Chapter 2

CHAPTER - 2

Muntik nang mapa-hesus-maryosep si Lovely.

Sanay na siya sa kaanghangan ng kaibigan, pero ngayon, tipong iba ang sinasabi nito.

"B-bumibili ka ng pag-ibig?"

"Oo, at makakapamili ka pa."

"Nakakabili ba ng pag-ibig?"

"Hindi ganoon. Ibig kong sabihin, makakabili ka ng pansamantalang kaligayahan."

"Hindi ako pwede dyan, Annica." tugon ni Lovely, sabay tayo.

"Hindi ko linya yan." dugtong pa niya.

"Loka! Kaya ka parang driftwood eh. Sariwa pa, nalalanta na." ani Annica, sabay kuha uli ng sigarilyo at sinindihan.

"Look, okay. We have reached twilight's last gleaming, pero hindi katwiran na komo nga ganon, eh wala na tayong karapatang lumigaya pa. Look at me, maligaya, kasi may nagpapaligaya. And i can afford, kasi may datong ako. Edi lalo ka ng can afford, mas meron ka kaysa sakin."

Tumungo ito sa bar counter at nagsalin pa uli ng brandy.

Matagal si Lovely sa bintanang salamin.

Nakatanaw sa labas.

Nag-iisip.

Kailan nga ba siya huling lumigaya?

Ah, matagal na..

Mula ng mamatay ang asawa niyang si Elrick.

At iyon ay kulang-kulang na labinglimang taon na.

At ang nag-iisang anak niya, si Jorge, nasa America, doon na halos lumaki at nag-aral ito.

Siguro, binatang-binata na ito ngayon, komo nga bata siyang nag-asawa, at bata din siyang nabiyuda.

Alam ni Annica, nag-iisip ang kaibigan. Napangiti siya.

Nakakatatlong salin na siya ng brandy sa kopita, abot ang sindi niya ng sigarilyo.

Hinayaan niyang mag-isip ang Amiga, dahil alam niya sabik din ito.

Ibig ding lumigaya, hindi nga lang alam kung paano.

Dahil inaalala ang posisyon sa lipunan. Isang executive at may-ari ng kumpanya, na bagamat di nga kalakihan, kumikita naman.

"Oh ano? Lakad tayo mamayang gabi?"

"Ayoko. Ikaw na lang."

"Sayang. Sayang na sayang. Pag nakita mo ang mga lalaking nagkikisigan. Ang babango na parang sanggol, nako! Baka tumulo ang laway mo. Ang sarap kagatin, ang sarap panggigilan." sunud-sunod na himig ni Annica na kinikilig pa.

"At pag yumakap sayo, akala mo mababali ang tulatod mo. Pag humalik, aray ko! Kasarap!"

"Ikaw na lang, Annica. Una sa lahat, hindi ako sanay dyan. Pangalawa--"

"Di mo alam anag gagawin mo." agaw ni Annica.

"Buweno, bahala ka! Sasarilinin ko na lang ang kaligayahan." himig nito sabay dampot sa bag at tinungo ang pinto.

"Pero pag nagbago ka ng isip, tawagan mo ako."

Iyon lang at lumabas na si Annica sa pinto.

Naiwanan si Lovely na nag-iisip.

Sa labas, dinaanan pa ni Annica ang sekretarya ni Lovely na si Sarah.

Pinisil ang pisngi nito na ikinagulat ng dalaga.

"Thank you, ha? Masyado kang tapat sa amo mo. Pero ngayon, tatandaan mo na ako ha?"

Sabay talikod at lumabas na sa pintong salamin.

Napatingin na lang si

Sarah. Naiiling.

---

Sa maghapong iyon, halos wala nang magawa si Lovely.

Binigyan siya ng kaibigan ng pag-iisipan.

Sa totoo lang, bilang babae at bilang tao... Talagang napabayaan niya ang sarili.

Puro trabaho na lang ang inaatupag niya, ni walang libangan.

May mangilan-ngilan na ibig manligaw sa kanya, pero lahat tinapat niya... Na wag na lang manligaw, dahil wala na siyang balak na mag-asawa pa.

Tumayo-tayo si Lovely sa harap nang salamin sa loob nang opisina niya.

Bata pa nga siya. Sariwa pa. Ang mukha, okay naman. May ganda! Ang katawan, may kurba. Ang kutis niya, kung may puputi pa sa labanos, siya na siguro iyon.

"ANG BABANGO NILA. ANG KIKISIG. PAG H******N KA, SARAP. PAG NIYAKAP KA, PARANG NABABALI ANG TULATOD MO."

Tinig iyon ni Annica na ayaw humiwalay sa kanyang isipan.

Nailing lang si Lovely.

Nangiti.

Hindi niya maipaliwanag kung ano ang nararamdaman niya ngayon.

Madilim na nang umalis si Lovely sa kanyang opisina.

Siya ang kahuli-hulihang umalis.

Yuko ang ulo niyang tinungo ang parking lot.

Sumakay sa kanyang kotse, at dumeretso na siya sa bahay. Ganon ang pang-araw-araw na buhay ni Lovely.

Bahay, opisina. Opisina, bahay. Deretso sa kusina. Inaalam kung may ulam pa. Kung may iluluto. Kahit na may maid siya, di niya inaasa ang lahat dito.