Chapter 4:

Impit siyang nagpakawala ng malalim na ungol… “Ohhhh…”

Isang mababang tunog na nagmumula sa kailaliman ng kaniyang lalamunan. I monitored his physiological responses. Elevated heart rate, erratic breathing, muscle spasms. His sensory pathways were perfectly intact. Ang kaniyang mga kamay na nakapatong sa gilid ng kama ay unti-unting kumuyom.

Gumapang ang mga kamay ko pababa sa kaniyang tiyan. Idiniin ko ang aking mga daliri sa gilid ng kaniyang balakang, ang mga hinlalaki ko ay mapanuksong sumasagi sa mismong waistband ng kaniyang slacks.

“Ohhh… Hyacinth…” pikitmatang bulong nito.

Bawat pagdampi ko roon ay nagpapapigil ng kaniyang hininga. I was edging him. Pinaparamdam ko sa kaniya ang init ng isang babaeng matagal na niyang iniwan, pinupukaw ko ang mga nerve endings niya, pero iniiwasan kong bigyan siya ng anumang direktang lunas.

Idinikit ko ang labi ko sa gilid ng leeg niya, hindi ko siya hinalikan, dahan-dahan ko lamang inilapat ang aking balat doon bago bumulong. “You want me to fix you? Para saan? Para makapangsira ka ulit ng buhay ng iba Z… kagaya ng ginawa mo sa akin? This is karma Z. Now feel it. Gaano ka kakulang?”

Mapanuksong gumalaw ang kamay ko papunta sa ibabaw ng kaniyang hita. Hinaplos ko ang matitigas niyang hita pataas, palapit nang palapit sa gitna ng kaniyang pagkalalaki. Napansin ko ang panginginig ng kaniyang hininga, ang pagtulo ng pawis mula sa kaniyang noo pababa sa kaniyang leeg.

Alam kong dahil dito, durog na durog na ang ego niya. Nakikita kong uhaw na uhaw siya. Ang mga mata niyang nakapikit ay pilit na kumukunot sa tindi ng sensasyon na ibinibigay ko, pero nang padaanin ko ang likod ng aking kamay sa mismong harapan niya sa ibabaw ng kaniyang slacks...

Wala.

Walang buhay. Walang anumang senyales ng pagkabuhay ang kaniyang pagkalalaki na dati rati'y sa isang simpleng tingin ko lang ay galit na galit nang bumabangon. Fascinating.

Total non-responsiveness to direct tactile stimulation despite obvious physiological distress. Doon na ako hindi nakapagpigil. Isang malamig, puno ng tagumpay na ngiti ang gumuhit sa aking mga labi. Tumigil ako sa paghaplos at inilayo nang bahagya ang mukha ko para pagmasdan ang itsura niya. Ang itsura ng lalaking talunan.

“How does it feel, Z?” mahina ngunit puno ng pang-iinsulto kong tanong.

Iminulat niya ang kaniyang mga mata. Ang itim niyang mga mata ay nagliliyab sa pinaghalong frustration at pagnanasa. Mga matang alam mong hayok na hayok pero walang kakayahang sumunggab.

Dinikitan ko ang mukha niya, tinitigan ko siya nang diretso, gusto kong bumaon sa utak niya ang bawat salitang bibitawan ko. “Ngayon... anong pakiramdam na hindi ka na tinatayuan?” Bumaba ang tingin ko sa gitna niya bago muling nag-angat ng tingin sa kaniyang mga mata.

Iginuhit ko ang isang daliri ko sa kaniyang ibabang labi, mapanukso. “Yung kahit gustong-gusto ng mga mata mo ang haplos at dampi na ito... ni hindi man lang magising ang halimaw sa pagitan ng mga binti mo? You’re useless now Z.”

I smirked, a real, venomous smirk. “Nakakaawa ka, Zion.”

Hinintay kong magalit siya. Hinintay kong magwala siya sa kahihiyan, na itulak ako at magmura dahil inatake ko ang mismong pagkalalaki niya. Pero napatigagal ako. Walang galit. Walang kahihiyang gumapang sa mukha niya.

Sa halip, unti-unting namuo ang isang ngisi sa mga labi niya. Isang ngisi na nagpadaloy ng kakaibang kilabot sa buong gulugod ko. Ang kaniyang matigas na panga ay lumuwag, at ang kaniyang mga mata ay mas lalong nagliyab.

“More...” Ang boses niya, sobrang lalim, paos, at parang impit na ungol.

Nanlaki ang mga mata ko. Atras sana ako pero biglang umangat ang isang kamay niya at mahigpit na hinawakan ang pulso ko, idinidiin ang kamay ko pabalik sa mismong dibdib niya.

“I love looking at your eyes na nasasarapang panoorin ako, Doctor...” “… sobrang sarap pakinggan ng boses mo habang iinsulto ang pagkalalaki ko…”

“Kung paano gumalaw ang mga mata mo sa bawat hagod ng kamay mo habang tinitignan kung gaano ako nahihirapan… dahil kahit gusto kong wasakin ka ngayon din… hindi ko magawa, hindi ako tinatayuan.”

Ang tono niya, nanginginig ako hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pagkabigla. My clinical mind short-circuited. Wala siyang pakialam na ininsulto ko siya. Sa halip, ang tono niya ay parang sinasabi niyang… Sige pa... I’m enjoying seeing you enjoyed in your little shitty revenge. He wasn't rejecting the humiliation. He was feeding on it. Mas nasasarapan pa siya na dahil sa ginagawa ko, kesa sa mahirapan siya!

“What the—”

“Keep insulting me, Hyacinth,” garalgal niyang bulong, ang ngisi niya ay nagiging isang malademonyong tawa na umalingawngaw sa lalamunan niya. “Touch me and talk more… I like it… it’s makes me on…”