บทที่ 12 “แผลที่ยังสด”

เมลินนั่งนิ่งบนเตียงสีเข้มของห้องกว้าง เปลือกตาขยับน้อยนิด ขณะที่ร่างกายอ่อนล้าเกินจะไหวติง

ขณะที่จิตใจของเธอเหมือนกำลังล่องลอยไปในอดีตที่ไม่อยากย้อนคิดถึงมันอีกเลย

...เสียงกรีดร้องของแม่ในวันนั้นยังดังก้องอยู่ในหู

วันนั้น...

วันที่เธอตัดสินใจเสี่ยงชีวิต บุกเข้าไปยังโกดังเก่าริมท่าเรือเพื่อช่วยแม่ผู้ให้กำเนิด ซึ่งถูกมายด์หลอกล่อและจับตัวไว้

ภาพที่ฝังแน่นในหัว...ไม่ใช่แค่ใบหน้าบิดเบี้ยวของมายด์ที่เต็มไปด้วยความสะใจ แต่เป็นใบหน้าของชายอีกคนที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น...ภาคิน

ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเป็นเพื่อนสนิทของคิรินทร์

เขายืนอยู่ข้างมายด์ — ไม่เพียงแค่นิ่งเฉยต่อเสียงร้องของแม่เธอ แต่ยังมีท่าทีข่มขู่ด้วยคำพูดเย็นเยียบ

“พาแม่เธอกลับไปให้ไกลที่สุด ถ้าฉันเห็นหน้าเธอหรือแม่เธอเฉียดใกล้คิรินทร์อีก...ฉันสาบานว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเธอจะได้หายใจ”

เมลินจำได้ทุกคำ ทุกสีหน้า และทุกอณูความรู้สึกที่กัดกินใจ

แต่...เธอไม่มีหลักฐาน ไม่มีอะไรที่จะเอาไปบอกคิรินทร์ได้เลย

เขาจะเชื่อเธอหรือ?

ความคิดเหล่านี้วนเวียนไม่หยุด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง

ทั้งจากความเครียดสะสม ทั้งจากร่างกายที่ถูกเขาเคี่ยวกรำทั้งคืนก่อนหน้านั้น — รุนแรงเกินจะกล่าว

ความคลั่งไคล้ที่เต็มไปด้วยความแค้น ความไม่เชื่อใจ และการครอบครองของเขา…เหมือนจะดูดกลืนลมหายใจเธอไปทั้งหมด

ในเช้าวันถัดมา...

เมลินลืมตาไม่ได้ด้วยซ้ำ ได้แต่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม หายใจช้า ๆ ร่างกายร้อนผ่าวอย่างน่ากลัว

ไข้ขึ้นสูง

ไม่ต่างอะไรกับร่างที่กำลังจะพัง

คิรินทร์เห็นเธอไม่ลุกขึ้นมา เขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ — แต่สายตานั้นเข้มขึ้นทันที ราวกับจะสั่งให้คนทั้งคฤหาสน์หยุดหายใจ

เขาเรียกหมออคิน — เพื่อนสนิทผู้เงียบขรึม แต่ไร้ที่ติในวิชาชีพ

“ดูให้แน่ ว่าเธอไม่ได้แกล้ง” เสียงเขาเย็นเฉียบตอนสั่ง แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่นที่ไม่อาจซ่อน

อคินแค่ปรายตามอง ก่อนจะตรวจอาการเธออย่างรวดเร็ว แล้วตัดสินใจฉีดยาลดไข้ให้ทันที

“ร่างกายเธออ่อนแรงมาก ถ้าไม่พัก จะทรุด”

“ให้พักก็พัก…” คิรินทร์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปมองร่างบอบบางที่นอนนิ่งเหมือนคนไร้แรงใจบนเตียง

สองวันเต็มๆ...ที่เมลินไม่ได้ลุกจากเตียงเลย

กินได้นิดหน่อย แล้วก็หลับยาว

ไข้ยังไม่ลดลงมากนัก แต่อย่างน้อยก็ไม่มีอาการแทรกซ้อน

เขาเฝ้าอยู่เงียบ ๆ ห่าง ๆ ไม่ได้แตะต้องเธออีก แต่ไม่เคยออกจากห้องไปไหนนานนัก ราวกับไม่ไว้ใจให้เธอคลาดสายตาอีก

เขาไม่พูด ไม่แตะ ไม่แม้แต่จะขอโทษ...แต่มันชัดเจน — เขากำลังกลัวว่าจะเสียเธอไปอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่าความกลัวนั้นมาจากความรู้สึกแบบไหน

ระหว่างนั้น...

เสียงร้องไห้งอแงของเด็กชายวัยสามขวบก็ดังขึ้นเกือบทุกชั่วโมง

“แม่...หม่าม๊า...น็อตอยากเจอหม่าม๊า...”

เด็กตัวน้อยน้ำตาคลอเบ้า หันซบอกพี่เลี้ยงแทบไม่ยอมกินอะไรเลย

กระทั่งประตูห้องเปิดออก และชายร่างสูงในชุดสูทดำที่เดินเข้ามาในห้องนอนเด็ก

น็อตชะงัก ดวงตากลมโตหยุดร้องทันที

เขาไม่รู้ว่าควรกลัวผู้ชายคนนี้ไหม...ตอนนี้ไม่มีแม่อยู่ด้วย.....แต่ใจดวงน้อยกลับไม่รู้สึกน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม เขาเดินเข้าไปใกล้คิรินทร์ช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองด้วยแววตาเชื่อฟังอย่างไม่คาดคิด

“ปะป๊า...แม่เป็นอะไรฮะ” เสียงเล็กถามเบา ๆ

คิรินทร์มองเด็กน้อย เห็นตัวเองในดวงตานั้นอย่างปฏิเสธไม่ได้

เขาไม่ตอบคำถามในทันที แต่ย่อตัวลงจนได้ระดับสายตา แล้วใช้มือใหญ่ลูบผมนิ่มของเด็กเบา ๆ

“แม่เธอแค่ไม่สบาย เดี๋ยวก็ดีขึ้น”

เสียงเขานุ่มกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

เด็กน้อยพยักหน้าแล้วก้าวเข้าไปกอดแขนเขาแน่น — ไม่ร้องไห้ ไม่กลัว

คิรินทร์ได้แต่นิ่งค้างอยู่อย่างนั้น...กับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังปะทุขึ้นในอก

เขาไม่รู้ว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงเชื่อใจเขา

หรือ...เพราะสายเลือดมันไม่อาจโกหก

เขาไม่รู้

หรือเขาแค่...ไม่อยากรู้?

แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านผ้าม่านหนาทึบในห้องพักแขกชั้นบนสุดของคฤหาสน์หลังใหญ่ เด็กชายตัวเล็กในชุดลายซุปเปอร์ฮีโร่กำลังนั่งกอดหมอนข้างใบยาวอยู่มุมโซฟา เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังลอดออกมาจากปากน้อย ๆ เมื่อของเล่นไม้ที่อยู่ในมือกลิ้งตกพื้น แล้วอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นตามมา—เสียงทุ้มต่ำที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินบ่อยนักในโหมดนุ่มนวลเช่นนี้

“นั่นหมัดซ้ายเหรอ?”

“ใช่ครับพ่อ ดูนะครับ ผมชกแบบนี้... ฮึ่บ!”

คีรินทร์เอนตัวพิงพนักโซฟา มือใหญ่ข้างหนึ่งยกขึ้นแตะแก้มตัวเองเบา ๆ ขณะมองดูเด็กชายฝึก “ชกมวย” ใส่หมอนด้วยท่าทางเอาจริงเอาจัง

เขาไม่เคยอยู่กับเด็กคนไหนตามลำพังมาก่อน... ไม่เคยแม้แต่จะนั่งดูเด็กเล่นของเล่นด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้ เขาทำลงไปโดยไม่รู้สึกฝืนใจ

เด็กคนนี้... มีบางอย่างเหมือนเขาเกินไป

ท่าทางการวางเท้า องศามือที่ชก ท่ากัดริมฝีปากตอนตั้งใจ และที่ทำให้เขาหยุดคิดไม่ได้... คือผื่นแดงจาง ๆ ที่ข้อพับแขนข้างซ้ายเมื่อเช้านี้

‘เด็กคนนี้แพ้กุ้งเหรอ?’ เขาถามลิซ่าเมื่อวันก่อน

‘ค่ะ เหมือนกับคุณคีรินทร์ตอนเด็กไม่มีผิด’ หญิงสาวตอบพร้อมสีหน้าที่เขาไม่แน่ใจว่าตั้งใจจะบอกอะไรหรือเปล่า

ความรู้สึกคล้ายเข็มแหลมจิ้มกลางอก… บางสิ่งที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ตัวเองรู้สึก กำลังค่อย ๆ กัดกร่อนกำแพงที่เขาสร้างไว้ตลอดชีวิต

และนั่นคือตอนที่ประตูห้องเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของใครคนหนึ่งทำให้เขาหันไปมอง

ร่างบางของหญิงสาวในชุดนอนผ้าฝ้ายยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าซีดเซียวจากไข้ที่เพิ่งหายยังดูอ่อนล้า แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง... กลับแข็งแกร่งเกินบรรยาย

“เมลิน...”

นั่นเป็นคำเดียวที่เขาเอ่ยได้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วหันไปมองเด็กชายที่ตอนนี้กำลังยิ้มกว้าง

“แม่!”

เสียงใสของเด็กเรียกอย่างตื่นเต้น วิ่งเข้าหาเธอด้วยแรงเท่าที่ร่างกายเล็ก ๆ จะมี เมลินย่อตัวลงรับลูกไว้ในอ้อมแขน น้ำตารื้นขึ้นมาโดยไม่ต้องบอกว่าเธอรู้สึกผิดเพียงใดที่ต้องนอนซมจนปล่อยให้ลูกอยู่ลำพัง

คีรินทร์ยืนอยู่ห่าง ๆ มองภาพนั้นอย่างนิ่งงัน มันทั้งอุ่น ทั้งเจ็บ และทั้ง... น่าสงสัย

เขาควรจะลากเธอออกไปคุยตามที่ตั้งใจ

เขาควรจะบังคับให้เธอบอกทุกอย่าง...

แต่แล้วเสียงเล็ก ๆ ก็พูดขึ้นอีกครั้ง

“แม่ฮะ ป๊าใจดี ป๊าอยู่เล่นกับน็อตทุกวันเลย”

น็อตหันมามองเขา ก่อนจะยิ้มให้แล้วโบกมือน้อย ๆ ราวกับเป็นคำขอบคุณ คีรินทร์เผลอยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว

แล้วเขาก็หันกลับไปสบตาเมลินอีกครั้ง

“ฉันจะคุยกับเธอคืนนี้” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่น ก่อนจะเว้นวรรคเล็กน้อย และสบตาเธอราวกับจะทะลวงทุกความลับในใจ

“และอย่าโกหกฉันอีก…ไม่งั้นคราวหน้า ฉันจะไม่อ่อนโยน”

เมลินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเธอร่วงวูบเมื่อได้ยินคำว่า โกหก จากปากเขา... เธออยากจะพูด อยากจะบอกความจริงทั้งหมด อยากจะตะโกนออกไปว่า ‘น็อตคือลูกของคุณ!’ แต่เสียงในหัวก็ย้อนกลับมา

—ถ้าเขาแย่งน็อตไปจากเธอล่ะ?

—ถ้าเขาไม่ให้อภัย?

—ถ้าเขาไม่ยอมรับลูกของเธอ?

ความกลัวที่ฝังรากลึกทำให้เธอทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วหลุบตาลง

คีรินทร์ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาแค่หมุนตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่แม้แต่หันกลับมามอง เมลินยังคงยืนกอดลูกไว้แน่น พยายามไม่ให้น้ำตาไหล

แต่หัวใจของเธอ... กำลังแตกร้าวช้า ๆ ในความเงียบงัน