Chapter 2:

Sa pagkakataong ito, Z, ikaw naman ang paglalaruan ko...

Bumukas ang pinto. At sa sandaling iyon, tila bumagal ang ikot ng mundo, ang bawat galaw, ang bawat paghinga ko. Naeexcite akong saktan ang ego niya ngayon. Na parang nakalimutan kong isa akong professional at hindi ko dapat gamitin ang profession ko para pahirapan ang isang tao. But Z? He deserves it!

Pumasok siya. As soon as he stepped in, my clinical gaze stripped him down. Posture: rigid but projecting an arrogant dominance. Gait. steady, perfectly balanced in his expensive black leather shoes and navy-blue suit, yet there was an underlying tension in his pelvic region—a subtle stiffness indicative of chronic psychosomatic stress.

Unang nahagip ng paningin ko ang mamahaling itim na sapatos, pataas sa perpektong tabas ng kaniyang slacks, ang madilim na suit na bumabalot sa malapad at matipunong dibdib, hanggang sa mag-tama ang aming mga paningin.

Siya nga. Ang lalaking dumurog sa akin.

Ang lalaking sumira sa kaluluwa ko. Zion.

Halos tumigil ang pag-ikot ng dugo sa ugat ko nang makumpirma ng sarili ko na ang VIP client ko ay ang f*ckboy kong ex. Narito siya, nakatayo sa mismong opisina ko, bilang pasyente.

Walang bakas ng pagkagulat na makita ako. Alam ba niyang ako ang doktor na pinili niya? O sadyang wala na talaga siyang pakialam? Well, wala rin naman na akong pakialam.

Mariin kong naibaon ang mga kuko ko sa palad ko sa ilalim ng mesa para pigilan ang panginginig ng mga kamay ko. Pinipigilan ang galit na unti-unting lumalamon sa utak ko.

“Good evening, Mr. Vladefiero,” seryosong panimula ko. Umayos ako ng upo, itinuwid ang likod, at itinuro ang silya sa harap ng mesa ko. “Please, take a seat.”

Hindi siya agad sumagot. Naglakad siya palapit, mabagal ngunit puno ng awtoridad, bago tuluyang naupo sa silyang itinuro ko. Ipinatong niya ang isang binti sa isa, ang hinlalaki ay hinaplos ang ibabang labi niya habang nakatitig sa akin. Gigil akong tumitig sa mga mata niya. No reaction, Z? Na para bang hindi niya ako kilala.

Mabilis kong kinuha ang iPad ko, binuksan ang blangkong notes, at pilit na iniwasan ang nakakapasong titig niya. “I am Dr. Hyacinth Sarmiento. I will be your therapist for the next ten sessions,” pagpapakilala ko kahit alam kong kilala niya ako. “Before we proceed to any treatment plan for your... condition, I need to ask a few standard questions. Kelan pa ito nagsimula? Kailan mo napansin ang problema sa... pag-erect?”

Hindi ko mapigilang mapaangat ang ibabang labi ko, natatawa pa rin ako kapag pumapasok sa isip ko na ang lalaking nambaboy sa akin noon, hindi na tinatayuan. Sa totoo lang, hindi ko nabasa nang buo ang medical history niya kanina dahil masyado akong nilamon ng emosyon nang makita ko ang pangalan niya.

Pero katahimikan ang sumagot sa akin. Iniangat ko ang paningin ko. Nakatitig lang siya sa akin. Seryoso. Malalim. Isang nakakamatay na titig na parang tinatagos sa mismong kaluluwa ko.

“Everything was written on the report we've sent, why bother asking?” Ang boses niya ay mababa at dumadagundong sa loob ng tahimik na kwarto. “Wasting time?”

Napaangat ako ng kilay. Pinagmasdan ko siyang mabuti habang hindi siya nakatingin. The micro-expressions were telling. He has grown so much. Ang mga linya sa mukha niya ay mas tumalim, ang panga niya ay mas matigas, at ang aura niya ay sobrang bigat.

Classic defensive behavior of an emasculated male masking his profound insecurity. Dala ba ito ng stress niya sa trabaho bilang CEO? O dahil sa matinding frustration na hindi na siya tinitigasan?

“Right,” agap ko, pilit na nagpanggap na alam ko ang lahat ng detalye sa file niya. Nakipagtitigan ako sa kan’ya at tinaasan ko siya ng kilay. “I just want to hear it directly from you. But since you prefer not to waste time, we will proceed.”

Humugot ako ng malalim na paghinga at tumingin sa mga mata niya. “In most cases of Erectile Dysfunction, especially for men in your age bracket, the root cause is usually psychological rather than physical. Stress, performance anxiety, or unresolved psychological trauma can heavily affect a man's libido. What we will do is start with cognitive-behavioral talking therapy to—”

“Enough.” Matigas at malamig na saad nito.

Bago pa ako makapag-react, mabilis siyang tumayo. Ang matangkad at malaking pigura niya ay tila nagpalimot sa akin kung paano huminga. Humakbang siya palapit sa mesa ko.

Yumuko siya, ang dalawang malalaking kamay ay nakatukod sa glass table ko, ilang pulgada na lang ang layo ng mukha niya sa mukha ko. Napaatras ang ulo ko, pero hindi ko ibinaba ang tingin ko at matapang lang na nakatingin sa mga mata niya.

“I paid ten times for the therapy, expecting you aren't like other therapists, Ms. Sarmiento,” mababa ngunit mas madiin niyang saad. Sobrang lalim at talim na parang sinusubukang patiklupin ako.

But don’t me, Z. Hindi na ako ang babaeng ginago mo noon. Kaya ko ng sabayan ang kawalang hiyaan mo. Unti-unti pa siyang lumapit, ang mukha niya ay halos maglapat na sa mukha ko. Bumilis ang tibok ng puso ko pero iniwasan kong magpatinag.

“Show me how good you are,” patuloy niya, ang mainit niyang hininga ay humaplos sa balat ko. “Talking isn't effective. Do practical. I need results.” Hindi pa siya nakuntento, inilapit niya ang mukha niya sa gilid ng tainga ko.

Naramdaman ko ang mainit at mabigat niyang hininga na tumama sa leeg ko, nagpatayo sa lahat ng balahibo ko sa katawan. “I paid you, para patigasin ako, Ms. Sarmiento,” bulong niya, mababa, garalgal, at punong-puno ng desperasyon. “Do what I paid you to do.”

Parang may kuryenteng gumapang sa buong gulugod ko. Kasabay ng gulat ay ang mabilis na pagsilay ng nakakalokong ngiti sa labi ko. He’s this desperate? He wants practical? Hindi ba niya alam na para na siyang nagmamakaawa sa ex na ginago niya para lang muling mabuhay ang pagkalalaki niya? He’s a joke!

Tumayo ako mula sa swivel chair ko, naitulak ko pa ito nang bahagya paatras kaya lumikha ito ng ingay sa sahig. Umatras ako ng dalawang hakbang palayo sa mesa, ngumiti ng pagkalapad pero sa loob loob ko ay gustong gusto kong matawa. Satisfying makita siya sa ganitong kalagayan.

The revenge doesn’t come from me, pero sobrang sarap sa pakiramdam. Dahan-dahan din siyang umatras, walang pakialam kung nakangiti ako ng may halong pang-iinsulto sa harap niya. Na para bang hindi man lang nasasaktan ang ego niya! Tumayo siya ng tuwid.

Seryoso niyang ipinasok ang dalawang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks, tinitingnan ako. Walang kaemo-emosyon, walang pakialam. Bagkus ay isang mapang-asar na ngisi ang gumuguhit sa labi niya.

Kinuyom ko ang mga kamao ko sa gilid ng palda ko. Oh! He likes games now? Wala na siyang pakialam sa ego niya? Itinaas ko ang baba ko. Tiningnan ko siya nang diretso sa mata, walang bahid ng takot.

“Gusto mong tigasan, Z? Fine.”

Tiningnan ko siya mula sa kaniyang panga hanggang sa kaniyang pelvic region nang may nanunuyang tingin.

“I will do the practical way of curing you. I will touch you in ways that will make you remember every sin you committed against me. But take note...”

Mas inilapit ko ang mukha ko sa kaniya hanggang sa magsalubong ang aming mga hininga.

“Bawat haplos at bawat dampi ng kamay ko ay bahagi lamang ng therapy. Pwede kitang patigasin nang higit pa sa inaasahan mo, pero hinding-hindi ko trabaho ang palabasan ka. You will stay hard, frustrated, and desperate... until I decide you’ve suffered enough.”

Isang mapanganib na ngisi ang gumuhit sa mga labi ko.

“Welcome to your living hell, Mr. Vladefiero.”