Chapter 3:

“Welcome to your living hell, Mr. Vladefiero.”

Walang kakurap-kurap siyang nakatitig sa akin pagkatapos kong bitiwan ang mga salitang iyon, kalmado at parang walang pakialam. Hinintay kong tumaas ang kilay niya, I expected to see him na naiirita sa sinabi ko.

But he stays still! Hindi na ba siya nasasaktan sa mga ganitong mapapahiya ngayon?

Sa halip, dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang mga kamay papunta sa butones ng kaniyang navy-blue suit. Sunod ay ang mga butones ng kaniyang itim na dress shirt. Bawat pag-alis ng butones ay nagpapakita ng matigas, makinis, at perpektong hubog ng kaniyang dibdib hanggang sa kaniyang tiyan.

I was completely frozen. He’s really serious.

Yung mga mata niya na parang walang pakialam kahit iniinsulto ng isang professional ang kakulangan niya. “Desperate to get your old self back, Mr. Vladefiero? Masyado bang boring kapag wala kang baba—”

Napatigil ako sa pagsasalita nang walang pasabing hinawi niya ang puting kurtina na naghihiwalay sa consultation desk ko at sa therapy area. Naglakad siya palapit sa therapy bed at walang alinlangan na humiga roon, nakatingin pa rin sa akin, ang itim na polo ay tuluyan nang nakabukas.

“Stop talking and do your job. You’re paid to cure me not to insult me. Don't just stand there...” basag niya sa nakabibinging katahimikan, ang boses ay animo’y naiinip, “...trigger my senses. Touch me.”

Utos nito na nagpataas sa kilay ko. Mukhang sa laki ng pinagbago ng ugali niya mahihirapan akong insultuhin ang pagkalalaki niya. He became more serious than four years ago.

Taas noo akong lumapit sa kan’ya. Tumayo ako sa gilid ng therapy bed, nakipagtitigan sa kaniya. I mentally prepared myself. This is an examination. A sensory test. I smirked. He looked like a desperate man lying on my therapy bed.

Nakakaawa.

Tumaas ang isang sulok ng labi niya, pero hindi iyon ngiti, “Are you afraid I might touch you when you successfully trigger my monster, Doc?” nanliliit ang mga matang saad niya.

Hindi ako nag-expect na sasabihin niya ang mga salitang iyon kaya mabilis na umakyat ang inis sa ulo ko. For fuck’s sake? Nakuha pa niyang magsalita ng gan’yan pagkatapos gumuho ang mundo ko dahil sa panloloko niya?

“Let’s not bring the past—”

“Then do it…”

Mabilis kong kinagat ang ibabang labi ko para pakalmahin ang sarili ko. At simulan na ang laro na gusto niya. Hindi siya nasasaktan sa mga simpleng salitang sinasabi ko sa kan’ya, now let’s try this way.

Humugot ako ng malalim na hininga, pinupuno ang baga ko ng tapang bago muling nag-angat ng tingin sa kaniya. “I'm not afraid of you, Mr. Vladefiero,” malamig kong tugon, ang boses ko ay pilit kong pinatatag kahit nag-uunahan ang tibok ng puso ko, nagwawala sa galit.

“At hindi ako natatakot sa isang halimaw na matagal nang patay. You’re here because you can’t get it up. Let’s not pretend you’re still the same predator you were four years ago.”

Isang madilim na emosyon ang dumaan sa mga mata niya, pero agad din iyong napalitan ng kalmadong mukha na lalong nagpa-init ng dugo ko, ngumisi. Gusto kong burahin ang ngising iyon.

Gusto kong iparamdam sa kaniya kung gaano siya kawalang-silbi ngayon. Tinalikuran ko siya sandali para kumuha ng massage oil sa maliit na glass cart sa gilid. Pinili ko ang langis na may halong ylang-ylang at sandalwood.Papatunayan ko sa kaniya kung gaano kadesperado ang sitwasyon niya.

Pagharap ko, nanatili siyang nakahiga, ang matipunong dibdib ay dahan-dahang umaangat at bumabagsak. Ang itim niyang polo ay tuluyan nang nakabukas, inilalantad ang matitigas na muscle sa kaniyang tiyan.

Kung dati ay mag-iinit na ang katawan ko dahil sa perpektong katawan niya, ngayon kahit pa mag maging matipuno at wala na akong ibang maramdam kundi gigil at galit. Nagpatak ako ng malamig na langis sa aking palad. Pinagkiskis ko ang aking mga kamay.

Let the game begin.

“Close your eyes, Z,” utos ko, ibinaba ang tono ng boses ko sa isang mahina, tila nang-aakit na bulong. Hindi siya sumunod. Nanatiling nakadikit ang nag-aapoy niyang mga mata sa akin, sinusundan ang bawat galaw ko. “I said, close your eyes.”

Iginapang ko ang aking mga daliri sa gilid ng kaniyang panga, marahas ngunit may kasamang malambot na dampi ng hinlalaki. Doon lang siya dahan-dahang pumikit. Isang tagumpay na nagpangisi sa akin.

Inilapat ko ang magkabilang palad ko sa malapad niyang dibdib. Naramdaman ko ang biglaang pag-igting ng kaniyang mga kalamnan sa paglapat ng mainit kong balat sa kaniya.

Mabagal, sobrang bagal kong iginuhit ang aking mga kamay pababa, pinapasadahan ang bawat umbok ng kaniyang dibdib, ang bawat linya ng kaniyang katawan.

I carefully planned every touch. Pinag-aralan ko ito nang ilang taon. Ang tamang pressure point, ang tamang init, ang tamang bilis para baliwin ang nerve endings ng sinumang lalaki.

Ngunit ngayon, ginagamit ko ito hindi para pagalingin siya, kundi para bitinin siya. Para gisingin ang kaluluwa niya habang pinipigilan ang sarili niyang katawan na tumugon.

“Relax,” bulong ko, yumuko ako nang bahagya hanggang sa maramdaman niya ang hininga ko sa kaniyang tainga.

Ipinagapang ko ang aking mga kuko sa kaniyang collarbone, nag-iiwan ng mapupulang marka. “Damdamin mo ang bawat haplos ko, Z. Remember how my hands used to worship your body?”