ไม่วางใจ 2

วันสุขเดินตามชายมีอายุคนนั้นขึ้นบันไดไป สายตามองโดยรอบบ้านที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา มันใหญ่กว่าบ้านของเธอที่ประเทศไทยเสียอีก พื้นที่นี้ต้องมีเงินมากแค่ไหนถึงจะซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมืองขนาดนี้ ใช่ว่าเธอจะเดาไม่ได้...เขามีอะไรที่เธอยังไม่รู้อีกนะ

“ผมชื่อชวน เป็นหัวหน้าพ่อบ้านที่นี่ หากต้องการอะไรเรียกได้ตลอดเลยครับนายหญิง” ชายมีอายุแนะนำตัวอย่างสุภาพ

“ขอบคุณค่ะ ลุงพูดไทยคล่องมากเลยค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เมื่อท่าทางของชายแก่ดูใจดี

“ผมเป็นคนไทยครับ ครอบครัวของผมทำงานให้ตระกูลนี้มาหลายรุ่นแล้ว ผมเป็นรุ่นที่สาม”

คำบอกเล่าทำให้หญิงสาวถึงกับเบิกตาโต เธออึ้งกับเรื่องราวที่ได้รับฟัง

“ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?” เธอพูดเบา ๆ

“ถ้าตอบได้ผมจะตอบครับ”

“ดูจากบ้านหลังนี้แล้วกวินเขารวยมากใช่ไหมคะ?” เธอถามหยั่งเชิง

“ครับ”

“เขาทำธุรกิจอะไรเหรอคะ?”

“หลายอย่างครับ”

เป็นคำตอบที่กว้างมาก จนยากจะคาดเดา ทำเอาวันสุขถอนหายใจ เมื่อไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน

“อย่างเช่น?”

“หลัก ๆ ก็คาสิโนและสถานบันเทิงครับนายหญิง...ผมว่าเดินทางมาเหนื่อย ๆ นายหญิงพักผ่อนเถอะครับ”

หัวหน้าพ่อบ้านเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความสงสัย หญิงสาวอยู่ในห้องแสนกว้างลำพัง เธอทิ้งตัวนอนบนเตียงขนาดแปดฟุต สายตามองเพดานอย่างใช้ความคิด

“เขาเป็นนักธุรกิจ? มาเฟีย? นักเลงอย่างนั้นเหรอ?” เธอพูดเพียงลำพัง “นี่ฉันหลงเข้ามาในดงอะไรกันแน่ละเนี่ย...ที่บอกไม่วางใจให้ฉันอยู่คนเดียวเพราะศัตรูเยอะเหรอ ตายห่าแล้วไงชีวิตฉัน” เมื่อมโนภาพก็ทำให้ต้องสบถหยาบ ดีดตัวลุกนั่งอย่างตื่นตระหนก “อย่าบอกนะว่าเขาทำงานผิดกฎหมายด้วย”

“ผมไม่ได้ทำงานผิดกฎหมายแบบที่คุณว่า”

ประตูเปิดออก พร้อมกับคนที่เธอคุ้นหน้า เขาเอ่ยปฏิเสธในคำครหานั้น

“ต่อให้ทำงานสีเทาก็ไม่แปลกหรอก ฉันเจอนายวันแรกพฤติกรรมของนายมันต่างจากพวกนักเลงซะที่ไหน?”

“ผมไม่ใช่นักเลง”

“ข่มเหงรังแกผู้หญิงแบบนั้นก็ไม่ต่างกันหรอก” เธอแย้งเชิดหน้าพูดท้าทายด้วยความมาดมั่น

ไม่รู้ว่าเธอช้า หรือว่าเขาไวกว่าความเร็วแสง ทำให้เธอถูกปิดปากด้วยปากของเขาจนตั้งตัวไม่ทัน การสัมผัสกระชั้นชิดทำให้วันสุขถึงกับเบิกตาโต ทำตัวไม่ถูกได้แต่กำชายเสื้อแน่น

“หิวหรือเปล่า” เอ่ยในระยะประชิด จังหวะละริมฝีปากออกจากเรียวปากนุ่มนิ่มนั้น

 “อืม เริ่มหิวนิดหน่อย” ความร้อนเห่อบนใบหน้าอย่างไม่อาจเก็บกลั้น วันสุขพยักหน้าให้คำตอบ หัวใจเต้นระส่ำกับสิ่งหวาบหวิวที่เขาประเคนให้ จนไม่กล้าเงยหน้าสบสายตาคนตัวสูง

“งั้นเดี๋ยวไปทานข้าวกัน” กวินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมนั้นยังจับจ้องใบหน้าที่แดงซ่านของเธออย่างพอใจ ก่อนจะคว้ามือบางมากุมไว้แน่นเสียจนวันสุขสะดุ้ง

“ฉันเดินเองได้ ไม่ต้องลาก!” เธอรีบโวยวาย พลางพยายามชักมือกลับ แต่กวินหาได้ใส่ใจ เขากระตุกมือเบา ๆ พาเธอก้าวออกจากห้องด้วยท่าทางที่ดูเหมือนใจเย็น แต่สายตากลับแพรวพราวอย่างคนที่ได้ชัยชนะ

พวกเขาเดินผ่านโถงบ้านอันโอ่อ่าไปยังห้องอาหารกว้างขวาง โต๊ะไม้เนื้อดีจัดวางอาหารอย่างหรูหรา กลิ่นหอมของกับข้าวสไตล์จีนผสมตะวันตกลอยฟุ้งชวนให้ท้องร้อง

วันสุขนั่งลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เธอรู้สึกเหมือนถูกกวินลากมาโดยไร้ทางเลือกอยู่ตลอดเวลา และแม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเขาได้เลย

“กินเยอะ ๆ หน่อยนะ เดี๋ยวจะไม่มีแรงทะเลาะกับผม” เขาเอ่ยแซวขณะตักข้าวใส่จานให้เธออย่างสุภาพ ผิดกับภาพลักษณ์มาเฟียที่เธอคิดไว้

“อยากจะเอาชนะฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?” เธอเงยหน้าถามอย่างหาเรื่อง แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะเบา ๆ

“เปล่า ผมอยากดูแลคุณมากกว่า” ประโยคธรรมดาแต่กลับทำให้หัวใจวันสุขสะดุด เธอรีบก้มหน้ากินข้าวแก้เขิน ทั้งที่ในใจรู้สึกวูบวาบอย่างประหลาด

ในระหว่างมื้ออาหาร กวินรับโทรศัพท์สายหนึ่ง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

“เฝ้าไว้อย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด” ประโยคนั้นทำให้วันสุขเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที  มีบางอย่างเกิดขึ้นแน่ ๆ และมันไม่ใช่เรื่องเล็กด้วย...

หลังจากวางสายกวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกจากที่นั่ง เดินอ้อมมาหาเธอ

“คืนนี้ คุณนอนคนเดียวไม่ได้”

“หมายความว่าไง?” วันสุขเบิกตากว้าง

กวินย่อตัวลงมาระดับสายตาเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผมจะอยู่ข้าง ๆ คุณเอง”

วันสุขเหมือนสมองเบลอไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินประโยคนั้นจากกวิน คนที่เคยเป็นเหมือนศัตรู คนที่เธอรู้สึกเกลียดจนเข้ากระดูกดำ กลับมาพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแบบนี้ ใจของเธอมันดันเชื่อเขาอย่างง่ายดายเสียได้

“เอ่อ...แล้ว...” เธออ้ำ ๆ อึ้ง ๆ พลางหลบสายตาคมคายที่มองมาไม่วางตา

“ไม่ต้องห่วง ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก” เขายกยิ้มมุมปาก  ก่อนจะเอื้อมมือแตะเส้นผมเธอเบา ๆ “แค่คอยปกป้อง...ก็เหนื่อยพอแล้ว”

วันสุขแทบอยากเอาหัวมุดโต๊ะอาหารหนีความเขิน แต่ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไรต่อ กวินก็ลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาตรงหน้า

“ถ้าอิ่มแล้วอยากไปเดินเล่นไหมล่ะ เผื่อจะหลับง่ายขึ้น”

“อืม...ก็ได้” เธอตอบเสียงเบา ยอมวางช้อนแล้ววางมือลงบนฝ่ามือของเขา

ค่ำคืนนี้ฮ่องกงเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ สวนหย่อมภายในคฤหาสน์มีเพียงแสงไฟอ่อน ๆ สาดส่อง เงาของคนสองคนทอดยาวไปตามพื้นสนามหญ้า

พวกเขาเดินเคียงกันไปเงียบ ๆ สายลมเย็น ๆ พัดโชยมาปะทะใบหน้า ทำให้วันสุขรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง กวินชำเลืองมองเธอเป็นระยะ ก่อนจะถามเสียงเบา

“หนาวไหม?”

วันสุขส่ายหน้า แต่คนตัวสูงก็ไม่รอฟังคำปฏิเสธ เขาถอดเสื้อคลุมสูทของตัวเอง โยนพาดไหล่เธออย่างง่ายดาย

“อย่าดื้อ” เขาว่าพลางส่งยิ้มน้อย ๆ ให้

เธอทำหน้าง้ำงอ แต่ยอมใส่เสื้อคลุมของเขาไว้ดี ๆ โดยไม่ต่อล้อต่อเถียง

ทันใดนั้นเองเสียง ปัง! ดังขึ้นจากทิศทางสวนหลังคฤหาสน์ กวินชะงัก ดึงวันสุขเข้ามาแนบตัว สายตาเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบแทบในทันที

“กลับเข้าไปในบ้าน” เขาสั่งเสียงขรึม พลางผลักวันสุขให้อยู่ข้างหลัง แต่ยังไม่ทันได้ขยับ คนร้ายที่ซุ่มอยู่ในเงามืดก็ปาอะไรบางอย่างมาอย่างรวดเร็ว

เพล้ง! กระจกของโคมไฟสวนแตกกระจาย เสี้ยวกระจกเล็ก ๆ กระเด็นใส่แขนวันสุข

“โอ๊ย!” วันสุขร้องออกมาด้วยความตกใจและเจ็บแปลบ เลือดไหลซึมออกจากบาดแผลบาง ๆ บนท่อนแขนขาว กวินเห็นดังนั้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวทันที เขารีบประคองตัวเธอไว้แน่น

“ไหวไหม?” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงทันตา แต่ยังแฝงด้วยความร้อนรน

“นิดหน่อย ไม่เป็นไร...” วันสุขพยายามฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาซึม

“ไม่ต้องพูด!” เขาตวาดอย่างห่วงจัด แล้วไม่รอช้า อุ้มเธอขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย ก่อนจะรีบพากลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ลูกน้องที่ซุ่มดูแลกระจายกำลังไล่ล่าคนร้ายที่ลอบเข้ามา

กวินวางวันสุขลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม รีบหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาจากตู้ด้านข้าง เขานั่งลงตรงหน้าเธอ ใช้มือใหญ่จับข้อมือเล็กอย่างเบามือที่สุด ก้มหน้าลงเป่าเบา ๆ ที่บาดแผลคล้ายปลอบขวัญ

“เจ็บมากไหม...” เสียงของเขาแผ่วเบาอย่างที่วันสุขไม่เคยได้ยินมาก่อน เธอส่ายหน้า น้ำตาคลอเบ้าเพราะความรู้สึกอบอุ่นมากกว่าความเจ็บ

กวินทำแผลให้เธออย่างพิถีพิถัน ตาไม่ละไปจากแผลแม้แต่วินาทีเดียว เมื่อเสร็จสิ้นเขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธออย่างจริงจัง

“ต่อไป...อย่าห่างจากผมแม้แต่ก้าวเดียว เข้าใจไหม” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม แต่น้ำเสียงนั้นแน่วแน่จนวันสุขรู้สึกเหมือนหัวใจจะละลาย เธอพยักหน้าช้า ๆ รู้สึกว่าการได้อยู่ในอ้อมแขนของเขาตอนนี้มันปลอดภัยมากกว่าที่ไหนบนโลกเสียอีก...

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง วันสุขลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า แขนที่พันด้วยผ้าพันแผลไว้เตือนถึงเหตุการณ์เมื่อคืนได้เป็นอย่างดี เธอหันมองข้างกาย พบว่ากวินนั่งอยู่ที่โซฟาข้างเตียง ตายังคงหลับเหมือนหลับไปทั้งที่ยังนั่งอยู่ในท่าเดิม

เสื้อนอกของเขาถูกถอดวางพาดเก้าอี้ ผูกเนกไทคลายออกเล็กน้อย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงอย่างไม่ตั้งใจ ภาพของกวินในยามหลับนั้น ทำให้วันสุขชะงักสายตา ไม่ใช่ใบหน้าเย็นชาแบบที่เธอเห็นเสมอ... แต่เป็นใบหน้าของคนที่ดูเหนื่อยล้าและอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ

'เขา...นั่งเฝ้าเราทั้งคืนเหรอ' ความคิดหนึ่งฉายขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ วันสุขรีบสะบัดหัวไล่มันออก

อย่าใจอ่อน! เธอเตือนตัวเองเสียงดังในหัว เขายังเป็นศัตรู...ยังเป็นคนที่ทำให้ชีวิตเธอพังลง วันสุขค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง กลัวจะทำให้เขาตื่น แต่ไม่ทันไร กวินก็ขยับตัว ลืมตาขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มแหบพร่าเบา ๆ เพราะเพิ่งตื่นนอน

วันสุขสะดุ้งเล็กน้อย พยักหน้าก่อนจะเบือนหน้าหนีสายตาที่จับจ้องมา

“แขนยังเจ็บอยู่ไหม” กวินถาม ขณะลุกขึ้นเดินมาหาเธอ

“ไม่เป็นไร” เธอรีบบอก กลัวว่าความใกล้ชิดจะทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอีก

แต่กวินไม่เชื่อ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ จับข้อมือที่พันผ้าไว้อย่างเบามือ แล้วเลิกชายผ้าออกดูแผล แผลเริ่มตกสะเก็ด แต่รอยเลือดเก่า ๆ ยังเห็นชัดเจน เขาขมวดคิ้วแน่น

“ครั้งหน้า ถ้าผมสั่งให้ทำอะไร อย่าเถียง” เขาสั่งเสียงจริงจัง

วันสุขเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ตอบโต้ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นประหลาดจากความเป็นห่วงของเขา

กวินแตะหน้าผากของเธอเบา ๆ คล้ายวัดไข้ ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อไม่พบความผิดปกติ

“ผมมีเรื่องต้องไปจัดการ...” เขาลุกขึ้นยืน สายตายังคงจับจ้องเธอ “คุณพักอยู่ที่นี่ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“แล้วนายจะไปไหน” วันสุขเผลอถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว

กวินนิ่งไปชั่วอึดใจ ราวกับชั่งใจว่าจะบอกดีไหม

สุดท้ายเขาก็เอ่ยออกมา

“สืบหาคนที่ลอบทำร้ายคุณเมื่อคืน”

“ฉันเหรอ?” วันสุขเบิกตากว้างอย่างตกใจ กวินพยักหน้า ดวงตาคมกริบแฝงด้วยความแข็งกร้าว

“มันไม่ได้ต้องการชีวิตผม แต่มันหมายถึงคุณ...เพื่อเล่นงานผม” 

เขาพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น คำพูดนั้นทำให้วันสุขรู้สึกหน่วงในอกอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่เพียงตัวเธอที่ตกอยู่ในอันตราย แต่ยังกลายเป็นจุดอ่อนของเขาโดยไม่รู้ตัว

“ฉันไม่ได้อยากเป็นภาระให้นายนะ” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ

กวินเดินเข้ามาใกล้อีกครั้ง ย่อตัวลงจนระดับสายตาพวกเขาเท่ากัน

“คุณไม่ใช่ภาระของผม วันสุข” เขาเอ่ยช้า ๆ ชัด ๆ “คุณคือสิ่งเดียวที่พ่อคุณฝากไว้กับผม...และผมจะไม่มีวันยอมให้ใครทำร้ายคุณได้”

ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้หัวใจวันสุขสั่นไหวอย่างรุนแรง แต่แล้วเธอก็รีบเตือนตัวเองอีกครั้ง...ว่าอย่าเพิ่งเชื่อคำพูดของคนคนนี้ อย่าลืมสิ ว่าเขาอาจเป็นคนที่พรากพ่อไปจากเรา เธอเบือนหน้าหนีซ่อนดวงตาแดงระเรื่อไว้อย่างลนลาน

กวินมองเห็นทุกการเปลี่ยนแปลงของเธอ แต่เขาไม่ได้พูดอะไรอีก นอกจากใช้มือใหญ่วางลงบนหัวเธอเบา ๆ อย่างนุ่มนวล แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้วันสุขนั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง พร้อมกับหัวใจที่ปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม...