#4

"Ate?" nanginginig kong boses. "Bakit po ate?" napakuyom ang kamao ko sa sahig.

"Tinatanong po pa talaga kung bakit? Simple lang naman, wala ka talagang kwenta. Wala kang silbi sa pamilyang 'to. Pabigat ka lang sa amin, palamunin at higit sa lahat ikaw ang malas na dumating sa amin." Mariin niya itong winika. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kaniya.

Durog na durog ang puso ko'y na para bang hindi na ito kayang mabuo ulit. Rinig ko ang pagsinghap ni kuya. Tila natutuwa pa talaga siya.

"Noime, wala kang kasing basura ng iba diyan. Oo, para sa amin isa ka lang basura. Kaya bakit kami mag-aalala sa 'yo? Bakit kami maawa sa tulad mong malas? Tapos nagtataka ka pa? Pwes, palagi mong itatak sa utak mo na ikaw ang dahilan kung bakit namatay si tatay! Masyado kang mahina! Sakitin! Kung nagpakatatag ka lang sana noon, ede sana buhay pa ngayon si tatay!"

Hindi ko akalain na mababanggit ito ni ate sa akin ngayon. Masakit, sobrang sakit ng mga espadang tumatarak sa puso ko. Ilang buwan na ang nakakaraan na nawala si tatay. Pero, ngayon lang si ate nagsalita sa akin ng ganito.

"Hindi ko na kaya pang kimkimin ang galit ko sa 'yo! Kaya mula sa gabing ito! Kakalimutan mo na ako bilang ate mo! Dahil wala kang silbi!"

Para akong binaon ng malaking bato. Nanigas ang buong katawan ko. Bakit kailangan pa niyang putulin ang relasyon namin bilang magkapatid? Nawala na nga si tatay tapos mawawala pa sa akin ang ate ko. Ganito ba talaga ako ka-walang kwenta!

Mabilis na bumuhos ang luha ko at pilit ko itong pinipigilan. Ngunit, hindi ko pa rin mapigilan. Sa mga oras na ito si ina na lang ang pag-asa ko.

"Na saan si nanay?" nanginginig kong tanong sabay hikbi ko. Nakayuko pa rin ako. Ayaw kong makita nila ang luha ko. Kaya nagpapasalamat ako sa mahaba kong buhok dahil natatakpan nito ang mukha ko.

"Si nanay pa talaga ang hinahanap mo? Bakit? Sa tingin mo ba kakampi mo si nanay? Ako na ang nagsasabi sa 'yo Noime. Kahit na kailan hindi kakampi si nanay sa 'yo. Dahil walang iba ang mas na apektuhan sa pagkawala ni tatay! Kundi si Nanay! Ikaw! Ikaw ang sumira sa pamilya natin! Ikaw ang dahilan ng lahat ng ito!" sunod-sunod na mariin na sigaw sa akin ni ate.

"Huwag mo na nga ubusin ang oras mo sa babaeng 'yan. Halata naman na wala siyang utak kaya wala 'yan maiintindihan. Kaya, tumayo ka na diyan Meryl, at hayaan mo siyang maghirap!" Dagdag pa ni kuya na mas lalong nagpasakit sa dibdib ko.

Tumayo nga si ate at umalis sa harapan ko. Samantalang, ginamit ko ang kanang kamay ko para punasan ang mga luha ko. Lakas loob akong tumingin sa kanila. Oo na punasan ko na nga ang luha ko, pero alam ko na namumula na ngayon ang mga mata ko.

Dahan-dahan kong pinilit ang katawan ko na bumangon mula sa sakit kong nararamdaman. Nakatingin lang sila sa akin na may nanlilisik na mga mata. Pero ako? Wala akong ibang ibinigay kundi ang matamis kong ngiti. Matapos ay ibinaling ko ang paningin ko sa ibang direksyon. Kung saan ay nakapwesto ang kwarto ni nanay. Gusto kong ibigay sa kaniya ang pinaghirapan kong pera. Gusto kong makabawi sa kaniya.

Tuluyan akong humakbang, hinayaan lang ako ni kuya at ate.

"Bogs!" isang malakas na tunog galing sa pintuan. Dahilan na napatigil ako.

"Ano? May pagkain ba?" Halos manlaki ang paningin ko. Si nanay???

Agad akong humarap sa pintuan. Hindi ako makapaniwala na lasing na lasing na naman si nanay. Napunta sa akin ang paningin niya. Puno rin ito ng galit niya.

"Nanay, 'di ba po may sakit ka? Anong ginagawa mo? Masama 'yan sa pakiramdam. Hindi makakatulong ang alak para gumaling ka sa sakit mo." Hindi makapaniwalang tanong ko.

Humawak siya kay kuya at inalalayan naman siya ni kuya at ate. Lahat sila masama ang titig sa akin.

"Tsk! Anong ginagawa mo dito? Bakit ka nandito sa bahay huh? Hindi ba't dapat nasa labas ka lang! Walang salot ang dapat na pumasok dito sa bahay!" puno ito ng galit niya. Hindi ko na yata kayang pakinggan ang mga sunod-sunod na ganitong mga salita. "At anong pinagsasabi mong may sakit ako? Aba! Malusog na malusog ako! Sinabi ko lang sa 'yo 'yon para matuto kang maghanap ng trabaho! At makalayas ka na dito! Wala ka naman silbe eh. Salot ka lang na bwesit!"

Muling nanginig ang buo kong katawan. Kasabay nito ang muli kong pagluha. Sa pagkakataong ito, hindi ko na maitago pa ang mga luha ko sa kanila. Hindi ko inaasahan na magagawa ito sa akin ni nanay. Paano na ang pagbenta ko ng katawan ko? Nagsakripisyo ako para agad na makakuha ng pera panggagamot niya! Pero, ngayon? Ito lang ang mangyayari!

Pakiramdam ko ngayon, hindi lang ako salot, hindi lang ako walang kwenta! Hindi lang ako bwesit! Kundi isa na rin ako sa babaeng madumi!

"Umalis ka na dito ngayon dahil hindi kita anak! Hindi ka nabibilang sa pamilya ko! Isa kang kriminal na pinatay ang asawa ko!" galit na galit niyang panghuhusga. Kita ko sa mga mata niya na hindi siya nagbibiro sa sinasabi niya.

"Ano pong ibig mong sabihin nay? Alam ko po nagalit kayong lahat sa akin. Pero, huwag niyo naman po sabihin sa akin na hindi niyo po ako anak. Please lang po." nanginginig ko itong pakiusap. Dahil sa lahat ng mga panghuhusga nilang sinabi. Ito ang salitang mas mabigat at mas masakit para sa akin.

"Nagsasabi ng totoo si Nanay! Hindi ka talaga anak ni nanay at tatay! Ampon ka lang! Kaya masakit para sa amin na kung sino pa ang ampon siya pa ang dahilan ng pagkamatay ni tatay!" sigaw ni kuya.

Halos gumuho ang mundo ko, halos gumulo ang isipan ko. Hindi ko maintindihan, anong ampon? Paano ako naging ampon?

"Kung hindi ka lang sana kinuha ni tatay sa damuhan ng araw na 'yon at dinala dito sa bahay. Ede sana hanggang ngayon buhay pa rin si tatay! Ede sana, hanggang ngayon masaya pa rin ang pamilya namin! Pero, wala eh. Isa ka talaga sa mga malas na dumating sa buhay namin!"

Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko ng makita kong dali-dali na humakbang si kuya papalapit sa akin. Mahigpit niya akong hinawakan sa braso ko at binitbit papalabas ng bahay. Matapos ay tinulak niya ako dahilan na matumba ako sa lupa.

"Mula sa gabing ito! Hindi ka na nabibilang sa pamilya namin! Kung gusto mong mabuhay hanapin mo ang totoong pamilya mo! Baka sakaling sa kanila pa mapunta ang malas mong dala!" mariin niya itong sigaw.

Pilit akong tumayo kahit lumuluha ako.

"Sabihin niyo sa akin, sino ba talaga ako!" nanginginig kong boses habang umiiyak.