All Chapters of Mafia Game ร้ายปกครองรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ร่างสูงใหญ่กว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบสองเซนติเมตรในชุดสูทสีชาโคลเกรย์เดินออกจากอาฟเตอร์ปาร์ตี้งานแต่งลูกพี่ลูกน้องในเวลาเกือบสี่ทุ่ม อากาศในฤดูหนาวของเมืองไทยกว่ายี่สิบองศาไม่ได้สะท้านผิวกายคนที่เติบโตมาในดินแดนยุโรปอย่างเขาแม้แต่น้อยดวงตาสีมรกตลึกลับใต้คิ้วหนาบนใบหน้าแสนเย็นชา มองตรงไปด้านหน้าอย่างเย่อหยิ่งและทะนงในศักดิ์ศรีของตนในฐานะผู้นำสมาพันธ์มาเฟียใหญ่ในอิตาลีรูซโซ คือชื่อของตระกูลเก่าแก่และเป็นชื่อเดียวกับสมาพันธ์มาเฟียที่เขาเพิ่งได้รับตำแหน่งสืบทอดต่อจากบิดาโรเมโอ (Romèo) คือชื่อจริงที่บิดาตั้งใจตั้งให้ หมายถึงคนที่เกิดในกรุงโรมซึ่งก็คือเมืองหลวงอันเป็นสถานที่เกิดของเขา คนทั่วไปได้ยินชื่อโรเมโอในอิตาลีต่างก็นึกหน้าไม่ออก แต่ถ้าหากเป็น โรเมโอ เออร์วินโต รูซโซ แน่นอนว่าไม่ต้องเสียเวลาหลับตานึก ใบหน้าหล่อเหลาพร้อมดวงตาสีเขียวมรกตที่เห็นตามหน้าสื่อบ่อยๆ ก็ลอยเข้ามาในหัวไม่ต่างจากการพูดว่า 'ซูเปอร์คาร์' ที่ต้องนึกถึง 'เฟอร์รารี' ส่วน 'ศิลปินของอิตาลี' ก็ต้องเป็น 'ลีโอนาร์โด ดาวิชี' แน่นอนผู้นำตระกูลหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดหยิบบุหรี่นอกกลิ่นหวานขึ้นมาจุดสูบรอรถ อีกหลายชั่วโมงที่ต้องนั่งเคร

เมืองเวนิส, อิตาลีสองสัปดาห์ที่กลับมาถึงอิตาลีมีงานให้ทำไม่เว้นแต่ละวัน อย่างวันนี้โรเมโอก็ต้องเดินทางไปตรวจดูความเรียบร้อยของโรงแรมบนเกาะมูราโน เนื่องจากที่นั่นเป็นสถานที่อันดับสองถัดจากโรงแรมในเมืองเวนิส สถานที่สำหรับรองรับแขกคนสำคัญจากทั่วทุกมุมโลกที่จะเข้าร่วมงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติที่กำลังจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะให้ใครมาดูแลแทนก็ย่อมได้ แต่โรเมโอเป็นพวกวิตกจริต ไม่ไว้ใจใครให้ทำงานสำคัญนอกจากตนเอง เขาจึงดั้นด้นนั่งไพรเวทเจ็ทมาลงที่สนามบินมาร์โคโปโลและนั่งเรือไปที่เกาะตรวจเช็กงานจนเกือบเย็น“แขกที่จองเข้าพักในโรงแรมของโมเรซซีเยอะกว่าเราหรือเปล่า” มาเฟียหนุ่มถามลูกน้องคู่ใจในขณะนั่งเรือกลับไปพักยังโรงแรมในเวนิสเขาอยากเช็กให้มั่นใจว่าที่เมืองหลักซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลก็พร้อมรองรับแขกที่มางานจะไม่ยอมให้ดาราหรือนักข่าวคนไหนรีวิวว่าโรงแรมเครือลูซโซห่วยแตกแน่นอน“ตอนนี้ยอดจองของทางเรานำอยู่ครับ แต่ทางนั้นเองก็เพิ่งปล่อยส่วนลดผ่านแอปพลิเคชันจองห้องพักไป อาจต้องรอดูพรุ่งนี้...”“ช่างมัน ถ้าเป็นแค่คนทั่วไปฉันไม่สนใจ แต่ดาราระดับแถวหน้าต้องพักที่โรงแรมเรา ดีลกับออแกไนซ์จั

“สวัสดีค่ะ มิสเตอร์ฟรานเชสโก...” ดาราสาวเป็นฝ่ายทักทายนักธุรกิจหนุ่มก่อนอย่างไม่ลังเล วันก่อนเธอเพิ่งเจอเขาโดยบังเอิญที่ลอสแองเจลิสหน้าร้านอาหาร จะว่าไปนั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งคู่บังเอิญพบกัน เซียร์ราได้เข้าไปดูแฮชแท็กชื่อตนเองในเอ็กซ์กับไอจีบ้าง เหมือนเธอกับเขาจะบังเอิญเข้าร่วมงานเดียวกันหลายครั้งและมักจะถูกถ่ายรูปร่วมเฟรมเดียวกันจนมีข่าวลือเรื่องเดตในหมู่แฟนคลับ ซึ่งเจนที่เป็นผู้จัดการมองว่ามันเป็นเรื่องหยุมหยิม การถูกพูดถึงในโซเชียลย่อมดีกว่าการถูกลืม อีกทั้งมันไม่ได้กระทบกับงานและฟรานเชสโกเองก็เป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่กำลังเป็นกระแสช่วงนี้ “สวัสดีครับคุณเซียร์รา เอ่อ...เหมือนผมจะถูกย้ายที่นั่งเพราะทางผู้กำกับฮิวโก้ขอทีมงานเปลี่ยนที่” ทำพูดของเจ้าของนัยน์ตาสีเทาธรรมชาติทำเอาใบหน้าสวยยิ้มแหยเล็กน้อย อย่างที่คิดเลย มิสเตอร์ฮิวโก้คงโกรธที่เธอปฏิเสธการแคสติ้งคราวก่อน “เหมือนจะเป็นตรงนี้นะคะ” หญิงสาวใช้ทักษะทางการแสดงแสร้งหันมองหาป้ายชื่อช่วยอีกฝ่าย ทั้งที่เมื่อกี้เธอเห็นแล้วว่าป้ายชื่อ 'ฟรานเชสโก โมเรซซี' แปะบนเก้าอี้ตัวไหน “ขอบคุณครับ” นักธุรกิจหนุ่มปลดกระดุมเสื้อสูทตนเองนั่

ดาราสาวหันขวับมองต้นเสียง ผู้ชายคนเมื่อกี้นี้ยืนกอดอกเปลือยท่อนบนเอนตัวพิงประตูห้องพักของเธอด้วยท่าทางกวนประสาท“โรคจิต แก้ผ้าทำไม!!” เธอด่าเขาชนิดลืมภาพลักษณ์ตนเองไม่ให้ด่าอย่างไรไหว คนสติสัมปชัญญะดีที่ไหนเดินเปลือยท่อนบนในโรงแรมคนถูกด่าเองก็ชักสีหน้าใส่ทันที ลดมือตนเองลงจนเซียร์รามองเห็นซิกแพ็กแน่นหนันกับรอยสักบริเวณสีข้างด้านขวาชัดเจน'ROMEO'เครื่องการันตีว่าร็อตไม่ได้โกหก ผู้ชายตรงหน้าเธอคือเจ้าของโรงแรมใหญ่หลายร้อยสาขาทั่วโลกที่ไม่ค่อยปรากฏตัวตามหน้าสื่อ ยิ่งเมื่อใบหน้าสวยเชิดสบตากับอีกฝ่าย ดวงตาสีเขียวหม่นกับใบหน้าเย่อหยิ่งราวกับรูปปั้นเลื่องชื่อในยุคเรเนซองส์อย่างที่ช่างแต่งหน้าชอบเม้าท์กันระหว่างทำงานหลายเดือนก่อน'วันนี้คุณโรเมโอมาที่โรงแรมนี้''เจอเขาเหรอ เขาหล่อไหม? เหมือนคุณฟรานเชสโกหรือเปล่า''เขาไม่ยิ้ม สวมแว่นกันแดด''เอ้า...''แต่ถอดแว่นตอนเดินเข้าโรงแรม หล่อมาก~!! หล่อชนิดติดตาต้องจำหน้าผู้ชายคนนี้ได้ตลอดชีวิต''กรี๊ดดด~!!'วันนี้เธอเพิ่งจะเคยเห็นตัวจริงกับชาวบ้านเขาเป็นครั้งแรก...“ก็ไม่ได้อยากอวดหุ่นเป็นอาหารตาใคร แต่สูทที่ใส่มันเปียกและเห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญถึงร

“อย่าเพิ่งปากคว่ำใส่กันสิ ฉันแค่ใจร้อนอยากฟังคำตอบ”เจ้าของดวงตาสีเขียวหม่นส่งยิ้มเย็นชาออกมา ร่างสูงชะลูดเดินผ่านปราการป้องกันผู้จัดการส่วนตัวของเธอเข้ามาหาอย่างง่ายดาย ก่อนจะออกแรงผลักหลังของเจนให้เดินเข้าไปหาลูกน้องตนเองเพิ่งสังเกตว่าแก้มของเขาแปะพลาสเตอร์ใส...สมน้ำหน้า“ให้ผู้จัดการไปคุยกับร็อตให้เรียบร้อย มีสัญญาต้องเซ็น” คนที่เพิ่งบอกว่าร้อนใจอยากได้คำตอบผลักภาระให้ลูกน้องตนเองเซียร์ราที่ได้สติก่อนเพื่อนรีบเดินเข้าไปหาเพื่อน คล้องแขนกันแน่นเป็นสัญญาณว่าจะไม่แยกจากกัน“ฉันจะคุยด้วย เพราะคนเสียหายโดยตรงคือฉัน”“เธอเองก็ต้องคุยกับฉัน ลืมหรือไงว่าเมื่อคืนทำอะไรฉันไว้” นิ้วหนาจิ้มแก้มตนเองให้ดูพลาสเตอร์ไม่ทันจะได้อ้าปากเถียงกันต่อ เจนก็เป็นฝ่ายตัดสินใจแทนเสร็จสรรพ“เซียร์ไปรอที่ล็อบบี้ ฉันจะรีบคุยให้”“แต่...”“เครื่องออกเก้าโมง เดี๋ยวตกเครื่อง”น้ำเสียงเด็ดขาดในฐานะผู้จัดการทำให้เซียร์ราเงียบลง ถึงอย่างนั้นเพื่อนของเธอก็ยังหันมาขู่มาเฟียปิดท้าย ก่อนเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับลูกน้องหนุ่มหล่อของเขา“ฉันหวังว่าคุณจะไม่รุ่มร่ามกับคนในสังกัดของสเตลลาโลแบบเมื่อคืนอีก พวกคุณคงไม่อยากเป็นข่