KABANATA 4

Pakiramdam ni Lori ay nagniningas ang kanyang buong katawan.

Napuputol ang kanyang paghinga, at ang kanyang dibdib ay mabilis na tumataas-baba. Ang init na nararamdaman niya ay hindi lang basta pagpapahirap… ito ay nagpukaw sa kanyang pagnanasa.

“Lori,” ang boses ni Weston ay umalingawngaw sa kanyang tainga.

Binuhat siya ng malalakas na braso nito patungo sa banyo. Humalinghing nang mahina si Lori sa pagkakayakap sa lalaki. Pinipilit niyang manatiling gising. Ang bango ni Weston ay humahalimuyak sa kanyang ilong, dahilan para lalo siyang mabaliw.

Bumukas ang pinto ng banyo. Dahan-dahang inilapag ni Weston si Lori sa bathtub at binuksan ang gripo. Bumuhos ang malamig na tubig, na nagpabasa sa kanyang buong katawan.

“Aaaahhh…” ungol ni Lori. Lalong tumindi ang kanyang pangangatog.

Ang nagyeyelong tubig na bumubuhos sa kanya ay hindi nagpawala sa init na kumakain sa kanya. Tila lalo lamang itong nagliyab.

Lumuhod si Weston sa tabi ng tub, ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa mga balikat ni Lori para panatilihin itong nakababad sa tubig.

“Hang in there, Lori. Labanan mo. Makakatulong ang malamig na tubig,” madiing sabi ni Weston.

“Mainit pa rin, Dad… Aaahhh… hindi ko na kaya.” Isang ungol ang kusa niyang nailabas.

Nanginig nang husto si Lori, nagtatagis na ang kanyang mga ngipin.

Ngunit sa kabila ng panginginig, isa pang bugso ng init ang dumaloy sa kanyang katawan. Kumalat ang nagniningas na pakiramdam sa lahat ng parte niya, mas lalong pinag-aalab pagnanasa niya.

Tumingala si Lori kay Weston. Ang matikas na panga nito at ang nag-aalalang mga mata ay lalong nagpatindi sa pananabik na lumalamon sa kanya.

“Dad… tulungan mo ako,” bulong ni Lori, habang inaabot ang mukha nito. Ang kanyang tingin ay naging puno ng desperasyon.

Naintindihan naman ni Weston ang gusto niya.

“Lori, no.” Umiling siya, hinawakan ang pulso nito at inilayo ang kamay ng babae mula sa kanyang pisngi. “Hindi mo alam ang ginagawa mo. You don’t want to do something you would regret forever. Hayaan mong tulungan ka ng tubig na kumalma.”

Tinitigan siya ni Lori, tila nadudurog.

Ang malamig na tubig ay umaagos mula sa kanyang buhok pababa sa kanyang mga pisngi, humahalo sa mga luhang hindi niya namalayang tumutulo na pala.

“Hi—hindi ko na kaya, Dad. N-Nahihirapan na ako. Tulungan mo ako… Aaahhh…”

Huminga nang malalim si Weston, puno ng awa ang kanyang mga mata. “I’m your father-in-law, Lori. Hindi ako ang lalaking dapat mong—”

Hindi na siya pinatapos ni Lori. Ang kamay ng babae ay dumiin sa matikas na dibdib ni Weston sa ilalim ng puting polo nito.

Ang init ng katawan ni Weston ay sumalungat sa nagyeyelong tubig na bumabasa kay Lori. Ang sensasyong iyon ay nagdulot ng matinding panginginig sa kanya.

“Ikaw lang ang makakatulong sa akin…” bulong ni Lori, nanginginig ang mga labi. “Kailangan kita.”

Napasinghap si Weston at itinulak ang kamay nito palayo.

“Come to your senses, Lori! Huwag mong gawin ito. Biyenan mo ako. I wouldn’t cross that line.”

Mapait na tumawa si Lori, paos ang boses at may kahalong ungol. “Biyenan? Titulo lang iyon. Walang harang sa pagitan natin. Alam ko ang katotohanan tungkol sa inyo ni Russel.”

Mabilis na umiling si Weston. “Huwag, Lori. Hindi mo naiintindihan ang sinasabi mo.”

Lalo pang lumapit si Lori. Ang kanyang mga labi ay mapanganib na malapit sa panga ni Weston. “Alam ko ang eksaktong gusto ko, Dad.”

Dahan-dahang itinulak siya ni Weston pabalik, tila natatakot na saktan siya.

“Lori, tumigil ka! Normal akong lalaki. I’m a normal man who should be able to say no. Asawa ka ni Russel.”

Ang mapait na ngiti ni Lori ay nanginig habang bumubuhos ang luha sa kanyang mga pisngi. “May asawa nga ako… pero parang wala. Hindi mo alam kung paano akong nagdudusa, Dad. Nalulungkot ako. Nami-miss ko na siya. Miss ko na ang haplos niya. Pero wala siya. At nasasaktan ako…”

Nauwi sa hikbi ang kanyang boses, ang mga kinimkim na sakit ay bumuhos sa harap ng lalaking hindi dapat nakakakita sa kanya nang ganito.

Ipinikit ni Weston ang kanyang mga mata, nagtagis ang kanyang bagang.

“Lori…” Ang boses niya ay halos ungol na rin.

Mas lalo pang lumapit si Lori kay Weston. Niyakap niya ang lalaki.

Ilang saglit pa, nilapat niya ang kanyang mga labi sa mga labi ni Weston. Nawala na ang lahat ng pag-iisip niya. Ang tanging nararamdaman niya lamang ay ang nagniningas na pagnanasa na sumisira sa kanyang katawan.

Nanlaki naman ang mga mata ni Weston, namayani na ang kanyang pagtitimpi. Naglalaban nang matindi ang kanyang nararamdaman sa loob niya. Hindi niya ito magagawa sa babae.

Hindi niya ito pwedeng sirain. Kahit pa mahal niya ito…

Lalaki pa rin siya… at ang makita ang babaeng mahal niya na nagdurusa nang ganito… ay nagliyab ng apoy na matagal na niyang sinubukang ibaon.

Bumulong si Lori sa kanyang tainga. “Stepfather ka lang ni Russel. Ngayong gabi… ikaw at ako lang.”

Ang malambing na boses na iyon ang bumasag sa huling pagtitimpi ni Weston. Madiin at puno ng pagnanasa niyang hinalikan si Lori.

Tinugunan siya ni Lori nang may katumbas na init. Ang tunog ng kanilang mga paghinga at halik ay pumuno sa hangin. Nagtagpo ang kanilang mga dila. Sa wakas ay gumalaw ang mga kamay ni Weston. Mula nang mapatid ang halik, ang kanyang mga kamay ay gumala sa nanginginig na katawan ni Lori.

Isang halik na nagpagising sa isang naglalagablab na bagyo sa kanilang dalawa.

“Aaaahhh…” ungol ni Lori sa gitna ng kanilang mainit na halikan.

Binuhat ni Weston si Lori mula sa tub. Basang-basa ang katawan nito, tumutulo ang tubig mula sa buhok at balat, ngunit wala nang makakapigil sa kanila ngayon.

Dinala siya ni Weston sa kama at dahan-dahang inihiga… bago siya tuluyang lamunin ng pagnanasa.

“Dad…” panginginig ng boses ni Lori habang nakatitig si Weston sa kanya.

“Ngayon lang ito,” bulong ni Weston.

Yumuko siya at hinalikan ang leeg ni Lori, na nagdulot ng hindi mapigilang mga ungol mula sa mga labi ng babae. Ang kanyang mga kamay ay dumako sa dibdib nito.

Tinulungan niya itong hubarin ang dress na dumidikit sa katawan nito. Nang mahubad ang tela, panandaliang napatigil si Weston, tila napatid ang kanyang hininga sa nakikita sa harap niya.

Ang lahat sa katawan ni Lori ay bumibighani sa kanya.

Napalunok si Weston habang ang pagnanasa ay hindi na makontrol. Tumayo siya nang tuwid at hinubad ang sariling mga damit. Ang kanyang polo at pantalon ay nalaglag sa sahig. Boxers na lamang ang natira.

Kahit sa kanyang malabong kalagayan, nahumaling si Lori sa katawan ni Weston… sa malapad na dibdib nito, sa matitigas na abs, at sa lakas nito.

Tinanggal ni Weston ang huling saplot.

Napalunok nang malalim si Lori, nanlalaki ang kanyang mga mata.

Muling sumampa si Weston sa kama, nakapatong sa kanya.

“Kapag nagsimula ako… hindi na ako hihinto, Lori,” bulong ni Weston sa kanyang tainga.