INICIAR SESIÓN“อ๊ะ!” มันกระตุกหงึกทักทาย จนผมเผลอพลั้งปากส่งเสียงตกใจออกมา “อยากกินหรือเปล่าครับ หืม?” คำถามธรรมดาแต่แฝงไปด้วยความทะลึ่งทะเล้น ทำให้ผมเม้มปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะมองสบตากับเขา เลยได้แต่จดจ้องอยู่ที่มือของเราสองคนที่ยังคงวางไว้ตำแหน่งเดิม…ไอ้นี่น่ะสิของเขามันเริ่มแข็งตัวและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ดูท
“จะอายอะไรกันล่ะคุณโย หืม? ทำอย่างกับว่าผมไม่เคยเห็นร่างกายส่วนนั้นของคุณอย่างนั้นแหละ” คราวนี้ผมเบิกตากว้างกว่าเก่า ใบหน้าเห่อร้อนเพราะความอาย ทำไมต้องพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ง่ายๆ โดยที่ไม่รู้สึกกระดากปากเลยสักนิดนะ “นะ นั่นมันเหมือนกันที่ไหนเล่า! มันคนละบริบทกันเลยนะ!!” ผมพูดด้วยเสียงไม่พอใจ เพ
“หื่นนนนน” ผมพูดยานคางเพราะตาเริ่มจะปิดอีกรอบ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้ยินแค่เสียงสวบสาบก่อนที่ร่างอ่อนปวกเปียกไร้แรงของผมจะลอยวืดขึ้นจากเตียง จากที่ง่วงๆ ผมตาเบิกโพลงขึ้นทันที “ทำอะไรเนี่ย วางผมลงนะ” ผมถามเสียงตื่นพลางมองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ ไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนนักหนา ถึงได้ฮึกเหิมแข็
ในวันที่ฝนตกพรำๆ ในวันที่ตื่นมาในตอนเช้าแล้วพบว่าสายฝนกำลังกระหน่ำเทลงมาอย่างหนักหน่วงแบบนี้ สำหรับคนส่วนมากแล้ว ถ้าต้องออกไปทำงานมันคงเป็นอะไรที่แย่สุดๆ เพราะไหนจะสภาพอากาศที่ชื้นขึ้นจนอบอ้าว ไหนจะเสี่ยงต่อการโดนฝนแล้วเจ็บป่วยอีก แต่…แต่สำหรับผมแล้ว ผมไม่ห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ เพราะเรื่องที่ผม
“อาหารรสชาติเป็นยังไงบ้างครับทุกคน สเต็กเหนียวไปหรือว่าสุกเกินไปหรือเปล่า” ผมถามอย่างลุ้นๆ เมื่อทุกคนหั่นสเต็กชิมกันคนละคำ “อร่อยมากครับที่รัก” คำชมของคุณกฤษณ์ผมไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ เพราะคนอย่างเขาผมทำอะไรให้ทานเขาก็บอกว่าอร่อยหมด ไม่ว่ารสชาติมันจะเป็นยังไง “อีโย นี่มึงกล้าสาบานไหมว่าทั
ผมนี่ถึงกับอึ้งเลยทีเดียว จากตอนแรกที่เจอกัน ก็เป็นเขานั่นแหละที่เอาสเปรย์ฆ่าเชื้อมาฉีดใส่หน้าผมอะ ทำอย่างกับว่าผมเป็นตัวเชื้อโชคงั้นอะ แล้วดูตอนนี้สิเขาไม่แม้แต่จะล้างมือบ่อยๆ ด้วยเจลแอลกอฮอล์ซะด้วยซ้ำ “คุณโย ผมมาแล้ว” ผมที่กำลังเหม่อ สะดุ้งเล็กน้อยตอนที่คุณกฤษณ์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ พอเห็นผมทำหน
“ดีสิ” แจสเปอร์ยกยิ้มหล่อร้ายและดูอันตราย ก่อนยัดบุหรี่มวนเล็กๆ ใส่ปากผม ผมคาบไว้ ตามองไฟที่เขาจุดให้ตรงปลายบุหรี่ จากนั้น…แค่กๆๆๆๆ เผลอสูดเข้าไปเต็มแรงสำลักสิรออะไรล่ะ “ค่อยๆ สิครับ อย่าใจร้อน” แจสเปอร์ว่าเสียงกลั้วหัวเราะ คะยั้นคะยอให้ผมลองใหม่อีกครั้ง ครั้งนี้ผมทำตามที่เขาบอก ค่อยๆ ดูดแ
ผมเม้มปาก ช้อนตามองคนที่เรียกผมว่าแฟนอย่างเต็มปากเต็มคำ แล้วรู้สึกเขินยังไงก็ไม่ไร้แฮะ “เออ ขอโทษ คุณโยครับอย่าโกรธพวกเราเลยนะ พวกผมก็แค่ปากหมาไปอย่างนั้นเอง” คุณเขตต์หันมาขอโทษผมด้วยสีหน้าอ้อนวอน ผมเห็นว่าหน้าเขาเริ่มเขียวแล้ว จึงรีบลุกไปคว้าแขนแข็งแรงของแฟนตัวเองไว้ “ปล่อยคุณเขตต์เถอะครับ เขา
เขายิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงกันสวยงามทุกซี่ “เป็นพี่คุณสองปี” “ผมต้องเรียกคุณว่าพี่ไหม?” “ทำไมต้องเรียกพี่ เรียกผัวสิถึงจะถูก” ฉ่า…หน้าไหม้เหมือนมีใครเอาไฟมานาบแก้ม ผมยิ้มเขินๆ ก่อนหันหน้าหนีจากสายตาล้อเลียน “คุณจะเป็นผัว จะอยู่ในตำแหน่งนี้ไปนานแค่ไหนล่ะ” ผมแค่อยากรู้ว่าเราจะเล่นบทผัวๆ เมีย
เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ปัดป่ายริมฝีปากกับปากผม คล้ายจะจูบแต่ก็ไม่จูบ “แล้วเมื่อกี้คุณบอกว่าถือสิทธิ์อะไรนะ” ผมนิ่งไปพักหนึ่ง กลอกตาไปมา ไม่ใช่ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาถามแต่ว่าผมเขินที่จะตอบ แล้วพอผมไม่ตอบ เขาก็จับคางผมโยกไปโยกมาอีก ออกแรงบีบจนปากผมจู๋เป็นรูปตัวโอ ผมก็ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ประท้วง แต่ว่าเข

![เพียงชั่ววูบเดียว [MPREG]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





