ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ

ยามที่ลมเย็นพัดกระทบผ่านผิวกายขาวเนียนละเอียดดุดหิมะ เจ้าของร่างเล็กก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมา แต่เพียงไม่นานความหนาวเย็นนั้นก็ถูกปัดเป่าด้วยอ้อมกอดอุ่น เสิ่นลู่ถิงเอียงคอมองฮ่องเต้ที่โอบกอดจากด้านหลังแล้วได้แต่เผยรอยยิ้มกว้าง

ในเพลานี้ตัวข้าไม่ใช่เสิ่นลู่ถิงชายาอ๋องที่ถูกประหารชีวิตอีกแล้ว บุรุษที่เคยสั่งประหารข้าอย่างไม่ฟังความจริงข้อใดแม้สักนิด เพลานี้กำลังกอดข้าเอาไว้แน่นด้วยความรักใคร่ มือหนานั้นลูบไล้หน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาอย่างปรารถนาที่จะพบหน้า ความเป็นพ่อเป็นแม่นั้นช่างอัศจรรย์นัก ถึงแม้จะยังไม่เคยพบหน้า ยังไม่รู้ว่าจะน่ารักน่าชังเพียงใด แต่ข้ากับรักและหวงแหนเด็กในท้องคนนี้มากมายเหลือเกิน

หากข้าเกิดมาโดยที่ท่านพ่อท่านแม่รักบ้างก็คงดี เสิ่นลู่ถิงสะบัดหัวไล่ความคิด อย่างไรตอนนี้ไม่ว่าจะพ่อแม่ที่แท้จริงหรือพ่อแม่ที่ขโมยข้ามาเลี้ยงก็ไม่มีใครหลงเหลืออยู่แล้วสักคน ข้าแค่ต้องใช้ชีวิตให้ดี และรักษาเด็กน้อยในครรภ์ให้ดีเทียบเท่าชีวิตข้า

“ลมเริ่มหนาวแล้ว เจ้ากลับเข้าตำหนักดีหรือไม่? เดี๋ยวจะป่วยเอาได้”

“หม่อมชั้นยังอยากอยู่ตรงนี้อีกสักหน่อยเพคะ ดวงจันทร์คืนนี้สวยเหลือเกิน ฝ่าบาททรงทอดพระเนตรดูสิเพคะ” เสิ่นลู่ถิงชี้ออกไปบนท้องฟ้ากว้างยามค่ำคืนที่มองเห็นได้ผ่านศาลากลางสวนดอกไม้ พื้นที่โดยรอบนี้เปลี่ยนเป็นดอกโบตั๋นสีชมพูสวยอย่างที่เสิ่นลู่ถิงชอบตามคำสั่งของฮ่องเต้

“ข้าไม่เห็นว่าจะมีสิ่งใดสวยไปกว่าเจ้า”

“ฝ่าบาททรงตรัสอะไรก็ไม่รู้” เสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูดังขึ้น กายเล็กของเสิ่นลู่ถิงถูกจับให้หมุนหันหลัง แก้มที่มีน้ำมีนวลขึ้นทั้งยังขึ้นเสียงแดงระเรื่อถูกเกลี่ยไปมาก่อนที่ปลายจมูกจะกดลงมาแล้วสูดเอากลิ่นหอมเข้าไปฟอดใหญ่

“เหตุใดยังเขินอายอยู่อีกเล่า เรามีลูกด้วยกันแล้วนะ”

“มีลูกแล้วเขินอายมิได้หรือเพคะ”

“หึ ได้สิ ได้แน่นอน” ฮ่องเต้ประทับลงบนเก้าอี้ที่จัดไว้บนศาลา กายเล็กของเสิ่นลู่ถิงถูกดึงให้นั่งลงบนตักอย่างระมัดระวัง มือหนายังคอยลูบที่หน้าท้องตลอดไม่ละไปไหน

“ฝ่าบาทเอาแต่มาขลุกอยู่กับหม่อมชั้น เหตุใดไม่ไปหาความสุขสมกับสนมคนอื่นเล่าเพคะ” 

แม้จะพูดออกไปเช่นนั้นแต่เสิ่นลู่ถิงกลับก้มหน้าลงแล้วแสดงแววตาแสนเศร้าหมอง ในเพลานี้ข้ามิอาจใช้ร่างกายเพื่อยั่วยวนให้ท่านติดอยู่กับค่า เช่นนั้นก็มีเพียงมารยาที่จะช่วยได้

“หากข้าทำอย่างนั้น เจ้าจะพอใจหรือ?” มุมปากของฮ่องเต้เผยรอยยิ้มเอ็นดูทั้งเชยคางมลให้สนมรักเงยขึ้นมาสบตา

“ในตอนนี้หม่อมชั้นมอบความสุขให้แก่ฝ่าบาทไม่ได้ หากฝ่าบาทจะไปหาสนมคนอื่น หม่อมชั้นก็ไม่อาจห้ามได้หรอกเพคะ เพียงขอแค่อย่าเอ็นดูถิงถิงน้อยลงไปก็พอแล้วเพคะ”

ดวงตาคมก้มลงมองศรีษะทุยของอีกคนที่ทาบทับลงมาบนอกแกร่ง เสิ่นลู่ถิงออกแรงเอาหัวถูกไปมาอย่างออดอ้อน แก้มนิ่มที่ทาบทับอยู่ตรงอนั้นทำเอาหัวใจของคนถูกอ้อนเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้

“ถิงถิงของข้าน่ารักถึงเพียงนี้ ข้าจะเอ็นดูเจ้าน้อยลงได้อย่างไรเล่า” 

คางมลถูกจับเชยขึ้นอีกครั้ง ครานี้มิใช่เพียงการสบตาเหมือนอย่างเคย แต่เสิ่นลู่ถิงกลับถูกคนตรงหน้าฉกชิมริมฝีปากนุ่ม แรงขยับแสนเนิบนาบนั้นเร้าให้ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นล่ำสัน เสิ่นลู่ถิงรู้ดีว่าแม้จะหักห้ามใจตัวเองเพียงใด ก็ไม่อาจหยุดยั้งความรู้สึกภายในใจได้

“ปากของเจ้านุ่มนิ่มนัก ข้าอยากครอบครองเช่นนี้ทุกวันเลย”

“ต่อไปเมื่อหม่อมชั้นท้องใหญ่ขึ้น ใบหน้าก็คงใหญ่ขึ้นตามไปด้วย พอถึงตอนนั้น…ฝ่าบาทยังชอบถิงถิงหรือไม่เพคะ”

คำถามแสนน่ารักนั้นทำฮ่องเต้ใจอ่อนยวบแล้วเผยยิ้ม ทั้งที่แสดงออกครั้งแล้วครั้งเล่าว่ามิว่าคนตรงหน้าจะเป็นเช่นไรตนก็ยังยกให้เป็นคนโปรดเสมอ แต่กลับได้รับคำถามไม่มั่นใจเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ช่างเถิด จะอย่างไรก็พร้อมจะตอบคำถามของสนมรักอย่างไม่รู้จักเบื่อ

“ข้าแสดงออกชัดเจนเช่นนี้แล้ว” 

มือหนาลูบไล้ไปตามแก้มเนียนและกรอบหน้า “ต่อให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก ข้าก็จะยังชอบเจ้าอย่างเดิมเสมอ เช่นนี้พอใจแล้วหรือยัง” ปลายจมูกโด่งกดลงที่แก้มเนียนแล้วลากไล้มาที่ลำคอก่อนจะขบเม้มแผ่วเบาแล้วผละออก ระหว่างที่กอดกันกลมก็มองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนอยู่พักใหญ่

“ฮองเฮาทรงเป็นอย่างไรบ้างหรือเพคะ?” อ้อมกอดที่เอวบางคลายลงเมื่อคำถามนันของเสิ่นลู่ถิงดังขึ้น ก่อนแรงหายใจจากฮ่องเต้จะทำให้พอรับรู้ได้ถึงความหนักอึ้งในพระทัย

“เฮ่อ ในตอนนี้พ่อของนางคุมอำนาจหลายฝ่าย หากข้าบุ่มบ่ามอาจไม่ส่งผลดี แม้จะรู้ดีว่าหมอหลวงถูกส่งมาจากตระกูลเฉิน แต่ก็ยังหาหลักฐานไม่พบว่าฮองเฮาเป็นคนสั่งการ”

“เช่นนั้นหรือเพคะ….” 

เสิ่นลู่ถิงถามเสียงแผ่วแต่ยังคงพยักหน้าเข้าใจ ไม่ต่างไปจากที่ข้าคาดคิดมากนัก ฮองเฮาเป็นคนฉลาด คงมิมีทางถูกจับได้โดยง่ายหรอก เช่นนั้นก็มาคอยดูกันว่าฮองเฮาผู้สูงส่งเช่นท่าน กับสนมที่ตายมาแล้วครั้งหนึ่งเช่นข้าผู้ใดจะได้รับชัยชนะครั้งนี้

“ถิงถิง….หากข้ายังลงโทษฮองเฮาตอนนี้มิได้ เจ้าจะโกรธข้าหรือไม่ ข้าแค่อยากให้เจ้ารู้ไว้ว่าข้าแค่ต้องการเวลา ข้ามิอยากให้เจ้ารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ”

“ฝ่าบาทตรัสอะไรเช่นนั้นเพคะ แค่รู้ว่าฝ่าบาททรงห่วงใยเช่นนี้ ถิงถิงก็ดีใจมากแล้ว มิบังอาจน้อยใจหรอกเพคะ”

มือเล็กจับมือของคนที่หนักใจอยู่มากอบกุมไว้ เพลานี้ต่อให้งี่เง่าร้องฟูมฟายไปก็เท่านั้น การเป็นฮ่องเต้ยิ่งใหญ่มาก ใต้หล้าทั้งหมดก็ล้วนเป็นของฮ่องเต้ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ข้าต้องทำคือเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ และไม่ว่าข้าต้องการสิ่งใด ข้าก็จะได้….

“จริงหรือ?”

“จริงสิเพคะ บ้านเมืองมีเรื่องให้ฝ่าบาททรงกังวลมากพอแล้ว อย่าทรงกังวลพระทัยเรื่องของถิงถิงเลยนะเพคะ ถิงถิงเป็นห่วงฝ่าบาทเพคะ”

“ดูสิ สนมรักของข้ารู้ความเช่นนี้ แล้วข้าจะไปสนใจหญิงใดได้อีกเล่า” แก้มเนียนถูกบับแผ่วเบาจากความันเขี้ยวและความรักใคร่ เสิ่นลู่ถิงจับมือที่บีบแก้มอยู่มาแนบที่หน้าแล้วพูดเสียงออดอ้อน

"ฝ่าบาท....."

"อ้อนเช่นนี้อยากได้อะไร หืม?" จมูกรั้นถูกฮ่องเต้ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยอย่างรู้ทัน เสิ่นลู่ถิงเกาต้นคอแล้วเผยรอยยิ้มหวานออกมา และเป็นรอยยิ้มที่เจ้าของตักอุ่นชอบมองมากที่สุด

"ฝ่าบาททรงรู้ใจถิงถิงเหลือเกิน อีกสามวันหม่อมชั้นขอออกไปนอกวังได้หรือไม่เพคะ? ด้านนอกมีงานเทศกาล หม่อมชั้นอยากไปเดินเล่น"

"แต่ข้าต้องไปว่าราชการที่ต่างเมือง ไม่ไว้ใจให้เจ้าไปคนเดียว"

"หม่อมชั้นไม่ไปคนเดียวเพคะ จะให้อาลี่ เยว่จิน อี้ชวน แล้วก็องครักษ์ที่ฝ่าบาททรงประทานให้ไปด้วยกันกับหม่อมชั้น ได้หรือไม่เพคะ? ถิงถิงสัญญาว่าจะไม่ห่างจากองครักษ์ของฝ่าบาทเลย" 

แขนเรียวสองข้างยกขึ้นคล้องคอ ก่อนจะขยับเอาหัวทุยแนบกับอกแกร่งแล้วถูกไปมาอีกครั้ง แรงออดอ้อนนั้นเรียกรอยยิ้มจากฮ่องเต้ได้ไม่น้อย

"อ้อนข้าเช่นนี้ หากข้าใจร้ายไม่ให้เจ้าไป คนคงครหาว่าข้าเป็นสวามีที่ใจร้ายนัก"

"ใครจะกล้าต่อว่าเพคะ หากมีใครติฉินฝ่าบาท ถิงถิงจะสู้สุดชีวิต" เสิ่นลู่ถิงกำหมัดแน่นแล้วทำท่าชกต่อยไปกับอากาศ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าแสนภาคภูมิใจจากห้องเต้ส่งมาให้

"หึ เจ้านี่มัน....น่ารักเกินไปแล้ว เช่นนั้นก็ไปเถิด แต่อย่าลืมว่าต้องดูแลตัวเองให้ดี เข้าใจหรือไม่?" นิ้วยาวชี้ใบหน้าน่ารักเพื่อเตือนและย้ำคำ เสิ่นลู่ถิงจับนิ้วยาวนั้นไว้แน่แล้วหอมบนหลังมือหนาอย่างจงใจ

"เพคะ ถิงถิงเข้าใจแล้ว"

"นี่เป็นป้ายของข้า หากเกิดเรื่องร้ายจวนตัวจนไม่สามารถเอาตัวรอดได้ ก็จงใช้มันเสีย ข้าเชื่อว่าจะไม่มีใครกล้าทำร้ายเจ้า" 

ดวงตากลมมองป้ายสีทองในมือ นั่นเป็นป้ายยืนยันที่เหล่าขุนนางใหญ่ต่างก็มีกัน เสิ่นลู่ถิงมองสบดวงตาคมที่มองมาด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาด้วยมือสั่นเทาเล็กน้อย ฮ่องเต้ดีกับข้าเสียจน….ข้าไม่อาจหักห้ามใจดวงน้อยเอาไว้ได้เลย

"ถิงถิงขอบพระทัยเพคะ"

ตำหนักจิ่งเหริน

บานประตูตำหนักจิ่งเหรินปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มแสนอ่อนโยนที่มลายหายไปจากเสิ่นลู่ถิง นางนั่งลงบนเก้าอี้แล้วมองป้ายในมืออย่างไม่คิดว่าจะได้มา ข้าเคยได้ยินว่าฮ่องเต้ทรงมีป้ายนี้อยู่สองอัน แต่กลับมอบหนึ่งอันให้ข้า ท่านคิดเช่นไรกันแน่ มิใช่ว่าแค่ลุ่มหลงเหมือนกลับที่ลุ่มหลงสนมคนอื่นที่เคยมีมาหรือ

“คุณหนูจะเข้านอนเลยไหมเจ้าคะ?”

“อีกสักพัก…. อาลี่ พรุ่งนี้เจ้าไปบอกอี้ชวนให้ข้าทีว่าอีกสามวันเราจะออกนอกวังกัน ให้อี้ชวนเตรียมตัวด้วย”

“พระสนมจะเสด็จออกไปทำไมหรือเพคะ? ท่านตั้งครรภ์อยู่…” เยว่จินถามด้วยน้ำเสียงหัวใยต่อผู้เป็นนาย

“ข้ามีเรื่องต้องจัดการในทันที เรื่องนี้รอมิได้ สำคัญถึงคอขาดบาดตาย” เสิ่นลู่ถิงพูดเพียงเท่านั้น สายตามุ่งมั่นมองไปเบื้องหน้า ถึงเวลาที่ต้องจัดการเรื่องนี้เสียที หากข้อทำได้สำเร็จ ก็จะได้คนฝีมือดีมาเป็นคนของข้าอีกคน.....