Mag-log in“Bye,” I said as I watched Zio open his car.Natigilan siya at saka lumingon sa akin. He sighed and walked towards me. Niyakap niya ako at saka marahang hinalikan ang ulo ko.“I'm sorry for being mean. I just don't want to see you with another man. It's making me irrational,” pagpapaumanhin niya for the hundredth time already.“Okay na nga tayo. The problem is solved. We just need to really communicate when things get hard.”He nodded and kissed me again.“I'm going now. You take a rest, okay? I know you're sore.”Umiirap akong tumawa. “Ingat ka.”Nang mawala sa paningin ko ang kotse ni Zio, doon pa lang ako naghanap ng taxi para makauwi na rin.Nakaramdam ako ng kaba nang huminto ang kotse sa tapat ng bahay. Bumalik ang kaisipan ko kung bakit kaya nag-text si Savvy. It's unusual for her to text ngayon na hindi pa naman kami okay.Tahimik akong naglakad papasok. Umaasa ako na wala sana akong makita kina Tita pagpasok ko pero natigilan ako nang pagbukas ko ng main door, tumambad agad s
“She accused me of seducing you,” parang nagsusumbong kong sabi kay Zio. He let out a long sigh.“Kinaladkad niya ako pauwi para sabihin kay Tita Samantha kung paano inaakit daw kita. She wanted Tita to have her on her side at para magalit si Tita sa akin. Pero ang alam ni Tita ay boyfriend ko nga si…” I trailed off when I felt him stiffen. Hinigpitan ko ang yakap ko sa kanya. “Hindi naniwala si Tita sa mama mo kaya hindi ako napagalitan.”“I don't want you with that man,” bulong niya.Tumango ako. “He's just my childhood friend. There's nothing between us,” marahan kong bulong, assuring him.“And he doesn't have feelings for you? You are only just a childhood friend to him?” he countered.Pumikit ako ng mariin.“I won't see him, Zio. Let's stop this argument.”Hindi na siya sumagot. Hinayaan ko ang sarili kong magpahinga habang yakap siya. I find it peaceful and calming now that we're okay. Nawala ang bigat sa dibdib at sa isip ko.The warmth of his body and his embrace felt so reas
Sunod-sunod na kumakawala ang hikbi ko nang maramdaman ko ang kamay ni Zio sa batok ko. He started caressing my nape as if coaxing me to stop crying. “Mag-usap tayo. Huwag mo muna pairalin ang galit mo,” I said in a plea.Inangat ko ang ulo ko para tingnan siya pero nakapatong pa rin ang braso niya sa mata niya. Though his hand on my nape continued caressing it.“Zio,” mahina kong tawag nang hindi pa rin siya nagsasalita.He scoffed. “Fine. Let's talk.” Kahit na pumayag siya, malamig pa rin ang boses niya.Tinanggal niya ang braso niya sa mata niya at saka umupo. There was weariness in his eyes as he looked at me.Inalalayan niya akong tumayo. Akala ko'y sa tabi niya niya ako aalalayan, pero nagulat ako nang paupuin niya ako sa coffee table sa harap ng couch. Pagkalapat ng pwet ko sa maliit na mesa, hinila niya ito palapit sa kanya. My knees ended up trapped between his parted legs as he sat there, his legs spread comfortably.“Stop crying,” utos niya.Tumango ako at saka pinunasan a
Awang ang labi ko nang iniwan nga ako ni Zio. I couldn't believe it. Ni hindi ko nasabi ang mga gusto kong sabihin dahil nauna na ang galit niya.Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulala sa bakasarang elevator. I was expecting him to return so we could talk again. Pero hindi iyon nangyari.The silence just made it even worse.Who's to blame then? Hindi naman totoo na boyfriend ko si Maxwell. And what? Nakita niya kami? Bakit hindi siya lumapit?He was denying he went to a hotel with Savvy. Maniniwala ba ako? Narinig ko ang boses niya sa tawag. I know his laugh and voice because we always talk on the phone.How dare he deny it? Paanong narinig ko ang boses niya sa tawag kung hindi sila magkasama ni Savvy? He has to explain it to me. Kaso hindi iyon nangyari dahil inuna niya ang galit niya!Nang tatlong oras na ang lumipas at wala pa rin siya, I got so restless and started to walk back and forth. Hindi ko napigilan at tinawagan ko siya.But I was so dismayed when it was out of cov
I was so sure I wasn't that drunk after my confrontation with Zio. Naalala ko pa na nakipagsagutan ako sa kanya. Nailabas ko pa ang mga hinanakit ko. Kaya hindi ko mapagtanto kung bakit wala na akong maalala matapos noon. Umungol ako ngayon na kagigising ko lang. Agad kong inilagay ang kamay ko sa sentido ko dahil sa sakit ng ulo. I tried to open my eyes only to close them again because of the sunlight seeping through the window. “That's what you get from drinking too much,” rinig kong malamig na sabi ni Zio. Bumaling ako sa kanya. He was walking towards me, coming from the bathroom. Naka-towel lang siya sa bewang. May tumutulong tubig sa malapad niyang dibdib. My eyes feasted on his body, from the broad expanse of his shoulders and the hard planes of his chest to his toned arms, sculpted abdomen, and lean waist. Looking back, kaya ko siya nagustuhan ay dahil sa pagka-mysterious niya. Plus his good looks. Now, I realized he also has a body. “Drink!” Ibinigay niya sa akin ang baso.
Ilang beses akong kumurap-kurap para lang pigilan ang nambabadyang luha na gusto na namang kumawala. I've been crying for days. Ayaw ko na. Kaya nga nandito ako para makalimot.I bit my lower lip so hard to stop myself, kaya lang para kong nakikita ang ginawa nila ni Savvy sa isang hotel. Pumikit ako nang mariin para mawala ang imahe nila sa utak ko, pero mas lalo lang naging malinaw ang ginagawa nila ngayong dumilim dahil pumikit ako.Zio on top of Savvy as he moved up and down to her. Iritado akong dumilat at saka kumuha ulit ng shot. My hands were trembling a bit.Ni isang lagok ko iyon. Nag-iinit na ang pakiramdam ko. Feel ko, ngayon na nagagalit ako at gustong magwala, mas lalo lang umiinit ang pakiramdam ko.“Maxwell, magbabanyo lang ako,” medyo wala sa sarili kong sabi.“Samahan na kita,” aniya.Tumango ako. “Okay. Let's go.”Sinubukan kong maunang maglakad. Kaso hindi ko alam kung bakit gumigiwang ako. Muntik na akong matumba kung hindi ko na balanse ang sarili ko.“You're dr
Nang dumating kami sa kotse at nang patunugin niya iyon, mabilis akong sumakay sa loob.Kalmado lang siyang umikot at saka sumakay sa kotse. Matapos niyang maisabit ang seatbelt niya ay mabilis din kaming umalis sa mall.I don't understand myself. I'm getting annoyed again. Kaya kunwari akong busy
I felt like I had been sleeping for a long time now. Kusa na lang bumukas ang mata ko dahil pagod na akong matulog. Nakabalot sa akin ang kumot ko. Kita ko sa kurtina ng kwarto na mataas na ang sikat ng araw.Umikot ako para tingnan kung nasa tabi ko pa si Rio pero wala na siya. Mag-isa na lang ako
Nagkatinginan kami ni Mang Ramon. Pati siya ay kabado ngayon na nakikita niyang iritado si Rio. It was obvious in how he kept on swallowing.“Mas mabuting lumabas ka na,” sabi niya sa akin.I started to shook my head. Pero napaigtad ako nang katukin ni Rio ang salamin ng kotse.“Thalia! Do not make
Thalia SalvadorI was constantly bothered by what I read on Rio’s phone. Palaging sumasagi sa isip ko ang pagtatalo nila ng secretary niya tungkol kay Erica. And then I'll remember the text again.Kapag nag-sorry si Rio sa kanya, ano ba ang gusto niyang mangyari? Sabi sa text, do what she wanted. A







