#5

"Sino ka? Pwes! Ikaw ay isang mamamatay tao!"

Nang marinig ko muli ito pakiramdam ko nilamon ako ng lupa.

"Umalis ka ng babae ka dahil wala kaming maisasagot! Kung gusto mong masagot ang katanungan mo! Puntahan mo ang pinatay mong tatay namin at doon ka sa kaniya magtanong!" dagdag ng ate ko.

"Hoy babae! Umalis ka na! Wala kang silbeng anak! Umalis ka na dito!" lasing na lasing iyong sigaw ni nanay.

Sa tindi ng sakit na nararamdaman ko. Mas humigpit pa ang pagkuyom ng kamao ko sa lupa. Tila ba'y kumikipot ang puso ko. Dahan-dahan itong hinahawakan ng mahigpit hanggang sa gusto nitong hindi na ako makahinga.

"Anong anak? Nanay naman, huwagl nga tawagin 'yan na anak mo. Hindi natin siya kadugo. Galing lang 'yan sa damuhan na May dalang kamalasan," mariin na dagdag ni kuya.

Bawat salita na tinatapon nila sa akin katumbas ito ng mga malalamig at malalaking espadang tumutusok sa puso ko.

Base sa kanilang galit, tila wala ng saysay kung ilang ulit pa akong magmakaawa. Nakaupo lang ako sa lupa habang umiiyak na nakatingin sa kanila. Subalit, sa ilang sandali lang ay tuluyan silang pumasok sa bahay. Iniwanan nila akong umiiyak na isang talunan.

Napansin ko ang liwanag na sumilip sa pintuan. Pumasok sa isipan ko na baka nagbago ang kanilang isip at muli nila akong papasukin sa bahay. Dahilan na dahan-dahan akong kumilos upang tumayo. Napangiti ako ng tumumbad si ate. Pero, sa hindi inaasahan.

"Ayan na ang lahat ng gamit mo! Baka sakaling may gamit ka diyan na galing sa tunay mong pamilya! Gamitin mo at bumalik ka sa kanila. Para sa kanila mo maibigay ang matinding malas sa dinala mo sa amin!" Itinapon niya ang luma kong bag papalapit sa akin at napunta naman ito sa lupa.

Bakit ate? Ganito na lang ba talaga ang tingin niyo sa akin? Sa loob ng ilang taon ng pagiging magkapatid natin, ito na lang ba talaga ang mangyayari? Tuluyan nitong itatapon dahil sa matinding poot na nararamdaman niyo para sa akin? Bakit? Bakit? Bakit!

Muling sumara ang pintuan ng malakas. Habang pinagmamasdan ko ang pintuan, napapunas ako ng mata ko. Kinuha ko ang bag ko sa lupa at niyakap ito. Kailangan ko ng sagot. Kung totoo man ang sinasabi nila. Gusto kong mahanap ang tunay kong pamilya.

Masakit sa akin na mangyari ito sa buhay ko ngayon. Ngunit, kahit na gano'n ay kailangan ko rin maging matapang. Tumayo ako ng may lakas ng loob. Ramdam ko ang mga titig sa akin ng kapatid bahay. Pero, hindi ko na muna ito pinansin pa. Dali-dali akong humakbang upang makaalis sa lugar na ito. Ngayon, gusto kong makarating sa puntod ni tatay kung sakaling makakuha ako doon ng sagot.

• • • • • • • • • •

Ngayon nandito na ako, umiiyak sa harap ng puntod ni tatay habang maraming mga tanong ang lumalabas sa bibig ko. Habang kinakausap ko ang puntod. Biglang may liwanag ang dumating at tunog ng sasakyan. Kahit hindi ako lumingon roon napansin ko pa rin ang paglabas ng mga lalaki sa sasakyan. Ang kanilang mga titig, bakit nandito sa akin? Wala akong oras para sa kanila kaya hinayaan ko na lamang ito. Sa sandaling napansin ko ang kanilang paglakad papalayo sa akin. Dito na ako kumuha ng pagkakataon na umalis sa puntod ni tatay.

"Tatay, kung sino man po ako. Pangako po, ikaw pa rin po ang the best tatay na nakilala ko sa buong buhay ko. Asahan niyo po ang pagbalik ko po dito. Mahal na mahal ko po kayo tatay. Huwag po sana kayo magalit kay kuya, kay ate at kay nanay. Dahil iyon po ang nararamdaman nila para sa akin. At tama naman po na gano'n sila magalit sa akin dahil ako naman ang dahilan ng pagkamatay niyo tay. Sa ngayon po, kailangan kong matutong tumayo sa sarili kong mga paa kasama po kayo sa loob ng aking puso. " Ito ang huling sinabi ko bago pa man ako umalis.

Sa gitna ng tahimik na daan, hindi ko lubos maisip kung ano ang tatahakin kong landas. Hindi ko lubos maisip kung saan ako mapupunta ngayon. Ang nasa isip ko lang ay ang malaking katanungan.

Sino nga ba ako?

Hindi ko inaasahan na biglang bubuhos ang malakas na ulan. Ramdam na ramdam ng buo kong katawan ang lamig nito na mas lalong nagpalamig ng emosyon ko. Niyakap ko lang ang dala kong bag upang mabigyan ng init ang katawan ko. Subalit, habang patuloy akong naglalakad. Nararamdaman ko ang mahapdi na bahagi ng katawan ko. Ang perlas ko. Tila hindi pa ito masyadong humuhupa dahil sa nangyari sa amin ng lalaking 'yon kanina.

Ang malas ko talaga! Siguro, kung nalaman kong hindi totoong may sakit si nanay! Siguro, hindi pa nakuha ngayon ang pagkababae ko!

Hindi ko na kaya ang maglakad pa. Kaya naman sa gitna ng tahimik at madilim na daanan napaupo ako sa lupa. Umaagos pa rin ang tubig sa kalangitan at nagdulot ito ng kunting baha sa kalsada. Parang ang puso ko lang na tumatangis at nababaha ng matinding sakit.

Naramdaman ko ang panginginig ng buo kong

katawan at unti-unting nawawalan ng lakas. Hindi ko alam kung bakit ito nangyayari sa akin? Dala ba ito sa matinding sakit ng pagsampal sa akin ni kuya at ate? Dala ba ito ng pananakit nila sa katawan ko? O dala lang ito sa pagod ng ginawa namin kanina ni Kurt Cobe?

Bigla akong bumagsak sa lupa. Dumikit ang mukha ko sa basang lupa. Kasabay nito ang muling pagtulo ng aking luha.

Dito na ba ako mamamatay? Wala pa akong sagot na nakukuha? Bakit? Bakit ang daya ng mundo sa akin at mamamatay na lang ako dito?

Nang dahan-dahan ng pipikit ang mga mata ko. Biglang may liwanag ng sasakyan ang papalapit sa akin. Hanggang sa huminto ito.

Bakit ka huminto? Hindi mo ba ako sasagasaan hanggang sa ako ay mamatay?

Kita ko ang paa ng lalaki na bumaba sa kotse. Dahan-dahan itong lumapit sa akin at ng makalapit ito tila hindi na ako nabuhusan ng ulan. Ngunit, sa sandaling nais kong makita ang itsura niya. Dito pa ako nawalan ng malay.