Chapter 2: Nathan de Loughrey

Odette's POV

“Here's the profile of your new assignment.”

Agad ko namang kinuha ang black folder na inabot sa akin ni Master. Inilapag ko muna ang iniinom na tsaa bago buksan ang hawak. Nanlaki ang aking mga mata ng makita ko ang larawan ng sunod kong target. Binasa ko lahat ng impormasyong nakasulat at tinandaan itong mabuti.

“You didn't bother to cover your neck,” saad ni Master na nagpaangat ng tingin ko mula sa folder hanggang sa kaniya.

“Well, it's the reward I got from doing a different kind of job earlier,” sagot ko na nagpailing na lang sa kaniya. Hindi na siya sumagot pa. “This man… is he really my target?”

"Yes,” deretsa niyang sagot.

"But do you know he's part of the mafia, right? And you said we shouldn’t involve ourselves with them, so why now?”

Si Master mismo ang nagsabi noon na hindi namin dapat banggain ang sinumang parte ng mafia, dahil paniguradong buhay namin ang manganganib. Mas malakas sila sa amin, mas may kapangyarihan. Kahit pa kalabanin mo sila ay papatahimikin ka lang din naman nila.

“They recently intercepted one of our transactions,” panimula niya. “That transaction was a big deal for us. They also attacked Venom in the process.”

“They did what?" nagulat ako sa narinig ko.

"Venom received a fatal injury, up until now she was still unconscious.”

Agad na kumuyom ang kamao ko. Matalik na kaibigan ko si Venom, simula ng magtrabaho ako kay Master ay siya na ang naging kasama ko at naging pinakamalapit sa akin. Alam kong delikado ang ginagawa namin pero hindi ko rin maatim na may mangyaring masama sa kaniya.

“I’ll take this job, Master," mariin kong sabi habang nararamdaman ang galit sa loob ko.

“Great, here's the instructions you need to follow," ngayon naman ay pulang folder ang inabot niya sa akin. “Good luck."

Tumango na lang ako sa kaniya at tumayo niya. Bahagya akong yumuko upang magpaalam. Lumabas na ako ng opisina niya at dumeretso kaagad sa parking lot at sumakay muli sa kotse ko. Habang nasa byahe ay hindi ko maiwasang alalahanin ang pangalan ng kailangan kong trabahuhin.

Nathan de Loughrey.

10:00 am.

Ayan ang oras na nakalagay sa pulang folder na binigay ni Master, kung kaya't maaga pa lang ay naghanda na ako.

Binuksan ko ang walk-in closet ko, tumambad sa akin ang iba’t ibang damit, bags, sapatos, at wigs. Naglibot libot ako at kinuha ang aking mga susuutin ngayong araw.

“This is by far the worst outfit I've worn in my entire life," I murmured to myself while looking at my whole appearance in the mirror.

I’m wearing a grey turtleneck topped by a black vest, a long black skirt almost reaching my ankle, a thick square glass that makes me look like a nerd, and a black short hair with bangs.

This is part of my job as a con artist, to always change appearances.

This became my lifeline to survive this harsh reality of life, and I owe it all to my Master who took care of me, fed me, and sheltered me when I didn't have anyone to lean on. He trained me and taught me everything I needed to learn, and in return for his kindness, I did my best to be his most valuable asset.

Huminga ako ng malalim bago umalis ng condo. Tinignan ko ang lugar kung saan ako makikipagkita sa sekretarya ni Nathan de Loughrey. Supreme Luxe Gourmet. Kalahating oras lang ang itatagal ng byahe ko upang marating yun.

“Good morning, ma'am," bati ng sumalubong sa akin na crew. “Do you have reservations?"

“Yes, under Alexa Wright,” I answered using my fake name.

"Give me a second, ma'am. I’ll check it from our system,” tumango naman ako bilang tugon at hinintay siyang matapos sa ginagawa. Nang makompirma ang pangalan ko, iginaya niya ako sa private room na nakareserve sa akin at binigyan ng menu.

Lumipas ang sampung minutong paghihintay ng may pumasok na tatlong lalaki, tumayo ako at yumuko ng bahagya sa kanila.

"Good morning, I’m Mr. de Loughrey’s personal assistant, you can call me Richard,” bungad ng nasa gitnang lalaki.

"Hello, Mr. Richard. I was sent on behalf of Mr. Miller, I’m Alexa,” malumanay na sagot ko at nakipagkamay sa kaniya. "Please, let's have a seat.”

"I won't waste time, Miss Alexa, so allow me to be direct to the point of our meeting,” deretsong saad ni Richard.

“Please, do so."

"About the proposal of Mr. Miller, since he and my boss have been business acquaintances for quite some time now, he decided to approve it. Here’s the contract. Please send it to us after Mr. Miller signs it," inabot niya ang isang folder na agad ko namang kinuha.

“Thank you," binuksan ko ito at tinignan ang loob ngunit hindi ko binasa ang nakasulat. Wala naman akong pakialam sa contract.

“And another thing, my boss sent a check along with it," dagdag niya at inabot ito sa akin.

That’s all I wanted to get.

"My boss said he will be generous to him, but…” napaangat ako ng tingin sa kaniya, seryosong seryoso ang kaniyang mukha.

"But?”

"But once you betray him, your life will be the payment,” sagot niya at deretsong nakatitig sa mga mata ko. Nagpanggap naman akong natakot at iniwas ang tingin sa kaniya, ngayon ay nakatingin na sa mesang nasa pagitan namin.

“O-okay," mahina kong tugon.

“If you have no other concerns, then that's all for today. Good day again, Miss Alexa," tumayo na siya sa kinakaupuan niya at muling inilahad ang kamay sa aking harapan.

Tinanggap ko naman ito, “Thank you, Mr. Richard. I’ll get going too. Please, take care on your way."

"Thank you,” huli niyang sinabi at nauna nang umalis kasama ang dalawang lalaki na sa tingin ko ay tauhan din tulad niya.

Kinuha ko naman ang phone ko mula sa bag at tinawagan si Master. Ilang ring pa ay sumagot na rin ito.

“I got it," saad ko.

“Oh really? That was fast," sabi niya mula sa kabilang linya.

"Yeah, but I have a bad feeling about it,” pag-amin ko sa kaniya.

"What is it?"

“I don't know, everything was just too fast. And my instinct is telling me something is definitely weird about it," bumuntong hininga ako.

“Whatever it is, be careful,” paalala niya sa akin.

"Thank you, Master. I’ll go back there immediately,” paalam ko sa kaniya at ibinababa na ang tawag.

Dumeretso na ako sa mansion ni Master at nagtungo sa opisina niya, naabutan ko siyang nagbabasa ng dyaryo. Nang mapansin niya ang pagpasok ko ay binaba niya ito sa desk niya at hinarap ako, lumapit naman ako at inabot ang cheke sa kaniya.

"Very well, our men will take care of it. I’ll give you a reward,” sabi niya habang nakatingin sa ibinigay ko sa kaniya.

"Thank you, Master.”

"You can go now. I’ll call you again when I need you.”

"Yes, Master,” pagkatapos ay lumabas na akong muli sa opisina niya.

Dahil wala na akong gagawin ay napag-desisyunan kong bisitahin si Venom. Gusto kong malaman kung ano nang kalagayan niya ngayon. Hanggang ngayon ay hindi ko maiwasang mag-alala sa kaniya.

“Please be okay, Venom," bulong ko.

Pagkalabas ko ng mansion ni Master ay dumeretso na ako sa kotseng pinarada ko lang sa labas nito. Bubuksan ko na sana ang pinto ng magulat ako sa sunod na nangyari. May tumakip ng bibig ko mula sa likod. Papalag pa sana ako ngunit bigla akong nawalan ng lakas at nahilo.

Shit. Bakit hindi ko sila napansin kanina?

Naramdaman ko na lang na kinarga nila ako at ipinasok sa isang itim na van. Bago pa man ako tuluyang mawalan ng malay ay narinig ko ang boses ng isa sa kanila.

"We got her, boss.”

Nagising ako sa isang madilim na kwarto. Nakaupo ako sa sahig habang nakatali ang aking kamay sa likod ko. Nang umayos ang paningin ko ay saka ko lang muling inilibot ang tingin ko sa buong lugar, may nag iisang ilaw na nagbibigay liwanag sa buong kwarto. May isang maliit na bintana, may isang upuan at mesa sa harap ko.

Sinubukan kong alisin ang tali sa mga kamay ko ngunit masyadong mahigpit ang pagkakatali. Wala rin akong makitang maaaring gamitin upang mapakawalan ang sarili.

"Argh, this is annoying,” sigaw ko sa sobrang inis.

Bigla namang bumukas ang pinto at pumasok ang mga lalaking nakaitim, sampu sila.

“Let me go!" sigaw kong muli ngunit hindi nila ako pinakinggan. “Make sure to hide yourselves once I get out of here, or else I’m going to slaughter you all."

“Looks like someone's throwing a tantrum, yeah?" tinignan ko ang bagong pasok sa kwarto dahil sa kaniyang sinabi.

Mariin ko siyang tinitigan habang papalapit sa akin. This man…

Nang nasa harap ko na siya ay lumuhod ito upang magpantay kami.

“I know that kind of look in your eyes, you recognize me."

“Nathan de Loughrey," sambit ko sa pangalan ng lalaking nasa harapan ko.

Inalis niya ang salamin sa mata ko at tinitigan niya akong muli. Bahagya siyang natawa sa hindi ko malamang dahilan.

"This is not what I remember you look like, baby,” he whispered as he caresses my cheeks.

This man…

“Weird way to meet again, right?" he continued.

Is the same man I kissed last night.