KABANATA 3

Napuno ng mga bulungan at mapanuring tingin ang ballroom na puno ng liwanag ng mga crystal decor doon. Sa bawat hakbang nina Weston at Lori, tila sila ang nagiging sentro ng lahat.

Napayuko si Lori, ang kanyang mga daliri ay hindi mapakaling pinaglalaruan ang manipis na tela ng kanyang gown. Sobrang bilis ng tibok ng kanyang puso, tila ba nakikipag-unahan sa kalansing ng mga basong naririnig niya doon.

"Don’t look down, Lori," bulong ni Weston, ang kanyang malalim at awtoritatibong boses ay humaplos sa tainga ng babae. Ang mainit niyang hininga ay dumampi sa sensitibong balat ng leeg ni Lori. "Believe in yourself. Maganda ka. Higit pa sa karapat-dapat na tumayo sa tabi ko."

Napalunok si Lori.

Ang mabilis na sulyap ni Weston ay sapat na para sumikip ang kanyang dibdib. Itinaas niya ang kanyang ulo at pinilit na pakalmahin ang sarili.

Niyakap ni Weston ang kanyang matalik na kaibigan na si Patrick, at iniabot ang isang paper bag na may regalo. "Happy birthday, bro."

Tumawa si Patrick at tinapik ang balikat ni Weston. "May regalo ka na naman? Weston, you’re too busy. Your presence alone is more than enough."

Sa tabi ni Patrick, masusing pinagmasdan ni Claudia si Lori dahil sa kuryosidad.

"Weston, who is this beautiful girl?"

Ngumisi nang nakakaloko si Patrick, habang mabilis na itinaas-baba ang kanyang mga kilay.

"So, ang guwapong biyudo ay may girlfriend na sa wakas, ha? That’s good news."

Bahagyang tumawa si Weston, saka pinulupot ang kamay sa beywang ni Lori. "Nakalimutan niyo na ba? Ito si Lori, ang daughter-in-law ko. She’s Russel’s wife."

Ngumiti nang polite si Lori, bagama't may kaunting pagkailang, at nakipagkamay sa kaibigan ni Weston.

"Happy birthday po, Tito Patrick."

Lumapit si Patrick at bumulong kay Weston, "Sa totoo lang, mukha kayong totoong couple."

Isang tipid na ngiti lamang ang isinagot ni Weston. Hindi niya maikakaila na napakaganda ni Lori ngayong gabi.

Papunta na sana sina Weston at Lori sa bandang buffet nang isang matalim na boses ang umalingawngaw sa ballroom.

"Weston..."

Sabay silang napalingon.

Mula sa karamihan, isang babae ang bigla na lamang lumitaw. Kumikinang ang kanyang gown sa ilalim ng mga chandelier, at ang kanyang mapangahas na tingin ay tila humihiwa sa buong bulwagan na ‘yon.

Si Ruby. Isang bahagi ng nakaraan na matagal nang gustong burahin ni Weston.

Agad na tumigas ang mukha ni Weston.

Sa isang saglit, bumalik ang madidilim na alaala sa isip niya. Ang gabi sa hotel kung saan pinainom siya ni Ruby ng aphrodisiac, na muntik nang sumira sa buhay niya dahil sa isang iskandalo. Nagbayad pa ito ng photographer na palihim na papasok sa hotel room. Kung hindi dumating si Gino sa tamang oras, tiyak na nag-viral na sa media ang larawan ng isang tila wala sa sariling Weston kasama si Ruby.

Noong buhay pa ang kanyang asawa, walang tigil si Ruby sa pagpapadala ng mga bastos na text messages sa kanya. Tinawagan pa nito ang asawa niya at walang hiyang nag-claim na siya ang babaeng mas nakakaalam sa mga pangangailangan ni Weston.

Naalala pa ni Weston ang tunog ng tahimik na pag-iyak ng kanyang asawa sa kusina noong gabing iyon. Ang sugat na iyon ay hindi kailanman naghilom… At ang pinakamalala, namemeke si Ruby ng business contract na muntik nang ikawala ng isang malaking investor ni Weston.

Mula noon, hindi lang galit si Weston sa babae… kinasusuklaman niya ito dahil traydor ito. Sa tuwing nakikita niya si Ruby, ang tanging nararamdaman niya ay pandidiri, poot, at matinding guilt para sa kanyang yumaong asawa.

"It's been a long time since we've seen each other," matamis na sabi ni Ruby, bagaman ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa poot habang nakatingin kay Lori.

"It’s been a long time, Ruby," malamig na sagot ni Weston, ang boses ay kasingtalim ng bakal.

Ngumisi si Ruby. "Malamig ka pa rin, Weston. So... mahilig ka na pala sa mas bata ngayon, ha?" Sinuri niya si Lori mula ulo hanggang paa, tila ba hindi ito karapat-dapat na tumayo sa tabi ni Weston.

Nagtagis ang bagang ni Weston. "Wala kang pakialam sa mga gusto ko."

Napigil ni Lori ang kanyang hininga at panandaliang napayuko.

Lumapit nang bahagya si Ruby, tila inaamoy ang pabango ni Lori, saka malakas na nangutya para marinig ng lahat.

"Ang cheap naman ng scent."

Nagkuyom ang mga kamao ni Weston.

Walang hiya-hiyang isinabit ni Ruby ang kanyang braso sa braso ni Weston at tumawa nang mapang-asar.

"Weston, remember... kung nagpasya akong ibuka ang bibig ko, matagal na sanang sira ang reputasyon mo. But look, itinago ko pa rin ang secret mo. You should be grateful to me."

Agad na iwinaksi ni Weston ang kamay nito at hinila si Lori palapit sa kanya.

"Huwag na huwag mo na akong hahawakan ulit, Ruby. You should know yourself and remember to look in the mirror. Magpasalamat ka at hindi kita dinurog."

Matalim na bumaling ang mga mata ni Ruby kay Lori. "Maswerte ka dahil nasa iyo siya... sa ngayon. Pero maniwala ka sa akin, Weston is better suited to an experienced woman… Babaeng katulad ko."

Napigil ni Lori ang kanyang hininga, nararamdamang kumukulo ang kanyang dugo, ngunit mabilis siyang inilayo ni Weston doon.

Nagkuyom ang mga kamao ni Ruby, nanginginig ang kanyang labi sa galit.

"Weston... magiging akin ka ngayong gabi," bulong niya kasabay ang isang nakakatakot na ngiti.

Nagpatuloy ang party, ang mga tawa ay humahalo sa musika. Ngunit sa likod ng mga mesa na puno ng mga kristal na baso, may ibinulong si Ruby sa isang waiter. Isang maliit na puting pakete ang palihim na iniabot niya dito.

"Ihalo mo ito sa cocktail na 'yan," utos niya. "Iserve mo kay Weston."

Nag-atubili ang waiter, pero pinatahimik siya ng matalim na tingin ni Ruby. Maya-maya pa, ang cocktail na may gamot ay inilapag na sa mesa ni Weston. Mula sa malayo, napangisi si Ruby sa kasiyahan.

Nagpaalam muna si Weston para pumunta sa banyo. Naiwang mag-isa si Lori at nakaramdam ng pagkauhaw. Lumingon siya para humanap ng waiter, pero walang malapit sa kanya.

Napadako ang tingin niya sa baso na nasa harap ng upuan ni Weston. Nang hindi na nag-isip pa, kinuha niya ito at ininom lahat.

Pagkalipas ng ilang minuto, bumalik si Weston at nadatnan si Lori na nakahawak sa kanyang ulo, namumutla ang mukha.

"Lori? What’s wrong with you?"

"Dad... ang sakit po ng ulo ko... ang init-init ng pakiramdam ko," mahinang bulong niya.

Hinawakan ni Weston ang walang lamang baso. Nang maamoy niya ang laman nito, biglang nagdilim ang kanyang ekspresyon. "Damn it!"

Nanginginig ang kanyang mga kamay sa galit. Hinablot niya ang bag ni Lori at binuhat ang nanghihinang katawan nito. "Uuwi na tayo. Ngayon din."

Mabilis niyang pinatakbo ang kotse sa gitna ng gabi. Sa loob, hindi mapakali si Lori, binabasa ng pawis ang kanyang balat.

"Dad... sira po ba ang aircon? Bakit ang init?" Napuputol ang kanyang paghinga.

"Naka-full blast ang aircon, Lori. Hold on a little longer. We're almost home." Puting-puti ang mga buko ng daliri ni Weston sa higpit ng hawak sa manibela. Takot at poot ang naghahalo sa kanyang dibdib. "Hayop! Sino bang gumawa nito!?"

Pagkarating na pagkarating sa mansyon, mabilis na lumabas si Weston at binuhat si Lori, na ang katawan ay tila nagniningas na sa init. Dinala niya ito sa kanyang kwarto.

Inihiga ni Weston si Lori sa kama.

Nanginginig si Lori, puno ng luha ang kanyang mga mata.

"D-Dad..." mahinang hinga niya.

Nagkuyom ang mga kamao ni Weston. "Damn it. Gaano ba kalala ang dose na binigay sa iyo!?"

Alam na ni Weston ang nainom ni Lori.

May nagtangkang bitagin siya, pero si Lori ang nagdurusa…

Hinawakan ni Lori ang kanyang braso habang umiiyak. "Dad... tulungan mo ako..."

Napatigil si Weston. Malabo ang kanyang paningin dahil sa bigat ng nagtutunggaling nararamdaman. Naglalaban ang kanyang puso sa pagitan ng pagprotekta sa daughter-in-law niya... at sa tuksong dala ng kalagayan ni Lori.

Kumakabog ang kanyang sentido. Ang kanyang mga daliri ay napakuyom sa kumot.

"Anong gagawin ko...?" bulong niya.

Guilt. Galit. Pagnanasa.

Lahat ay sabay-sabay na sumusugod sa kanya.