Game 7 | ผู้ชายโรคจิต

ดาราสาวหันขวับมองต้นเสียง ผู้ชายคนเมื่อกี้นี้ยืนกอดอกเปลือยท่อนบนเอนตัวพิงประตูห้องพักของเธอด้วยท่าทางกวนประสาท

“โรคจิต แก้ผ้าทำไม!!” เธอด่าเขาชนิดลืมภาพลักษณ์ตนเอง

ไม่ให้ด่าอย่างไรไหว คนสติสัมปชัญญะดีที่ไหนเดินเปลือยท่อนบนในโรงแรม

คนถูกด่าเองก็ชักสีหน้าใส่ทันที ลดมือตนเองลงจนเซียร์รามองเห็นซิกแพ็กแน่นหนันกับรอยสักบริเวณสีข้างด้านขวาชัดเจน

'ROMEO'

เครื่องการันตีว่าร็อตไม่ได้โกหก ผู้ชายตรงหน้าเธอคือเจ้าของโรงแรมใหญ่หลายร้อยสาขาทั่วโลกที่ไม่ค่อยปรากฏตัวตามหน้าสื่อ ยิ่งเมื่อใบหน้าสวยเชิดสบตากับอีกฝ่าย ดวงตาสีเขียวหม่นกับใบหน้าเย่อหยิ่งราวกับรูปปั้นเลื่องชื่อในยุคเรเนซองส์อย่างที่ช่างแต่งหน้าชอบเม้าท์กันระหว่างทำงานหลายเดือนก่อน

'วันนี้คุณโรเมโอมาที่โรงแรมนี้'

'เจอเขาเหรอ เขาหล่อไหม? เหมือนคุณฟรานเชสโกหรือเปล่า'

'เขาไม่ยิ้ม สวมแว่นกันแดด'

'เอ้า...'

'แต่ถอดแว่นตอนเดินเข้าโรงแรม หล่อมาก~!! หล่อชนิดติดตาต้องจำหน้าผู้ชายคนนี้ได้ตลอดชีวิต'

'กรี๊ดดด~!!'

วันนี้เธอเพิ่งจะเคยเห็นตัวจริงกับชาวบ้านเขาเป็นครั้งแรก...

“ก็ไม่ได้อยากอวดหุ่นเป็นอาหารตาใคร แต่สูทที่ใส่มันเปียกและเห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญถึงรีบมาดูให้ก่อน” น้ำเสียงห้าวตอบกลับเธออย่างคนไม่สบอารมณ์นักเซียร์ราคว่ำริมฝีปากทันทีหลังจากถูกเขาบริภาษว่าถ้ำมองเรือนร่างตนเอง คนสวยจึงเชิดหน้าหนีไปอีกทาง

ก็ไม่ได้อยากมอง มายืนในระยะสายตาเธอทำไม รู้สึกแย่ชะมัดที่เผลอไผลสายตาไปกับรูปลักษณ์ภายนอกของเขาเมื่อครู่

“ร็อต ส่งคนไปเช็กกล้องวงจรปิด กูคิดว่ามันหนีไปทางบันไดหนีไฟ”

“ครับนาย” ร็อตรับคำสั่งน้ำเสียงแข็งขัน เขาเดินออกห่างจากตรงนี้เพื่อใช้โทรศัพท์ติดต่อธุระตามที่ได้รับมอบหมาย

นั่นทำให้ดาราสาวนึกเรื่องสำคัญออกเช่นกัน เธอเองก็ต้องติดต่อเจนให้ขึ้นมาที่นี่

คิดได้เช่นนั้นจึงขยับเดินจะเข้าห้องพัก ทว่าร่างสูงใหญ่กลับยืนจังก้าหน้าห้อง และไม่มีทีท่าจะรู้ตัวว่าตนเองกำลังขวางทางเธออยู่แม้แต่น้อย พอรู้ว่าเขาไม่ยอมขยับ จึงเป็นคนตัวเล็กกว่าเสียเองที่ถอยหลังออกห่าง

“ฉันจะเข้าไปข้างใน”

“ลูกน้องฉันเก็บหลักฐานอยู่”

“ฉันจะโทรหาผู้จัดการส่วนตัว!”

เขาทำหน้าไม่เก็ทในสิ่งที่เธออธิบาย...

อย่าบอกนะว่าเขาไม่รู้จักเธอ นี่ไม่ได้จะอวดตัวเองนะ แต่ถ้าสารบบชีวิตของเขามีสิ่งที่เรียกว่าอินเทอร์เน็ต อย่างน้อยโฆษณาหนึ่งในห้าร้อยชิ้นที่เธอเคยโฆษณาก็ควรจะผ่านตาเขาบ้าง หรือข่าวการขึ้นรับรางวัลวอลปีสาขานักแสดงหญิงปีนี้ที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ก็ยังดี!

“ฉันคือเซียร์รา เดอ เซริโอ” คนตัวเล็กกัดฟันแนะนำตัวให้คนหลังเขาอย่างเขาฟัง

แต่แทนที่โรเมโอจะแสดงสีหน้าตกใจ เขากลับทำหน้าตางุนงงเข้าไปใหญ่

“ยินดีที่ได้รู้จัก แต่ฉันคงไม่ต้องแนะนำตัวเพราะดังอยู่แล้ว”

คำพูดกับท่าทางทะนงตนนี่มันอะไร...พ่อแม่เขาเป็นคนสร้างกรุงโรมเหรอถึงได้ยืนยืดตัวเหมือนภูมิใจในตัวเองซะขนาดนั้น

ชัดเจนแล้วว่าเขาไม่รู้จักเธอ เกิดมาเซียร์ราเพิ่งรู้สึกอายที่ต้องแนะนำตัวให้คนใครสักคนฟังขนาดนี้

“ฉันต้องการใช้มือถือ ฉันจะติดต่อผู้จัดการของฉัน”

ประโยคนี้เหมือนจะเข้าท่ากว่า เพราะหลังจากได้ฟัง คนตัวสูงก็หันกลับไปมองลูกน้องตัวเองที่กำลังรื้อค้นห้องจนเละเทะไปหมด

นี่เก็บหลักฐานหรือทำลายสภาพที่เกิดเหตุ!!

“ทำบ้าอะไรเนี่ย!! แบบนี้ลายนิ้วมือก็ปนกันไปหมดสิ แล้วตำรวจจะทำงานยังไง”

แม้ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน แต่เธอรับบทตำรวจหญิง สายสืบต่างๆ นานานับครั้งไม่ถ้วนย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่คนพวกนี้ทำมันผิด

เจ้าของดวงตาสีเขียวลึกลับหันกลับมามองเธอหน้าตาย ริมฝีปากสีแดงซีดเผยอปากพูดในสิ่งที่ทำให้เซียร์ราความอดทนขาดสะบั้น

“เราจะไม่แจ้งตำรวจ”

“ฮะ?”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับโรงแรมของฉัน ชัดเจนว่ามันตามเธอมา ฉะนั้นรอมันทำร้ายเธอข้างนอกอีกครั้งแล้วจะแจ้งความหรือฟ้องศาลก็เชิญ”

ถ้อยคำโคตรเห็นแก่ตัวทำเอาหญิงสาวอ้าปากเหวอ ก่อนจะหน้าแดงถึงหูด้วยความโกรธในเวลาต่อมา เซียร์ราเชิดคางขึ้นจ้องคนตรงหน้าเขม็ง แม้แววตาดุดันของหญิงสาวจะไม่ได้ทำให้คนตัวโตตรงหน้าเกรงกลัวแม้แต่น้อย แต่เธออยากแสดงให้เขาเห็นว่าทำพูดและการกระทำของเขามันจะส่งผลอย่างไรในอนาคต

“ฉันจะพูดอีกครั้ง...ฉันเพิ่งจะถูกไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้บุกเข้ามาในโรงแรมห้าดาวของนายแล้วบีบคอเกือบตายคาเตียง ให้ฉันผิดหวังกับระบบรักษาความปลอดภัยแสนห่วยแตกของโรงแรมก็พอ อย่าให้ผิดหวังซ้ำกับความรับผิดชอบทุเรศๆ ของเจ้าของโรงแรมเลยเถอะ!!”

พูดจบก็ยกมือเล็กจงใจผลักอกเขาให้พ้นทาง แต่อย่างว่าเขาตัวโตเหมือนหมีขั้วโลก นอกจากจะไม่สะเทือนยังเป็นเซียร์ราเสียเองที่ถูกเขาผลักเข้าไปกระแทกผนังดังปึก และย่างสามขุมเข้ามากักขังเธอเอาไว้ด้วยแขนสองข้าง

“...!!”

ดาราสาวตระหนกกับสถานการณ์ล่อแหลมหลับตาปี๋ ฉุกคิดได้ว่าอาจถูกเขาลากไปทำร้ายร่างกายเป็นการปิดปาก

แชะ!

เสียงชัตเตอร์ทำให้เธอลืมตาขึ้นมา ก่อนจะพบว่าสิ่งที่อยู่ใกล้เธอมากที่สุดไม่ใช่เขา แต่เป็นโทรศัพท์รุ่นใหม่ที่เพิ่งวางขายไม่กี่วันก่อน

แถมองศาของกล้องยังกดลงมาที่...หน้าอกของเธอ

“นี่!! ไอ้ทุเรศ ถ่ายอะไรของนาย!!”

เพียะ!

มือเรียวกระทบเข้าที่แก้มสากเต็มแรงจนเล็บยาวของเธอบาดผิวแก้มของคนตัวสูงเป็นรอยเลือด ตามด้วยการปัดมือถือของเขาร่วงไถลไปกับพื้นพรมโถงทางเดิน กระชับคอเสื้อสายเดี่ยวตัวเองแน่นด้วยความตกใจ

เสียงฝ่ามือกระทบหน้าดังมากพอที่จะทำให้ลูกน้องของเขาที่กำลังคุยโทรศัพท์รีบวางสาย และเดินกลับมาดูเจ้านาย

“ทำบ้าอะไรของเธอ โทรศัพท์เครื่องนี้ฉันเพิ่งซื้อมาวันก่อนนะเว้ย!!” โรเมโอเช็ดเลือดบนแก้มตนเอง ยื่นมือออกไปไปรับโทรศัพท์ตนเองจากลูกน้องที่ก้มเก็บให้ จากนั้นก็ยื่นหน้าจอให้ดูแทบติดหน้า

ภาพลำคอขาวที่มีรอยมือใหญ่บีบทำให้เซียร์ราชะงักยืนนิ่ง ภาพเงาดำที่คร่อมร่างตนเองทำให้เธอตัวชาด้วยความกลัวอีกรอบ กระทั่งมีมือเย็นของโรเมโอเชยคางมนให้มองหน้าตนเอง เขาวางทาบนิ้วหัวแม่มือตนเองกับรอยนิ้วมือที่คอของเธอและกดถ่าย 'แชะ'

จากนั้นก็โยนมือถือให้ร็อตไปดู...

“ตามหาไอ้คนที่ไม่ใช่แขกของเรา ความสูงระหว่าง 185 ถึง 190 เซนติเมตร ดูกล้องย้อนหลังสองถึงสามวัน กูว่ามันเตรียมการมาก่อน”

“ครับนาย”

สุดยอด...ผู้ชายคนนี้อย่างกับตำรวจหรือนักสืบที่เธอเคยดูวิดีโอการทำงานพวกเขาตอนศึกษาบท

เซียร์ราอดทึ่งกับความสามารถของเขาไม่ได้ กระทั่งความชื่นชมในใจถูกทำลายด้วยประโยคต่อมา

“หัดอยู่เงียบๆ บ้าง อย่าแหกปากมาก เดี๋ยวแขกของฉันตื่น”

“นายมัน...!!”

“ด่าฉัน ฉันฟ้อง ฉันจะฟ้องให้เธอหมดตัวจนต้องแก้ผ้าเดินกลางถนนเลยคอยดู”

นิ้วโป้งเขายกขึ้นกดริมฝีปากอวบอิ่มลงน้ำหนักจนรู้สึกเจ็บ รอยยิ้มร้ายกาจเหนือมุมปากยกขึ้น เมื่อเห็นว่าคำขู่ตนเองทำให้เธอสงบปากลงได้ จากนั้นจึงยอมผละออกห่างร่างระหงกลับไปยืนกอดอกขวางประตูห้องอย่างเดิมเมื่อธุระตนเองจบลง

โคตรเจ็บใจ รอตัวช่วยเธอมาก่อนเถอะ!

ดวงตาสีน้ำตาลที่ปกติจะสดใสของเธอขุ่นเข้มพยายามระงับโทสะ เดินกระแทกไหล่คนตรงหน้าเข้าไปในห้องนอนแม้มันจะทำให้เธอเจ็บตัวกับขนาดร่างกายที่ต่างกันของเขาแค่ไหนก็ตาม

นิ้วเรียวกดโทรออกฉุกเฉินหาเพื่อนสนิท รอไม่กี่อึดใจปลายสายก็กรอกเสียงกลับมาด้วยความงัวเงีย

(ฮัลโหลเซียร์...)

“มีคนบุกเข้ามาทำร้ายฉัน ขึ้นมาที่ห้องฉันด่วนเลยเจน เอาโทรศัพท์มาด้วย...เผื่อว่าเราต้องติดต่อนักข่าวทุกสำนัก!!”

เซียร์ราวางสายหลังจากนั้น ไม่นานนักเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นหลังจากลิฟต์โดยสารถูกเปิดออก

ตึก...ตึก...ตึก...

เซียร์ราที่ออกจากห้องพักมารอเพื่อนด้านนอกหันไปมองคนเพิ่งมาด้วยความอุ่นใจ เจ้าของร่างเล็กกะทัดรัดในสภาพชุดนอนกางเกงขาสั้นแบบเดียวกันวิ่งเอามือประคองแว่นสายตาเข้ามาหา ต่างกันที่เพื่อนของเธอสวมเสื้อแขนยาวเพราะเป็นคนขี้หนาว

เจนแสดงสีหน้าตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้ชายยืนเปลือยท่อนบนยืนขวางประตู จากนั้นก็หันไปมองลูกน้องคนสนิทของเขาที่เพิ่งจะกลับมาจากการคุยโทรศัพท์ได้ไม่นานด้วยเช่นกัน เซียร์ราเห็นว่าเพื่อนแอบเงยหน้ามองเขาหลายครั้งราวกับกำลังเช็กบางอย่าง จากนั้นจึงหันหน้ามาหาเธอแล้วยกมือป้องปากคุยกันเสียงเบา

“ทำไมเขามาอยู่ที่นี่...”

🎭♟️👑