Nagbabalik na Alaala

Kinabukasan, hindi maalis sa isip ni Aika ang nangyari noong nakaraang araw.

Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isipan ang boses ni Adrian.

Hindi niya alam kung bakit ang simpleng paghawak lamang sa kamay nito ay tila may ginising na kakaiba sa kanyang dibdib.

Ngunit higit sa lahat, hindi niya alam kung bakit sa tuwing tinitingnan niya ang mga mata ni Adrian ay bigla siyang nakakaramdam ng matinding lungkot.

Pakiramdam niya ay matagal na niyang kilala ang lalaki.

Para bang may bahagi ng kanyang puso na matagal nang naghihintay para sa lalaking iyon.

“Yaya.”

Lumingon siya.

Si Maya iyon, hawak ang isang maliit na kahon.

“Yaya, okay ka lang ba?”

“Oo, sweetheart. Okay lang ako.”

“Nagsisinungaling ka.”

Napatawa nang bahagya si Aika.

“Sino ang nagturo sa iyo na magsabi niyan?”

“Si Daddy.”

Biglang nawala ang ngiti ni Aika.

“Sabi ni Daddy, nagsisinungaling ang mga tao kapag ayaw nilang sabihin ang katotohanan.”

Bago pa siya makasagot, binuksan ni Maya ang kahon.

Sa loob nito ay ang lumang kuwintas na nakita niya noong nakaraang araw.

“Tingnan mo. Bracelet mo.”

Naroon na naman si Maya.

Paulit-ulit nitong ipinapaalala sa kanya ang lahat.

Nang makita iyon ni Aika, biglang sumakit ang kanyang ulo.

Isang mabilis na imahe ang sumagi sa kanyang isipan.

Isang babaeng nakaupo sa tabi ng isang kama.

Isang maliit na batang babae na umiiyak.

Isang kamay na nagsusuot ng kuwintas sa kanyang leeg.

Hinawakan ni Aika ang kanyang ulo.

“Yaya!” nag-aalalang tanong ni Maya.

Nahulog sa sahig ang kahon.

Napaatras si Aika hanggang sa tuluyan siyang napaupo sa sahig.

“Aika!”

Dumating si Adrian at agad na lumapit sa kanila.

Lumuhod siya sa harapan ni Aika at hinawakan ang kanyang mga balikat.

“Ano ang nangyari?”

Hindi agad nakasagot si Aika.

Nanginginig ang kanyang mga kamay.

“Ako… may naalala ako.”

Biglang naging seryoso ang mukha ni Adrian.

“Ano ang naalala mo?”

Tumingin siya kay Adrian.

Sa unang pagkakataon, nakita niya ang takot sa mga mata nito.

“Ulan,” bulong niya. “Isang aksidente sa kotse. May tumatawag sa pangalan ko.”

Nanigas si Adrian.

“Ano pa?”

“May nagsabi… ‘Aika, please, gumising ka.’”

Hindi gumalaw si Adrian.

Para bang biglang nawala ang hangin sa paligid nila.

“Adrian,” mahina niyang tanong, “ano ang nangyari noong gabing iyon?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, tumayo siya at tinulungan si Aika na makatayo.

Ngunit nang tangkain ni Aika na hawakan ang kanyang kamay, agad itong umiwas.

“Huwag,” sabi ni Aika.

Tumingin si Adrian sa kanya.

“Huwag mo akong hawakan.”

“Aika—”

“Pasensya na, pero kailangan ko muna ng espasyo.”

Hindi niya alam kung bakit ganoon ang naging reaksiyon niya.

Hindi naman siya sinaktan ni Adrian.

Sa katunayan, siya pa nga ang unang taong tumulong sa kanya.

Ngunit may isang boses sa loob ng kanyang isipan na nagsasabing lumayo siya.

“Huwag kang magtiwala sa kanya.”

“Huwag mo siyang hayaang lumapit.”

“May itinatago siya.”

Mula noong araw na iyon, sinadya ni Aika na iwasan si Adrian.

Kapag nasa kusina si Adrian, pumupunta siya sa hardin.

Kapag sabay silang kumakain, nauuna siyang umaalis.

Kapag tinatawag siya ni Adrian, maiikli lamang ang kanyang mga sagot.

“Opo, sir.”

“Okay po, sir.”

“Ako na po ang bahala.”

Napansin iyon ni Adrian.

Isang gabi, habang naglalakad si Aika sa hallway, biglang hinarangan ni Adrian ang kanyang daan.

“Bakit mo ako iniiwasan?”

Hindi siya tumingin dito.

“Hindi naman kita iniiwasan.”

“Halos hindi mo na ako kinakausap.”

“Busy lang ako.”

“Dati, tumitingin ka sa akin kapag nag-uusap tayo.”

Huminto si Aika.

“Siguro hindi ko na dapat ginawa iyon.”

Lumabas ang sakit sa mukha ni Adrian, ngunit sinubukan niya itong itago.

“May ginawa ba ako?”

Sa wakas, tumingin si Aika sa kanya.

“Hindi ko alam.”

“Kung ganoon, sabihin mo sa akin kung ano ang nararamdaman mo.”

“Sa tuwing tinitingnan kita, may naaalala ako.”

Namasa ang mga mata niya.

“At hindi ko alam kung totoo ang mga alaalang iyon o mga bangungot lamang.”

Lumapit si Adrian, ngunit agad na napaatras si Aika.

“Pakiusap, huwag kang lumapit.”

Huminto siya.

“Takot ka ba sa akin?”

Hindi agad nakasagot si Aika.

Dahil ang totoo, hindi niya alam kung natatakot ba siya kay Adrian—o natatakot siya sa katotohanang maaaring naging mahalaga ito sa kanya noon pa man.

“Takot ako sa mga bagay na baka maalala ko,” bulong niya.

Matagal siyang tinitigan ni Adrian.

Pagkatapos, sa mahinang boses, sinabi niya,

“Siguro may mga alaala talagang masakit dahil sinusubukan nilang sabihin sa atin ang katotohanan.”

“Kung ganoon, sabihin mo sa akin ang katotohanan.”

Yumuko si Adrian.

“Hindi ko kaya.”

“Bakit?”

Dahan-dahan siyang tumingin kay Aika.

“Dahil kapag naalala mo ang lahat, Aika… baka kamuhian mo ako.”

Biglang tumigil ang mundo ni Aika.

At sa unang pagkakataon, hindi na niya alam kung ano ang mas nakakatakot—ang mga alaalang unti-unting bumabalik, o ang posibilidad na ang lalaking iniiwasan niya ay siya palang taong matagal na niyang minahal.

Sa loob ng kanyang kuwarto, sinubukan ni Aika na pakalmahin ang sarili.

Ngunit sa tuwing ipinipikit niya ang kanyang mga mata, lalong nagiging malinaw ang mga alaala.

Nakita niya si Maya na nakatayo roon, hawak ang isang maliit na teddy bear.

“Aalis ka na naman ba sa amin?” umiiyak na tanong ni Maya.

Tumingin si Aika sa kanya.

“Hindi. Hindi ako aalis.”

Sa hallway, hindi niya napansin na naroon si Adrian.

Narinig nito ang sinabi niya kay Maya.

Mahigpit na yumakap si Maya sa kanya.

“Promise?”

Umalis si Maya, naiwan sina Aika at Adrian na mag-isa sa tahimik na hallway.

“Narinig ko iyon,” sabi ni Adrian.

“Opo, sir. Hindi ako aalis. Mahal ko si Maya, at ayokong masaktan siya.”

Hindi sumagot si Adrian.

Sa halip, kumuha siya ng isang lumang litrato mula sa kanyang bulsa.

“Aika… kahit ako, wala akong maalala noon. Pero alam kong ako ang nasa mga panaginip mo. Tayo. Hindi ko alam kung bakit hindi mo maalala ang lahat, pero ako… naaalala ko.”

Hindi alam ni Adrian kung bakit niya nasabi ang mga salitang iyon.

Ang tanging alam niya ngayon ay si Aika ang babaeng mula sa kanyang nakaraan.

Ngunit ayaw pa niyang madaliin ang lahat, kaya hindi pa rin siya lubos na nakatitiyak.

Tumawag siya sa isang imbestigador.

“Tumatawag po ako.”

“May balita na ba tungkol sa ipinagawa ko sa iyo?”

“Opo, sir. Siya na nga. Siya ang asawa ninyo na naaksidente.”

Dahan-dahang tumulo ang mga luha mula sa mga mata ni Adrian.

Unti-unti, nagsimulang bumalik ang kanyang mga alaala—ang mga alaala ng nakaraan, ang mga alaala nila ni Aika, at ang aksidente.

Ngunit hindi niya masabi kay Aika dahil hindi rin niya alam kung ano ang eksaktong nangyari rito.

Hindi na rin siya nito maalala.

Kaya hinayaan muna niyang mangyari ang mga bagay-bagay.

Gusto muna niyang malaman kung sino ang nasa likod ng aksidente.