่เอง!

“ไม่เป็นไรเซียร์ คืนนี้เธอควรนอนกับฉัน”

เจนตัดสินใจให้เสร็จสรรพ แถมยังเป็นฝ่ายจูงมือเพื่อนเดินเข้าไปเก็บของในห้องด้วยความเร่งรีบราวกับจะรีบหนีอะไรสักอย่าง

“เจน ทำไมรอบนี้เธอยอมง่ายจังอะ”

ปกติเจน ซานโซวินียอมคนที่ไหน อย่าว่าแต่เจ้าของโรงแรมเลย เจ้าของแบรนด์ระดับโลกที่คิดจะกดค่าตัวเธอ เจนยังยืนเท้าเอวคุยด้วยมาแล้ว

“ไม่ยอมได้ไง เธอไม่รู้จักตระกูลรูซโซหรือไง!!”

“...”

“ตึกกระจกสีดำสูงห้าสิบชั้นตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของกรุงโรม อาคารเลขที่ 1 ถนนวิโตริโอ้ เวนิโต้...ที่นั่นน่ะ นอกจากจะถูกเรียกว่าสมาพันธ์รูซโซ คนในประเทศนี้ยังเรียกมันว่าฐานทัพของแก๊งมาเฟียรูซโซ มาเฟียที่มีอิทธิพลกระจายไปทั่วยุโรปโดยเฉพาะในอิตาลีและฝรั่งเศส”

เซียร์รายืนอึ้งกับสิ่งที่เพื่อนเล่าให้ฟังขณะเก็บสัมภาระด้วยความเร่งรีบ มั่นใจว่าหากตอนนี้ฝนไม่ได้กำลังตกหนัก เจนคงพาเธอเช็กเอาต์นั่งรถไฟกลับโรมตอนนี้แน่ๆ

หรืออาจจะพาบินออกนอกประเทศไปเลยด้วยซ้ำ

“แล้วผู้ชายที่เธอเพิ่งยืนเถียงกับเขาเมื่อกี้น่ะ โรเมโอ เออร์วินโต รูซโซ ผู้นำคนปัจจุบันของสมาพันธ์รูซโซและเจ้าของโรงแรมและที่พักลูซโซเวิลด์ไวด์”

คนไม่ค่อยรู้เรื่องอื่นนอกจากเรื่องในวงการบันเทิงนิ่งงัน เมื่อกี้เธอเพิ่งตบผู้นำตระกูลมาเฟีย แถมยังชี้หน้าด่าเขาว่าไอ้โรคจิต...

ฉิบหาย...

×××

กว่าสองสาวจะข่มตานอนได้ก็เกือบตีห้า เรื่องราวมาเฟียตระกูลรูซโซถูกผู้จัดการสาวเพื่อนสนิทเล่าให้ฟังแบบหมดเปลือก

นี่เป็นการเปิดโลกเซียร์ราอีกโลก...

เขาเป็นมาเฟียจริงๆ ไม่ใช่พวกมีอิทธิพลธรรมดาอย่างที่เธอเคยเจอตอนทำงานและสามารถเอาชนะได้ด้วยกฎหมาย

โรเมโอถนัดเรื่องฟ้องปิดปาก ถ้าใครคิดจะแฉเขา ต้องมั่นใจว่าตนเองสะอาดพอ ไม่เช่นนั้นจะกลายเป็นพวกเขาเองที่ถูกอีกฝ่ายเปิดโปงความลับแถมยังถูกฟ้องกลับจนหมดตัว

เช้านี้ดาราสาวสีหน้าอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด เธอต้องตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเพื่อไปขึ้นเครื่องให้ทันในตอนเก้าโมง แม้การเดินทางจากโรงแรมไปยังสนามบินจะใช้เวลาไม่เกินสิบห้านาที แต่ผู้จัดการของเธอมักจะเผื่อเวลาเอาไว้แบบนี้เสมอ

ร่างผอมบางยืนหน้ากระจกปาดลิปสติกสีกลีบบัวปิดท้าย ทั้งที่วันนี้เหนื่อยจนไม่อยากแต่งตัว แต่เพราะเจนไม่มั่นใจว่าแฟนคลับของเธอส่วนหนึ่งจะไปดักรอเจอที่สนามบินปลายทางหรือเปล่า ดังนั้นจึงไม่สามารถปล่อยให้เธอแต่งตัวสบายๆ อย่างกางเกงวอร์มเสื้อยืดอะไรแบบนั้นได้

มินิเดรสสีดำคาดด้วยเข็มขัดหนังสีดำเส้นขนาดพอดีเพิ่มลูกเล่นและรองเท้าบูตสูงเหนือเข่ากำมะหยี่สีเดียวกัน เซียร์รายืนเช็กความเรียบร้อยของตนเองหน้ากระจก หันมามองเพื่อนที่อยู่ในชุดสเวตเตอร์รัดรูปสีดำทับด้วยกางเกงยีนเดนิมแสนเรียบร้อยเข้าลุคสาวแว่นมัดผมหางม้าจอมเนี้ยบ

“ฉันงดรับงานให้เธอไปทำเลสิกดีมั้ย พักสักอาทิตย์”

“บ้าหรือไงเซียร์ เงินกี่ล้านยูโร”

คนขี้งกเกือบจะเปิดโทรศัพท์ขึ้นมากดเครื่องคิดเลข โชคดีที่ดูออกว่าเธอล้อเล่นจึงไม่เผลอทำอะไรตลกๆ ตั้งแต่เช้าออกมาให้เห็น

“ฉันใส่ถุงน่องสีดำดีไหม”

“ใส่ ถ้าไม่ใส่เธอจะดูเหมือนพวกดาวโป๊เกรดบี”

“แรงมาก...”

“นมกับตูดไม่ใช่เล็กๆ ไปใส่ให้เรียบร้อย เราขายแฟชั่นไม่ได้ขายตัว”

เซียร์ราหัวเราะกับคำพูดตรงไปตรงมาของเพื่อนก่อนจะนั่งลงบนเตียงถอดรองเท้า สาเหตุที่เจนหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด ก็เพราะเซียร์ราเลยเล่าว่า ในตอนที่เธอเข้าวงการใหม่ๆ งานถ่ายแบบที่เอเจนซี่เก่าเสนอให้มักจะเป็นงานแนววาบหวิวทั้งที่ตอนนั้นเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ เมื่อเธอรั้นก็มักจะหักเงินจากงานโฆษณาชิ้นอื่นแล้วอ้างว่าเป็นค่าเสียหายที่ปฏิเสธงานลามกจกเปรตนั่นไป

แม้จะโด่งดังตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เงินในบัญชีแทบจะทำให้สนิทกับหมาจรแมวจรแถวนั้นเลยก็ว่าได้ กว่าจะหลุดพ้นสัญญาผูกมัดห้าปีและได้สเตลลาโลเป็นบ้านหลังใหม่ เซียร์ราก็แทบจะขายอวัยวะเลี้ยงตัวเองไปหลายรอบ

“จำไว้นะเซียร์ ห้ามรับงานเอง นอกจากจะผิดสัญญากับเอเจนซี่ เธอเองก็อาจจะเสี่ยงโดนคนข้างนอกโกง” ประโยคนี้้ผู้จัดการสาวย้ำทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องที่เพื่อนเคยเจอมา

“ขอบคุณนะเจน เป็นปีที่ห้าที่ฉันมีความสุขมาก” คนเพิ่งแต่งตัวใหม่เสร็จเรียบร้อยเดินเข้าไปสวมกอดเพื่อนแน่น ซึ่งมืออุ่นของเจนก็ตบแผ่นหลังของดาราสาวเบาๆ ตอบรับ

“ขอบคุณที่ให้โอกาสคนเพิ่งเรียนจบอย่างฉันเป็นผู้จัดการนางแบบดังอย่างเซียร์รา เดอ เซริโอเช่นกัน”

ทั้งคู่เจอกันในวัยยี่สิบ เซียร์ราบอบช้ำและทรอม่าจากเอเจนซี่เก่า ในขณะที่เจนเองก็เพิ่งจบใหม่ได้ไม่นานและไม่เคยได้รับความไว้วางใจให้ดูแลดาราในสังกัดคนไหนนอกจากการเป็นผู้ช่วยคอยวิ่งตามหลังต้อยๆ

ผ่านมาทุกช่วงเวลาของชีวิต เรียนรู้งานด้วยกันไม่มีวันหยุด จึงไม่แปลกใจที่ทั้งสองจะรักกันมากประหนึ่งฝาแฝดที่โตมาด้วยกัน

“กลับโรมกัน ใส่เสื้อโค้ตด้วย ฝนด้านนอกยังตกปรอยๆ ฉันไม่อยากให้เธอเปียก”

โค้ตหนังสีดำยาวถึงเข่าถูกผู้จัดการสาวหยิบมาสวมให้ จากนั้นจึงถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กสองใบเดินนำไปนอกห้องพัก

“เจน ถึงสนามบินฉันอยากได้กาแฟ เราไปนั่งที่ร้านกาแฟได้ไหม...” คนเดินตามหลังเพื่อนเอ่ยถามขณะก้มหน้าใช้มือถือหาข้อมูลร้านกาแฟไปด้วย

แต่นอกจากผู้จัดการส่วนตัวของเธอจะไม่ยอมตอบ เจนยังเอาแต่ยืนนิ่งหน้าโถงทางเดินไม่ไปกดเรียกลิฟต์

“ไง นอนไม่พอเหรอถึงต้องพึ่งกาแฟ”

เสียงทุ้มห้าวหลอนหูตั้งแต่เมื่อคืนทำให้ดาราสาวเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว โรเมโอยืนล้วงกระเป๋าเลิกคิ้วยียวนอยู่หน้าลิฟต์พร้อมกับร็อตและบอดีการ์ดอีกสองนาย

ตานี่อีกแล้ว!

🎭♟️👑