Maid in Love

"A-aah..." Hindi mapigilan ni Isabelle na mapaungol dahil sa nararamdamang sakit habang sya ay natutulog.

"Kung gano'n, tigilan na natin ito." Isang matalim na tinig ng lalaki ang dumaan mula sa ibabaw ng kanyang ulo.

Nanginginig ang katawan ni Isabelle at agad na nagising.

Doon lang niya naisip kung ano ang nararamdaman niya kanina!

Pero limampung taon  na siya! Matanda na at may mga nararamdaman pa siya! Paano kaya...

Bigla niyang binuksan ang mga mata at tiningnan ang lalaking nakadagan sa kanya. Ang matibay na mukha ng lalaki ay may matitinding linya at puno ng kabataang aura. Mukhang nasa kalagitnaan lang siya ng twenties.

"Sino ka?!"

Naguguluhan si Isabelle ng ilang segundo, tapos kinuha ang isang kumot at binalot ang sarili niya.

Sa liwanag ng ilaw, aksidenteng napansin ni Isabelle ang matibay na pang-itaas na katawan ng lalaki mula sa gilid ng kanyang mata. Nang hilahin ng lalaki ang kumot, halata ang hubog ng katawan nito.

Lalo pang nag-init ang mukha ni Isabelle at mabilis na umiwas ng tingin, parang tinamaan ng kuryente.

"Dahil labis ang iyong pagtanggi, tigilan na lang natin ito." Tumahimik ang lalaki ng ilang segundo, tapos tumayo siya.

Ang tinig niya ay malamig, may kaunting hindi maipaliwanag na kakaibang tono.

Pagkatapos niyang magsalita, tumayo siya nang walang pag-aalinlangan, umupo sa gilid ng kama, kinuha ang isang jacket pang-militar at isinuot ito sa kanyang balikat.

Doon lang napansin ni Isabelle na may sakit siya sa dulo ng dila, at punong-puno ng lasa ng dugo ang kanyang bibig.

Wala siyang ideya kung anong nangyari kanina. Habang mahigpit na binalot ng kumot ang kanyang sarili, nakatingin siya sa likod ng lalaki ng walang malay.

Ang sulyap na iyon ay muling nagpatigil sa kanya.

Kung hindi siya nagkakamali, ang lalaki ay nagsusuot ng jacket pang-militar, na mukhang huling disenyo  tatlumpung taon na ang nakalilipas!

"Ikaw..." Bago pa niya makita ng malinaw, nakasuot na ang lalaki ng mga damit, tumayo, binuksan ang pinto, at mabilis na naglakad palayo.

Tinitigan ni Isabelle ang mga military boots ng lalaki at biglang nagkaroon siya ng ideya.

Nilingon niya ang kumot sa kanyang katawan. Isang makalumang disenyo ng kumot ang nakalatag.

Natigilan siya ng ilang segundo, tapos tumalon siya mula sa kama at mabilis na naglakad patungo sa ilaw base sa kanyang alaala at pinindot ang on button ng switch.

Nagliwanag ang paligid at nang masilayan niya ang buong kwarto, napansin niyang nasa tahanan siya ng pamilya Vargas!

Ang kwarto ay naka-dekorasyong parang sa isang kasalan, at sa kabilang dingding ay nakasabit ang isang perpetual calendar na may mga pulang letra, mas nakakasilaw pa sa ilaw ng 40-watt na bombilya. Ngayon ay Disyembre 1, 1981! Araw ng kanyang kasal noong siya’y labingwalong taong gulang!

Tumalikod siya at umupo sa sofa.

Ngayon ay malinaw na siya ay bumalik sa gabi ng kanilang kasal, higit tatlumpung taon na ang nakalipas!

Ang lalaking iyon, tiyak na si Andres iyon, ang kanyang fiancé na pumanaw sa digmaan pagkatapos ng kasal!

Ang sitwasyon sa pagtatapos ng 1981 ay masyadong in tense. Nag-aalala ang pamilya Vargas na baka ipadala si Andres sa digmaan, kaya't inayos nilang magkasama silang matulog sa gabi ng kanilang kasal.

Nakita lang ni Isabelle si Andres apat na beses at hindi niya kabisado ang mukha nito. Dagdag pa, walang ilaw kanina, kaya't hindi siya agad nakilala.

Ipiniglas ni Isabelle ang kanyang braso at sumakit ito, nagka-pulang marka sa balat.

Kinuha niya ang lumang takure sa mesa, nagbuhos ng tubig sa tasa, at ininom ito nang hindi iniisip na mainit pa pala.

Agad niyang iibinuga ito, dahil sa sobrang init.

"Ouch!" Muntik nang magmura at mabilis na tumayo upang punasan ang tubig na tumapon sa katawan.

Nang tumingin siya sa salamin, nakita nya ang mukha niya. Bagamat pino at bilog na mukha noong kabataan, ngayon ay sunog na sa sakit at luha, at ang kanyang labi ay namumula at namamaga.

Sa puntong ito lang siya naging sigurado na bumalik nga siya sa kanyang kabataan.

May mata ang Diyos!

Sa nakaraang buhay, limang buwan mula ngayon, noong Mayo 1982, namatay si Andres mula sa digmaan at hindi na natagpuan ang kanyang katawan.

Maraming nangyari sa limang buwan na iyon, na naging sanhi ng pinakamasamang desisyon ni Isabelle sa kanyang nakaraan: nagpakasal siya sa nakababatang kapatid ni Andres na si Marco, at nagsimula ang kanyang nakakatakot na buhay ng higit tatlumpung taon.

Nag-suicide siya.

Ang tanawin ng kanyang huling kamatayan ay buhay pa sa kanyang alaala, at hanggang ngayon, sakit pa rin ang nararamdaman sa kanyang puso.

Pero, binigyan siya ng Diyos ng isa pang pagkakataon upang magbago!

At ang gabing ito ang simula ng kanyang pagbabago ng kapalaran!

Habang nakaupo sa sofa, pinagmasdan ni Isabelle ang kakaiba ngunit pamilyar na lugar.

Alam niyang anong araw susugod si Andres sa digmaan! Sa pagkakataong ito, mabibigyan niya ito ng babala bago pa ito mangyari.