LOGINเรื่องราวความรักของ "ลมเหนือ" กับ "ไออุ่น" ที่เริ่มต้นจากความแค้นและความผิดพลาด จากความแค้นเหมือนไฟที่กำลังเผาไหม้ในใจ กลายมาเป็นรักที่หลอมหัวใจมาลุ้นกันว่าความรักของทั้งคู่จะลงเอยเช่นไร
View MoreRevenge Love #25“คุณไออุ่นคะ เอกสารพิจารณาเซ็นต์ด่วนจากฝ่ายจัดซื้อค่ะ” พนักงานสาวเดินเอาเอกสารมายื่นให้ไออุ่นระหว่างที่หญิงสาวกำลังจะเดินไปห้องน้ำ“ทำไมถึงด่วน” ไออุ่นขมวดคิ้วแล้วคว้าเอกสารไปอ่าน “วัตถุดิบตัวนี้ได้เทียบราคากับซัพพลายเออร์เจ้าอื่นๆบ้างรึยัง ทำไมมีเจ้าเดียวล่ะ ไม่เห็นมีข้อมูลอะไรประกอบเอกสารเซ็นต์มาเลย”“ทางผลิตแจ้งว่ามีแผนผลิตสินค้าเข้ามาด่วนค่ะ จัดซื้อเลยต้องเร่งนำของเข้ามา”“ตอบไม่ตรงคำถามนะ” ไออุ่นยื่นเอกสารคืนพนักงานสาวไป “เรียกฝ่ายจัดซื้อมาพบฉันหน่อยค่ะ”“แล้วเอกสารนี่...”“ฉันจะไม่เซ็นต์จนกว่าจะได้คำตอบของคำถามที่ฉันสงสัย”“ได้ค่ะคุณไออุ่น”ไออุ่นถอนหายใจแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำหมับ! ปึก!ไออุ่นมองชายหนุ่มที่ดึงเธอเข้ามาในห้องน้ำด้วยสีหน้าตกใจ “อะไรของคุณเนี่ย เป็นบ้าหรอ”“ก็แค่ทักทายคนคุ้นเคย ตกใจอะไร” ลมเหนือรั้งเอวบางเข้ามาใกล้ “ห่างฉันไปแปบเดียว ลืมกันแล้วหรอ”"...""ลืมไปแล้วหรอว่าเราเคยแนบชิดกันขนาดไหน"พลั่ก!“อย่ามายุ่งกับฉัน” ไออุ่นปัดมือลมเหนือทิ้ง“คิดว่าฉันอยากจะยุ่งกับเธอนักหรอไง”“ไม่อยากยุ่งก็ต่างคนต่างอยู่สิ จะมาวุ่นวายกับพ่อฉันทำไม” ไออุ่นจ้อ
Revenge Love #24-สองอาทิตย์ต่อมา-“อุ่น ทำอะไร ทำไมยังไม่กลับอีก” มะนาวเอ่ยถามเพื่อนรักที่นั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่ในร้านอาหาร“ทำไมถึงกลับมาล่ะ ลืมอะไรหรอ”“ลืมกุญแจคอนโด แล้วนี่ทำอะไร” มะนาวเดินไปมองสมุดของเพื่อนรักที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียน“กำลังแพลนงานที่ต้องไปคุยกับ RD พรุ่งนี้” ไออุ่นถอนหายใจออกมาเบาๆ “ยากจัง เหมือนฉันกำลังเริ่มเข้าโรงเรียนใหม่เลย ต้องดูทั้งงานบริหาร งานพัฒนาผลิตภัณฑ์ การตลาด ไหนจะต้นทุนอีก”“ไหวมั้ย” มะนาวมองเพื่อนรักด้วยความสงสาร“ไหวสิ แต่ก็...เหนื่อยอะ”หญิงสาวพยักหน้ารับราวกับเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนรักอย่างดี “แล้วนี่เอกสารอะไร ทำไมเป็นปึกแบบนี้”“เธอมาก็ดี ฉันว่าฉันจะเข้าร่วมโครงการกับภาคเอกชนที่มีทุนสนับสนุนการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ ทุนนี้ครอบคลุมทุกอย่างเลยนะ ตั้งแต่ขั้นตอนการหาวัตถุดิบจนถึงวางขายในตลาดเครื่องดื่ม”“ก็ดีสิ” มะนาวยิ้มกว้างพร้อมกับหยิบเอกสารมาอ่าน“มันก็ดี และมันก็ยากด้วย” ไออุ่นถอนหายใจ “บริษัทฯเข้าร่วมเป็น 1000 บริษัทฯแต่เค้ารับแค่ 5 บริษัทฯเท่านั้นเอง”“อย่ากดดันตัวเอง ลองทำดูก่อน ถ้าไม่ได้ก็เปลี่ยนไปทางอื่นแทน”“อืม ว่าจะไปคุยกับทีมงานพร
Revenge Love #23“ให้ผมไปส่งที่ไหนดีครับ บ้านหรือคอนโด” ภัทรดนัยเอ่ยถามทันทีที่พาไออุ่นเดินออกมาส่งด้านล่างตึกที่นำฮอฯมาลงจอด“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้” ไออุ่นพูดพร้อมกับเดินตรงไปยังถนนที่มีรถสัญจรไปมาบางตา“คุณไออุ่นครับ ให้ผมไปส่งเถอะครับ” ภัทรดนัยเดินมาขวางหน้าหญิงสาวไว้พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ดึกแล้ว มันอันตรายนะครับ”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ไม่มีอะไรน่ากลัวสำหรับฉันอีกแล้ว ขอบคุณคุณมากนะคะ” ไออุ่นเลือกที่จะปฏิเสธแล้วเดินขึ้นแท็กซี่ที่จอดรอผู้โดยสารอยู่บริเวณป้ายรถเมล์ภัทรดนัยยืนมองแท็กซี่คันดังกล่าวก่อนจะตัดสินใจหันไปสั่งลูกน้องให้ตามไปจนกว่าจะแน่ใจว่าไออุ่นถึงที่หมายอย่างปลอดภัย..ไออุ่นมองนั่งนิ่งมองวิวกรุงเทพฯผ่านหน้าต่างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกคิดถึง“มาจากต่างจังหวัดหรอครับ” คนขับรถแท็กซี่เอ่ยถามอย่างสุภาพ “เห็นมองวิวมาตลอดทางเลย”“ค่ะ” ไออุ่นยิ้มตอบ “รู้สึกคิดถึงบรรยากาศวุ่นวายของกรุงเทพฯ”“นี่เพิ่งตี 3 ยังไม่วุ่นวายหรอก แต่เช้าๆนี่แหละ วุ่นวายของจริง”“ลุงขับทั้งคืนเลยหรอครับ”“ไม่หรอก ลุงออกมาขับช่วงดึกๆถึงเช้ามืด มันเงียบดี”“ไม่กลัวหรอคะ”“ความมืดหน
Revenge Love #22[Iauan’s part]สารเลว! ใช่ ฉันหมายถึงนายลมเหนือ เค้ามันสารเลว! ฉันด่าไอ้บ้าตรงหน้านี้ที่เหมือนกำลังเล่นหนังสดให้ฉันดู เหอะ ทุเรศสิ้นดี! ทำไมเค้าถึงหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้“หลับตาทำไม” เสียงของตาบ้านั้นตะคอกใส่ฉันเสียงดัง“...”“ลืมตาเดี๋ยวนี้!” อะไรอีกเนี่ย ตะคอกอยู่ได้ มันน่าหงุดหงิดจนอยากจะร้องไห้แล้วนะ“...”“ไออุ่นฉันบอกให้ลืมตา!” ไอ้บ้านั่นตะคอกใส่ฉันครั้งที่สามแล้วนะ ใครมันจะอยากดูภาพทุเรศแบบนั้นกัน“คิดว่ามันน่าดูมากนักหรอไง” ฉันเอ่ยเสียงสั่น ไม่นะ ฉันจะต้องเข้มแข็ง ฉันต้องไม่ร้องไห้ “ทุเรศ สมองคุณมันไม่มีรอยหยักใช่มั้ย ถึงได้ทำอะไรโง่ๆแบบนี้”“มันก็เหมือนๆกับที่เธอกับฉันทำกันไง ทุเรศยังไง”“ยิ่งพูดก็ยิ่งทุเรศ!”“ทำไม ห๊ะ เอากับผัวมันทุเรศยังไง”“ผัวหรอ หึ” ฉันแค่นยิ้มมองคนตรงหน้า สงสัยเค้าอินบทบาทที่เราต้องเล่นบนเกาะเยอะไปหน่อย “ฉันได้รับการเลื่อนขั้นเป็นเมียของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่? อินบทบาทสามีของฉันมากไปรึเปล่า”“ทำไม ห๊ะ เป็นเมียฉันแล้วมันแย่ตรงไหน” เค้าโวยวายใส่ฉันเหมือนกับคนบ้าเลย“ทุกตรง!”“ไออุ่น!” ตาลมเหนือมองมาที่ฉันด้วยสายตาเหมือนจะกัดคออย่างนั้นแหละ“ป