All Chapters of Maid of the Ruthless CEO: Chapter 1 - Chapter 10

Thalia Salvador Napaigtad ako nang hampasin ni Dad ang lamesa sa harap namin. Umalingawngaw sa buong kwarto ang ingay noon. Nasa opisina niya kami dito sa bahay. Nasa tabi niya si Tita Lumi, nakahawak sa balikat niya. Si Dad ay nakaupo sa swivel chair niya. Kinurot-kurot ko ang kamay ko para pigilan ang sarili kong umiyak. But with what’s happening in my life right now, ang tanging magagawa ko na lang ay umiyak. “’Yon ang gusto niya kaya ’yon ang mangyayari!” sigaw ni Dad. Matalim ang titig niya sa akin. I don’t see fatherly love in the way he looked at me. He’s just all rage. “Thalia, ipapakulong niya tayo kung hindi mo gagawin. Wala ka bang awa sa Dad mo?” pangungumbinsi ni Tita Lumi, my stepmother. Dad has a weak heart. Kung makukulong siya, puwedeng lumala ang sakit niya. Pero paano naman ako? I’ll be the collateral damage? Wala naman akong kasalanan pero ako ang magbabayad? “What about me? Rio’s very mad. Kung papapuntahin ninyo ako sa kanya, he will do anything to hu

That door to the last row isn't his room. It was his office. Nanginginig ako nang lumabas ako sa opisina niya.Everything inside me was in chaos. Kinakapos na ako ng hininga. Then a vase came flying toward me. He stared at me like he wanted me dead. He raised his voice at me while I could barely breathe.Kaya nanginginig ako habang naglalakad pababa. I was so shocked I couldn't process everything.I just know he wanted food. I needed to get him food!Oo, pagkain. Kung hindi, baka mas malala pa ang gawin niya.Sa panginginig ng tuhod ko, mas lalo lang akong natatagalan. At hindi ako pwedeng magtagal. Baka magalit pa siya lalo.Pagdating ko sa kusina, malalalim ang paghinga ko.“Excuse me. Pagkain po ni Mr. Velasco? Kailangan kong dalhin sa kanya,” I said desperately to the first house help I saw.Nakita niya sigurong parang iiyak na ako kaya wala siyang nagawa kundi ang ituro sa akin kung nasaan ang nakahandang pagkain ni Mr. Velasco.Pagkakuha ko noon ay wala na akong sinayang na oras

Nakita ako ng mga kasambahay nang pumasok ako sa loob ng kusina. Nakita nila na may sugat ako sa tuhod. Pero hindi nila ako tinulungan.“Sige, tulungan mo,” banta ng isang kasambahay sa babaeng lalapit sana sa akin. “Kung si sir ang may gawa niyan, baka madamay ka sa galit niya. Alam mo naman kung paano siya nagwala noong siraan ng pamilya niya ang kumpanya ni Sir.”Tahimik kong ibinaba ang tray. Wala nang lumapit sa akin. Yong babae na lalapit sana, nag-iwas nalang ng tingin.“Saan po ba may first aid kit dito?” tanong ko sa kanila.Nagsi-ilingan lang sila. Walang nangahas na tumingin sa akin. And I badly wanted help from anyone.Lumapit ako sa sink at saka hinugasan ang sugat ko. Natanggal ko na kanina ang tumusok doon. I just needed something that would make the blood stop.Nagsimulang mag-usap-usap ang mga kasambahay na parang wala lang ako sa paligid nila.Sinubukan kong kunin ang pansin noong babae kanina na gustong tumulong, pero hindi na niya ako tinignan. Nahihiya naman akong

Nagmamadali akong pumunta sa taas. Nababahala ako sa sinasabi ng babae kaya nanlalamig ang katawan ko. Aside sa malamig na ang suot kong damit kasi basa pa, mas lalo lang nagpapalala yon ng sitwasyon ko.Papanhik na sana ako sa taas nang makita ako ni Mang Dante. Mabilis niya akong tinawag.“Hija, anong ginagawa mo?”Natigilan ako. And I suddenly felt relief after seeing him. Sa lahat ng tao sa mansion na to, siya lang ang nagpakita ng malasakit sa akin.Lumambot ang tingin ko sa kanya.“Pinapatawag daw po ako ni Mr. Velasco,” kabado kong sabi. “Pero hindi ko po alam kung nasaan ang kwarto niya.”Tumango siya. “Pero hindi ka dapat dumadaan diyan. May service hallway. Baka pagalitan ka ni Sir kapag nakita niyang pagala-gala ka diyan.”Nanlaki ang mata ko. Hindi ko alam yan. This is why I always feel so lost. Wala man lang nagsasabi sa akin kung ano ba ang dapat kong gawin. I wasn't born to be a maid.Sumunod ako kay Mang Dante nang iginiya niya ako kung nasaan ba ang service hallway. I

Kabadong-kabado ako habang naghihintay kay Mr. Velasco. Hindi ko alam kung paano ko siya pakikisamahan matapos ang ginawa niya.I’m wishing for a miracle to happen as I wait for him to go downstairs. Na sana magka-emergency siya at saka hindi na makababa. O may biglaang lakad. Anything that would save me from him.But then again, kailan pa ako naging swerte? Hindi ako swerte, kaya tuloy ang kaba ko habang nakikita kong naglalakad na siya kasama ang isang lalaki, probably the one they said was his visitor.Nagsimula akong mag-serve ng pagkain nang palapit na sila. Buti na lang at may kasama ako, kasi may kasama din naman si Mr. Velasco. Hindi ako tatanga-tanga kung ano ang gagawin. Sinusunod ko na lang kung ano ang ginagawa niya.Nakaupo na sila sa mahabang lamesa nang nilalagyan ko ng tubig ang baso ni Mr. Velasco. Naunang natapos ang kasama ko kaya medyo nagmadali ako.“Careful,” sabi niya sa malamig na tono nang muntik kong mabuhos ang tubig.Mas lalo lang nanginig ang kamay ko. But