ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ

ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (2) เล่มจบ

last updateLast Updated : 2026-04-17
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
29Chapters
493views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แม้จะไม่ใช่คนที่เคยทำร้ายข้าในชาติก่อน แต่หากคิดทำร้ายข้าในชาตินี้ เสิ่นลู่ถิงคนนี้ก็จะไม่อ่อนแอปล่อยไปเช่นกัน

View More

Chapter 1

- 1 - ขออนุญาตออกนอกวัง

찌걱찌걱-

하흣!!너무좋아~~

오늘 호텔라운지 바에서 처음만난여자였다.

함께 위스키를 마시고 이야기 하고

누가 뭐랄것도 없이 키스하고 호텔 스위트룸으로 올라와

서로를 탐닉하고 알몸인체 여자는 덕배 위로 올라가

허리를 열심히 움직였다.

씨발허리 잘 돌리네

덕배가 이를 드러내며 웃었다. 두어 시간 전 라운지 바에서 이름을 주고받았고, 술잔이 세 번쯤 비었을 때는 서로 오늘 밤 뭘 원하는지도 진작 끝난 얘기였다.

여자도 적극적이었고 덕배는 그런 여자를 마다할 이유가 없었다.

“오빠, 좋아?”

“보면 몰라?”

“말로 해줘.”

“잘한다고.”

“그거 말고.”

덕배가 헛웃음을 터뜨렸다.

“그럼 뭐. 사랑한다고 해줘?”

“미쳤어? 오늘 처음 봤는데.”

“알긴 아네.”

여자가 웃으며 그의 가슴을 때렸다. 덕배는 그 손을 잡아 제 입가에 가져갔다가 그대로 끌어당겼다.

여자야 좋았다.

예쁘고, 잘 맞고, 같이 있는 동안 즐거우면 됐다. 거기에 사랑이니 미래니 하는 거창한 이름까지 처붙여야 할 이유는 모르겠었다.

만나고 싶으면 또 만났다.

마음에 들면 가방도 사주고 주얼리도 사줬다. 덕배에게 그 정도 돈은 큰돈도 아니었다. 상대가 둘 사이를 연애라고 생각하든 아니든 굳이 바로잡으려고 애쓰지도 않았다.

대신 하지 않은 약속을 한 적도 없었다.

새벽이 가까워져서야 스위트룸 안이 조용해졌다.

덕배는 침대 아래 떨어진 바지를 주워 입었다. 넓은 등에 남은 손톱 자국 따위는 신경도 쓰지 않은 채 셔츠를 걸치자 침대에 엎드려 있던 여자가 고개를 들었다.

“오빠, 가?”

“어.”

“자고 가지.”

“내일 일 있어.”

“주말인데 무슨 일?”

덕배가 단추를 채우며 피식 웃었다.

“씨발, 나도 그게 궁금하다.”

여자가 깔깔 웃었다.

“오빠 무슨 일 하는데?”

“건설회사.”

“현장직?”

덕배의 손이 멈췄다.

“내가?”

“몸이 그렇잖아.”

덕배가 자기 몸을 한번 내려다보더니 웃음을 터뜨렸다.

“야, 회사 이사한테 현장직이 뭐냐.”

“진짜 이사야?”

“가짜 이사도 있냐?”

“안 어울려.”

“뭐가.”

“회사원.”

덕배가 재킷을 집어 들며 여자를 흘겨봤다.

“아침부터 처맞기 싫으면 자라.”

여자는 무서워하기는커녕 이불에 얼굴을 묻고 웃었다.

“다음에 연락해도 돼?”

“해.”

“오빠도 해.”

“생각나면.”

“싸가지 없어.”

“그걸 이제 알았냐?”

덕배는 웃으며 방을 나왔다.

누군가를 만나고 헤어지는 데 복잡한 감정은 필요하지 않았다. 여자가 없는 삶을 살아본 적도 드물었고, 그렇다고 특정한 한 사람이 반드시 필요했던 적은 더 없었다.

그게 배덕배가 서른넷까지 살아온 방식이었다.

다음 날 오후, 덕배는 개인적인 볼일로 외근을 나와 있었다.

약속 장소까지 십여 분.

신호에 걸린 사이 휴대전화를 확인하던 덕배의 시선이 조수석으로 향했다. 있어야 할 검은 서류봉투가 없었다.

그는 잠깐 눈을 감았다.

“아, 씨발.”

책상 위였다.

아침에 직접 챙겨놓고 다른 전화 받다가 그대로 나온 게 떠올랐다.

짜증은 즉각 올라왔지만 판단은 빨랐다. 상대에게 확인받아야 할 서류라 없이는 약속 장소에 가봐야 의미가 없었다. 덕배는 바로 전화를 걸어 시간을 조금 미루고 다음 교차로에서 차를 돌렸다.

건물로 돌아왔을 때는 주변에 빈자리가 없었다.

“존나 차 많네.”

덕배는 입구 주변을 훑다가 건물 옆 작은 꽃집 앞쪽에 차를 붙였다.

J&J.

간판은 눈에 들어왔지만 그뿐이었다.

꽃집에 볼일도 없었고, 안을 들여다볼 이유는 더 없었다. 서류 하나 가져오는 데 길어야 몇 분이었다.

그는 차에서 내려 그대로 건물 안으로 들어갔다.

그 몇 분이 십 분 가까이 늘어난 건 위에서 현장 직원에게 붙잡혔기 때문이었다. 덕배는 서류봉투를 옆구리에 끼고 계단을 내려오면서도 통화를 이어갔다.

“아니, 자재부터 막으라고. 씨발, 사람 보내달라고 기다리지 말고 네가 먼저 확인해.”

- 예, 이사님.

“사진 찍어서 바로 보내. 내가 이동하면서 볼 테니까.”

전화를 끊은 덕배는 휴대전화를 주머니에 밀어 넣었다.

차로 향하는 동안 꽃집 앞에서 누가 뭘 하는지는 눈에 들어오지도 않았다. 머릿속에는 다음 약속과 조금 전 현장 보고가 동시에 돌아가고 있었다.

운전석 문을 잡는 순간 뒤에서 목소리가 들렸다.

“저기요!”

덕배는 문을 열려다 말고 돌아봤다.

작은 여자애 하나가 꽃집 앞에서 이쪽으로 걸어오고 있었다. 흰 앞치마에 긴 갈색 머리를 대충 묶은, 얼핏 봐도 어린 얼굴이었다.

가까이 오던 여름은 덕배를 제대로 확인하고 걸음을 아주 잠깐 늦췄다.

크고 두꺼운 체격에 날카로운 눈매, 오른쪽 눈썹 위를 길게 가른 흉터까지.

솔직히 무서웠다.

그렇다고 돌아갈 일은 아니었다.

여름은 적당한 거리를 두고 멈췄다. 차가 꽃을 실으러 들어와야 할 길을 막고 있었고, 자신은 그냥 그것만 말하면 됐다.

평소처럼 밝고 정중한 목소리가 나왔다.

“아저씨, 차 좀 빼주세요.”

덕배의 눈썹이 확 꿈틀했다.

“……뭐?”

여름이 차를 가리켰다.

“차 좀 빼달라고요.”

덕배는 차를 한번 보고 다시 여름을 봤다.

방금 들은 말 중 차는 이미 머릿속에서 사라졌다.

“야.”

여름의 눈이 동그래졌다.

덕배가 자기 얼굴을 손가락으로 가리켰다.

“내가 아저씨냐?”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
29 Chapters
- 1 - ขออนุญาตออกนอกวัง
ยามที่ลมเย็นพัดกระทบผ่านผิวกายขาวเนียนละเอียดดุดหิมะ เจ้าของร่างเล็กก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมา แต่เพียงไม่นานความหนาวเย็นนั้นก็ถูกปัดเป่าด้วยอ้อมกอดอุ่น เสิ่นลู่ถิงเอียงคอมองฮ่องเต้ที่โอบกอดจากด้านหลังแล้วได้แต่เผยรอยยิ้มกว้างในเพลานี้ตัวข้าไม่ใช่เสิ่นลู่ถิงชายาอ๋องที่ถูกประหารชีวิตอีกแล้ว บุรุษที่เคยสั่งประหารข้าอย่างไม่ฟังความจริงข้อใดแม้สักนิด เพลานี้กำลังกอดข้าเอาไว้แน่นด้วยความรักใคร่ มือหนานั้นลูบไล้หน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาอย่างปรารถนาที่จะพบหน้า ความเป็นพ่อเป็นแม่นั้นช่างอัศจรรย์นัก ถึงแม้จะยังไม่เคยพบหน้า ยังไม่รู้ว่าจะน่ารักน่าชังเพียงใด แต่ข้ากับรักและหวงแหนเด็กในท้องคนนี้มากมายเหลือเกินหากข้าเกิดมาโดยที่ท่านพ่อท่านแม่รักบ้างก็คงดี เสิ่นลู่ถิงสะบัดหัวไล่ความคิด อย่างไรตอนนี้ไม่ว่าจะพ่อแม่ที่แท้จริงหรือพ่อแม่ที่ขโมยข้ามาเลี้ยงก็ไม่มีใครหลงเหลืออยู่แล้วสักคน ข้าแค่ต้องใช้ชีวิตให้ดี และรักษาเด็กน้อยในครรภ์ให้ดีเทียบเท่าชีวิตข้า“ลมเริ่มหนาวแล้ว เจ้ากลับเข้าตำหนักดีหรือไม่? เดี๋ยวจะป่วยเอาได้”“หม่อมชั้นยังอยากอยู่ตรงนี้อีกสักหน่อยเพคะ ดวงจันทร์คืนนี้สวยเหลือเกิน ฝ่าบาททรงทอดพระเนตร
Read more
- 2 - เปลี่ยนใจเฟยหลง
อาภรณ์สำหรับออกนอกวังถูกสวมใส่ให้เสิ่นลู่ถิงอย่างระมัดระวัง เหล่านางในช่วยกันประทินโฉมให้สตรีที่แสนงดงามอยู่แล้วนั้นงดงามมากขึ้นอีก ตามสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นแล้ว เสิ่นลู่ถิงในวันนี้จำเป็นต้องทำให้ตนเองเป็นที่จดจำมากที่สุดยามเห็นอาลี่เข้ามาก็เอ่ยปากให้นางในออกไปอย่างสุภาพและไม่ลืมจะหยิบเงินเล็กน้อยให้ตอบแทนสำหรับการดูแลด้วย เสิ่นลู่ถิงคอยซื้อใจบ่าวไพร่ไม่ขาด ดังนั้นคนของตำหนักจิ่งเหรินในตอนนี้ มีแต่ผู้ที่ภักดีต่อนางเท่านั้น ไม่สิ….จะขาดก็คนกลุ่มหนึ่งที่ข้าต้องจัดการให้ได้ในวันนี้“เตรียมการดีแล้วใช่หรือไม่?” อาลี่พยักหน้ารับ“แต่เช่นนี้ไม่อันตรายเกินไปหรือเจ้าคะคุณหนู? หากเราไม่สามารถทำทุกอย่างได้ตามที่วางไว้ คุณหนูอาจเป็นอันตรายได้นะเจ้าคะ” เสิ่นลู่ถิงมองเห็นแววตาแห่งความเป็นห่วงนั้นแล้วยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยกมือไปลูบหัวอาลี่ด้วยความเอ็นดูดั่งนางคือน้องสาวคนหนึ่ง“เจ้ายังไม่เชื่อใจข้าหรือ ที่ผ่านมามีสิ่งใดบ้างที่ข้าเสิ่นลู่ถิงตั้งใจลงมือแล้วไม่สำเร็จ” อาลี่ครุ่นคิดตามแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนเสียงของเยว่จินจะหยุดความกังวลนั้นของอาลี่เอาไว้“พระสนมอี้ชวนส่งข่าวว่าหาเรือนที่พ่อกับแม่ข
Read more
- 3 - หวงแหน
“เสิ่นลู่ถิงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ดวงตากลมมองชินอ๋องอย่างแปลกใจที่เห็นว่าเขาเดินเข้ามาที่นี่ ทั้งที่ควรจะเป็นอี้ชวนที่นำกำลังทหารบางส่วนบุกมา แต่ครานี้กลับไม่ใช่ ดูเหมือนว่าแผนการจะผิดเพี้ยนไปจากที่คาดไว้เสียหมด“ท่านอ๋องมาที่นี่ได้อย่างไร?”“ข้าเห็นเจ้าตอนออกจากวัง แค่นึกเป็นห่วงก็เลยตามมา มือของเจ้า เจ็บมากหรือไม่?”“ข้าไม่เจ็บ” เสิ่นลู่ถิงดึงเอามือที่ชินอ๋องจับไปดูอย่างถือวิสาสะออกจากการกอบกุม แม้ท่านจะกลับชาติมาเกิดเช่นเดียวกันกับข้า นั่นไม่ได้หมายความว่าจะทำให้ข้าอยากให้อภัยเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ดีต่อข้าเพียงใดก็ไม่อาจลบล้างความชั่วร้ายที่ข้าจดจำไว้ในใจออกไปได้“ขอข้าดูหน่อยเถิด”“ปล่อยเถิดท่านอ๋อง ข้าเป็นสตรีของฝ่าบาท ผู้คนจะครหาเอาได้” น้ำเสียงจริงจังเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ยอมลดละเสียที เสิ่นลู่ถิงหันไปมองผู้คนที่กำลังมุงดูเหตุการณ์แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ไปแล้วมิรู้เลยว่าควรแก้สถานการณ์ต่อไปอย่างไร“อยู่นิ่งๆ” ชินอ๋องยังคงเอ่ยย้ำแล้วรั้งมือบางเอาไว้ แม้เสิ่นลู่ถิงพยายามเท่าใดก็ไม่อาจำให้เขาหยุดมาทำหน้าตาหวังดีเช่นนั้นได้“ปล่อยมือออกจากสนมของข้า”“ฝ่าบาท ม
Read more
- 4 - เฉินเสี่ยวเยี่ยน
คำพูดนั้นของเสิ่นลู่ถิงที่ไม่ใช่คำถามแต่เป็นการตักเตือน เฟยหลงนั่งคิดหนักอยู่ครู่ใหญ่ ข้าไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่เฟยหลงคิดหนักเช่นนี้ เฟยหลงฉลาดปราดเปรื่องมีความคิดที่รอบคอบ คงต้องใช้เวลาเพื่อไตร่ตรองดูว่าควรเลือกเส้นทางใดดาบที่มือของเขาถูกดึงออกมาเป็นสัญญาณให้อาลี่และเยว่จินดึงนายของตนถอยหลังด้วยใบหน้าหวาดกลัว เสิ่นลู่ถิงยกมือขึ้นปรามอี้ชวนที่สั่งการคนอยู่ให้ชะงัก เพื่อรอดูให้มั่นใจว่าเฟยหลงจะเลือกสิ่งใดกันแน่“อย่านะลูก ลูกแม่ เจ้าทำเช่นนั้นกับพระสนมมิได้” มารดาของเฟยหลงตะเกียดตะกายด้วยแรงที่มีขยับเข้ามาหาบุตรชายด้วยน้ำตา เสิ่นลู่ถิงรับรู้ถึงความซาบซึ้งในน้ำใจของตนที่มีต่อนาง“ท่านแม่….”“พระสนมช่วยพ่อกับแม่เอาไว้ ชีวิตของเราก็เปรียบเหมือนชีวิตของพระสนมแล้ว เจ้าจะปลงพระชนม์พระสนมมิได้” มือเหี่ยวย่นจับแขนบุตรชายที่จับดาบเอาไว้แน่นพลางส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย“ลองคิดดูเถิดลูก ฮองเฮามีอำนาจก็จริง แต่ใช้งานเจ้าทั้งใช้พ่อกับแม่เพื่อข่มขู่ ทำร้ายและตบตีพวกเรา เจ้ายังจะภักดีต่อคนเช่นนี้อยู่หรือ” บิดาของเฟยหลงพูดสมทบด้วยอีกคน“ข้ามิได้ภักดีต่อฮองเฮา เพียงแต่ห่วงพวกท่านเท่านั้น” เสิ่นลู่ถิงพยัก
Read more
- 5 - คำขอเดียว
“คนพวกนั้นปลิดชีวิตตัวเอง ตายหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะพระสนม” เสิ่นลู่ถิงหยุดมือที่กำลังปักถุงผ้าอยู่ ดวงตาไม่ได้มีแววของความประหลาดใจเกี่ยวกับเรื่องที่เฟยหลงกล่าวเลยแม้แต่น้อย เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น“หึ ข้าคิดเอาไว้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นเช่นนี้” ที่เฟยหลงไปตามสืบเรื่องก็เพื่อให้ได้รับรู้ว่าฮองเฮาไม่มีความจริงใจต่อผู้ใดแม้ทั้งสิ้น ต่อให้ยอมปลิดชีพตัวเองเพื่อนาง คำสัญญาที่เคยกล่าวว่าจะดูแลครอบครัวของคนผู้นั้นก็จะไม่มีวันเกิดขึ้น ผู้ที่ถูกหลอกใช้แม้จะดูน่าสงสารนัก แต่นั่นเป็นสิ่งที่พวกเจ้าตั้งใจเลือกด้วยตนเอง“พระสนมจะให้กระหม่อมทำอย่างไรต่อไปพ่ะย่ะค่ะ?”“ยังไม่ต้องทำสิ่งใด เคลื่อนไหวตอนนี้จะเป็นที่จับตาเกินไป เดี๋ยวฮองเฮาจะสงสัย ช่วงนี้เจ้าแค่ดูแลพ่อกับแม่เจ้าให้ดีก็พอ ขาดเหลือสิ่งใดก็บอกกับเยว่จินให้มาบอกข้าได้”“มีพระสนมเป็นนายถือเป็นบุญของกระหม่อมนัก” เสียงและท่าทีที่อ่อนลงของเฟยหลงทำให้เสิ่นลู่ถิงพึงพอใจไม่น้อย ทิ้งเรื่องนี้เอาไว้สักระยะ เพื่อให้ฮองเฮาตายใจว่าไม่มีใครสืบเรื่องนี้ และเพื่อให้ฮองเฮาไม่คลางแคลงใจว่าเฟยหลงนั้นถูกข้าซื้อตัวมาแล้ว“นายอะไรกันเล่า ข้าบอกเสมอว่าข้ามอ
Read more
- 6 - ความจริงใจ
สายลมพาดพัดร่างสูงที่ยืนสง่าอยู่ริมแม่น้ำของศาลาริมสระ แม้ผ่านมาเนิ่นนานหลายสัปดาห์แต่คำถามนั้นที่เอ่ยถามออกไปแต่ไม่ได้รับคำตอบกลับยังวนเวียนอยู่ในใจเสียจนไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ “ขอแค่เจ้าให้อภัยในสิ่งที่ข้าทำร้ายใจโดยที่ข้าไม่ได้ตั้งใจ จะได้หรือไม่?” หลังถ้อยคำนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นมีแค่เพียงความนิ่งงันและบทสนทนาก็แปรเปลี่ยนไปในทันทีสมุดบันทึกเล่มเก่าในมือถูกกอดเอาไว้แน่น แม้จะอ่านมานับครั้งไม่ถ้วนจนจดจำทุกสิ่งในบันทึกนี้ได้แต่กลับยังเปิดมันเพื่ออ่านวนซ้ำแล้วซ้ำเพื่อตอกย้ำถึงความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้นอดีตแม้ในครานี้จะรู้สึกเหมือนตนเองถูกเป่าหูให้ตัดสินใจเช่นนั้นในชาติก่อน แต่พอมานึกดูแล้วในตอนนั้นวาจาศักดิ์สิทธิ์ที่เอ่ยสั่งเริ่มการประหารคงชัดเจนและชัดถ้อยชัดคำจนไม่อาจแก้ตัวได้“ฝ่าบาทลมเย็นนักพ่ะย่ะค่ะ เสด็จกลับตำหนักก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”“ฟู่เอ๋อ เจ้าเชื่อเรื่องตายแล้วย้อนอดีตกลับมาเกิดใหม่หรือไม่?” ดวงตาคมยังคงมองทอดยาวออกไปสู่เบื้องหน้าและเอ่ยถามกงกงคนสนิทอย่างอยากรู้“กระหม่อมเพียงแค่เคยได้ยิน แต่ยังไม่เคยเห็นด้วยตาพ่ะย่ะค่ะ”“หากเป็นเจ้าเล่า ถ้าสมมุติว่าก่อนตายเจ้าแค้นเคืองใจต่อใ
Read more
- 7 - คนสนิทฮองเฮา
“บังอาจยิ่งนัก เป็นแค่สาวใช้ กล้าดีอย่างไรทำร้ายลูกข้า” เสียงตบบัลลังค์ดังลั่นอย่างโกรธเกรี้ยวทั้งชี้หน้าต่อว่าหญิงสาวที่เฟยหลงจับตัวมาได้ ฮ่องเต้จำได้ดีว่านางในผู้นี้คือคนที่อยู่ข้างกายฮองเฮายิ่งคิดได้อย่างนั้นก็ยิ่งแค้นเคืองมากขึ้นกว่าเก่า“ฝ่าบาท หม่อมชั้นแค่แค้นเคืองพระสนมแทนฮองเฮาเท่านั้น ทรงเห็นว่าพระองค์ไม่สนใจฮองเฮาเลย กลัวว่าฮองเฮาจะทรงน้อยพระทัยจึงได้ตัดสินใจทำเรื่องงี่เง่าเช่นนี้ไป โปรดประทานอภัยด้วยเพคะฝ่าบาท”“คิดจะฆ่าลูกข้า คิดว่าข้าสมควรเอาเจ้าไว้หรือ! ทหาร!!!” ทหารหน้าประตูท้องพระโรงวิ่งเข้ามาในทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียก คำสั่งประหารทันทีดังขึ้นย้ำให้เหล่าทหารโน้มลงจับตัวนางในที่พยายามก้มหัวของชีวิตอยู่ ก่อนเสียงของฮองเฮาจะเข้ามาจัดขวางทุกอย่างเอาไว้เสียก่อน“ประเดี๋ยวก่อนเพคะฝ่าบาท”“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” น้ำเสียงที่ใช้ถามทั้งเย็นเยียบทั้งแฝงความไม่ใยดีเอาไว้ในนั้น แม้ฮองเฮาจะรู้สึกปวดร้าวไปทั้งใจแต่ไม่สามารถให้มาทำลายสิ่งสำคัญที่กำลังจะทำได้“ฮุ่ยเอ๋อเป็นสาวใช้ที่อยู่กับหม่อมชั้นมานาน นางอยู่เคียงข้างหม่อมชั้นเป็นเหมือนพี่น้อง ได้โปรดประทานอภัยด้วยเพคะ”“นางเป็นแค่สาว
Read more
- 8 - งานเลี้ยงชมดอกไม้
บรรยากาศงานเลี้ยงชมดอกไม้ถูกจัดขึ้นทั้งที่แทบไม่มีดอกไม้ในสวนที่บานสะพรั่งแล้ว เสิ่นลู่ถิงเดินมองไปรอบบริเวณแล้วเผยรอยยิ้มมุมปาก เหล่าลูกหลานขุนนางที่ได้รับเทียบเชิญเดินเข้ามาภายในสวนดอกไม้ของวังหลวงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทันทีที่เห็นหญิงสาวที่คาดการณ์ไว้เดินเข้ามาเสิ่นลู่ถิงก็ยิ่งเหยียดยิ้มกว้างขึ้นเฉิน เสี่ยวเยี่ยน ในที่สุดเจ้าก็ถูกพาเข้าวังหลวงมาแล้วสินะ เพราะความใจร้อนที่จัดการสิ่งใดได้ดั่งใจ ทำให้ฮองเฮามิทรงรู้เลยว่ากำลังชักนำภัยมาสู่ตนเอง คิดกำจัดข้าแล้วอย่างไร ในเมื่อคนตรงหน้าท่านตอนนี้ก็คิดกำจัดท่านตามหลังไปเช่นกัน“น้องหญิงมานี่สิ ทำความรู้จักกับทุกคนให้มากขึ้นหน่อย” น้ำเสียงหวานแสนเสแสร้งของฮองเฮาเรียกเสิ่นลู่ถิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักให้เข้าไปทำความรู้จักกับลูกขุนนาง บุตรีของขุนนางแต่ละคนที่มาในวันนี้ล้วนมาจากตระกูลที่สนับสนุนฮองเฮาทั้งสิ้น แต่หากไม่ก้าวเข้าไปก็คงหมดสนุก เช่นนั้นตามเข้าไปหน่อยจะเป็นไรไป“นี่หรือเพคะพระสนมเสิ่น ได้ยินชื่อเสียงของท่านมากมาย หม่อมชั้นพึ่งได้เจอก็ครานี้ สรุปแล้วพระสนมเป็นบุตรตรีของตระกูลเสิ่นหรือตระกูลหลี่กันแน่หรือเพคะ แต่ไม่ว่าจะเป็นลูกตระกูลใด ก็ไม
Read more
- 9 - จงใจให้เป็นเรื่องใหญ่
ร่วมสองเดือนที่ชินอ๋องเทียวเข้าออกตำหนักจิ่งเหรินด้วยความสบายใจ ยามเย็นเสิ่นลู่ถิงยืนส่งชินอ๋องออกจากตัวตำหนักอย่าทุกที เมื่อแผ่นหลังนั้นพ้นสายตาไป รอยยิ้มและใบหน้าที่เป็นมิตรก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง ในเมื่อท่านเคยหลอกให้ข้ารัก การหลอกลวงของข้าครั้งนี้ก้ถือเสียว่าข้าเอาคืนท่านก็แล้วกันดวงตากลมหรี่ลงเมื่อเห็นนางในสองคนเดินด้อมๆ มองๆ ที่หน้าตำหนัก เสิ่นลู่ถิงทำทีมองไม่เห็นความน่าสงสัยนั้นแล้วเสมองไปทางอื่น หันไปพยักหน้ากับเฟยหลงให้องครักษ์ปิดประตูตำหนักลง ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะตรงลานหน้าตำหนักอย่างใจเย็น“ไม่นานนักข่าวก็คงถึงหูฮองเฮา เมื่อฮองเฮาเห็นว่าทุกอย่างชัดเจนอย่างที่คิด ฮองเฮาก็คงทูลบางสิ่งต่อฝ่าบาท” “คุณหนูยังใจเย็นอยู่หรือเจ้าคะ หากฝ่าบาททรงเชื่อ ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่” อาลี่ท่าทีร้อนรนแทนผู้เป็นนายเดินไปเดินมาจนนั่งไม่ติด แตกต่างจากเสิ่นลู่ถิงที่ยังคงนั่งนิ่งเงียบและวางท่าทีได้อย่างดี จะมีก็แตแอบยิ้มขำให้กับความกังวลที่อาลี่มีไม่เคยหมดเลยก็เท่านั้น“ข้าตั้งใจทำเรื่องเช่นนี้มาตั้งสองเดือนแน่นอนว่าข้าจงใจให้เป็นเรื่องใหญ่” เสิ่นลู่ถิงยืนยันสิ่งที่ตัวเองตั้งใจทำอีกครั้ง ดวงตากลมมอ
Read more
- 10 - ลดขั้นเป็นกุ้ยเหริน
อากาศในตำหนักเย็นแสนเย็นยะเยือกจนเสิ่นลู่ถิงสั่นไปทั้งร่าง มือเล็กลูบหน้าท้องเอ่ยบอกลูกในท้องให้อดทนต่อความลำบากนี้เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น ไม่นานนักบานประตูก็เปิดออกเป็นเฟยหลงและอี้ชวนที่ลักรอบเข้ามาพร้อมกับตระกร้าเสบียงอันใหม่เสิ่นลู่ถิงลุกขึ้นยืนเอามือประคองหลังไว้เพื่อเดินให้ถนัดขึ้นก่อนจะมองจานอาหารที่ถูกคนนำมาให้ก่อนหน้าวางเย็นชืดอยู่ พยักหน้ากับอี้ชวนให้รับรู้ก่อนอี้ชวนจะหยิบเอาเข็มและขวดยาที่แม่ตั้งใจมอบให้มาจิ้มดูในอาหารแต่ละจาน“บังอาจมาก ทุกจานมีพิษหมดพ่ะย่ะค่ะพระสนม” อี้ชวนยื่นเข็มหลายสิบเล่มที่ปลายเข็มกลายเป็นสีดำให้ได้ดูชัดขึ้น เสิ่นลู่ถิงกำมือแน่น ยังโชคดีที่ข้าระวังตัวทุกฝีก้าว คิดจะกำจัดข้าและลูกไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ฮองเฮาคงคิดว่าข้าหมดหนทางแล้ว แต่หารู้ไม่ว่าเรื่องทั้งหมดนี่มันก็แค่ดำเนินไปอย่างที่ข้าต้องการเท่านั้น“เฟยหลง เจ้าทันเห็นนางในที่เดินสวนออกไปใช่หรือไม่ นางคือคนที่เอาอาหารมาส่งข้า หาทางจับตัวนางให้ได้ และเก็บนางไว้จนกว่าข้าจะใช้งานนาง”“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” เฟยหลงรัยคำแล้วเดินออกไปจัดการอย่างไม่รีรอ ดวงตากลมมองไปที่อาหารมีพิษมากมายแล้วเอ่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status