KABANATA 7

“Sisiguraduhin kong pagbabayaran ni Ruby ang lahat ng ginawa niya. Talagang hindi siya natututo. Dahil sa ginawa niya, si Lori…” Mahina ang boses ni Weston, ngunit bakas ang kinimkim na galit.

Napapikit si Lori habang walang pigil na umagos ang kanyang mga luha. Sa lahat ng pagkakataong, sinisisi niya si Weston, gayong ang totoo ay sinubukan lang siya nitong protektahan.

Dinagsa ng matinding pagsisisi ang kanyang puso.

Sa sumunod na dalawang araw, wala nang ibang maisip si Lori kundi ang bigat ng guilt na nararamdaman para kay Weston. Hindi na niya ito kayang tiisin.

Hindi siya makatulog nang maayos. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, ang mukha ni Weston ang lumilitaw sa kanyang isipan.

Paulit-ulit na naglalaro ang mga tagpo ng gabing iyon… ang mga halik nito, ang mga haplos, ang sandaling nawalan ng kontrol ang kanyang katawan, at ang mahinang boses ni Weston na tinatawag ang kanyang pangalan sa gitna ng silakbo ng pagnanasa.

Naalala niya kung paano niya ito inakusahan sa loob ng isang linggo bilang isang walang hiyang lalaki na sinamantala ang kahinaan niya. Inwasan niya ito.

Pero ngayon, matapos marinig ang usapang iyon, alam na niyang malayo iyon sa katotohanan. Sinubukan siyang protektahan ni Weston.

Umagos ang luha sa kanyang mga pisngi.

“Dad… hindi niyo kasalanan. Ako ang may kasalanan…”

Palaging mabuti si Weston sa kanya, kahit na daughter-in-law lang siya nito.

“Kailangan kong ayusin ang relasyon namin Dad… pero paano?” bulong ni Lori sa sarili.

“Si Manang Andeng. Tama… Kailangan ko siyang hingan ng tulong,” pasya ni Lori, at agad siyang lumabas ng kwarto para hanapin ito.

Sigurado siyang matutulungan siya ni Manang Andeng!

Pumunta si Lori sa kusina at dinatnan ang kasambahay na naghahanda ng kape.

“Manang…” mahinang tawag ni Lori.

Lumingon ang middle-aged na babae at binigyan siya ng isang mainit na ngiti.

“Miss, bakit parang problemado na naman kayo? Nitong mga nakaraang araw, parang may mabigat kang dinadala. Siya, sabihin niyo sa akin. Baka makatulong ako.”

Naupo si Lori, kinakagat ang kanyang ibabang labi habang nakayuko. Nahihiya siya, pero kailangan niya ng solusyon… kahit ano para maayos ang relasyon nila ni Weston.

“A-Ano kasi… nakakaramdam ako ng guilt kay Dad, Manang. Nagalit ako sa kanya, pero sa totoo lang, hindi naman siya mali. Ang sitwasyon lang ang nagtulak sa kanya na gawin ang ginawa niya sa akin.”

Lumapit si Manang Andeng at tumabi sa kanya.

“Alam niyo, Miss… nitong nakaraang linggo, mas maaga umuwi si Sir Weston kaysa dati. Sa tuwing tinatanong ko siya kung bakit, ang sabi niya ay gusto niyang tingnan ang kalagayan niyo. Minsan pa nga, nakita ko siyang nakatayo sa harap ng kwarto niyo nang matagal… pero hindi siya pumasok. Tumalikod lang siya at pumunta sa sariling kwarto.”

Nanlaki ang mga mata ni Lori. “Talaga, Manang?”

Tumango nang dahan-dahan si Manang. “Mukhang sobrang nag-aalala si Sir Weston sa iyo. Iba siya nitong mga araw… mas malambot. Kahit noong binabanggit niya ang yumaong asawa niya, hindi siya naging ganito ka-atentibo. Tinatanong din niya ako tungkol sa inyo. Alam kong gusto niyang ipakita ang malasakit niya… hindi lang niya alam kung paano ito sasabihin.”

Muling naiyak si Lori. Tinakpan niya ang kanyang mukha ng dalawang kamay.

“Napakasama ko kay Dad, Manang. Gusto kong humingi ng tawad…”

Hinaplos nang banayad ng ginang ang kanyang likod. “Miss, minsan ang mga tao ay hindi nagpapakita ng nararamdaman sa salita, kundi sa maliliit na gawa. Mahalaga kayo sa akin. Kung malungkot kayo nang ganito, nasasaktan din ako.”

Napatango si Lori, bagama’t umaagos pa rin ang luha.

Tama si Manang Andeng.

Kailangang may gawin si Lori. Kailangan niyang ayusin ang relasyon nila ng father-in-law.

Kaya naman nakiusap siya kay Manang Andeng na tulungan siyang maghanda ng isang special na dinner. Sa pagkakataong iyon, siya mismo ang nagluto ng paboritong pagkain ni Weston. Nilagang baka na may patis at sili. Tinulungan siya ni Manang Andeng sa lahat ng paghahanda.

Samantala, sa opisina, abala si Weston sa paghahanap sa internet ng mga tips kung paano hihingi ng tawad sa isang babae. Kailangan niyang gumawa ng paraan para magkaayos sila ni Lori. Hindi niya pwedeng hayaang magpatuloy ito. Hindi na niya kayang tiisin ang pagiging malayo sa babae. Kumikirot ang kanyang puso…

Matapos ang ilang minutong paghahanap, nalaman na rin ni Weston kung ano ang dapat niyang gawin.

Strawberry cheesecake. Oo… ang paborito iyon ni Lori.

Hindi lang ‘yon… Alam niya ang lahat tungkol sa babae.

Nang malapit nang maggabi, natapos nang mag-ayos si Lori sa kanyang kwarto. Isinuot niya ang isang off-white na lace dress. Pinili niya ito dahil lalong nagpapaganda ito sa kulay ng kanyang balat. Nag-apply siya ng simpleng makeup para magmukhang fresh ang mukha niya, saka bumaba para tingnan ang mga pagkaing inihanda nila ni Manang Andeng.

Eksaktong narinig niya ang tunog ng pagbukas ng pinto.

“Lori,” tawag ng isang malalim na boses.

Napalingon si Lori… at nanlaki ang kanyang mga mata.

Nakatayo doon si Weston, suot pa ang work suit nito, at may hawak na cake box.

Agad niya itong namukhaan ang cake box na ‘yon. Mula ito sa paborito niyang cake shop. Sa loob nito ay siguradong ang paborito niyang strawberry cheesecake.

“I brought you something,” ilang na wika ni Weston. “Naalala ko na gusto mo ang cake na ito.”

Natigilan si Lori.

Diyos ko… nagkataon ba ito?

Nagluto siya ng paborito nitong ulam, at may dala naman itong paborito niyang cake.

Tiningnan ni Lori si Weston nang may nangingilid na luha. “Nagluto rin po ako para sa inyo. Niluto ko ang paborito niyong ulam… Nilagang baka na may patis at sili.”

Bahagyang napangiti si Weston habang sumusulyap sa hapag-kainan, saka muling tumingin sa kanya. Sa unang pagkakataon sa loob ng isang linggo, nakita ni Lori na ngumiti ito. At sa kung anong dahilan, ang ngiting iyon ay nagpasikip sa kanyang dibdib.

Umupo sila nang magkaharap para sa hapunan. Noong una ay may pagkailang, pero unti-unting naging mainit ang kapaligiran.

Minsan ay nagtatagpo ang kanilang mga mata, para lang mabilis ding umiwas.

Minsan ay may sumisilip na tipid na ngiti…

“Nilagang baka is so delicisous,” komento ni Weston matapos kumain.

Nahihiyang napangiti si Lori. “Nagustuhan niyo po ba, Dad?”

“Of course. Nagustuhan ko. Favorite ko talaga ang nilaga… pero ngayon, iba ang lasa. Siguro dahil sa taong nagluto nito,” sagot ni Weston, na naging dahilan para mabulunan si Lori.

Mabilis siyang binigyan ni Weston ng isang basong tubig.

Kinuha ito ni Lori at uminom. “A-Ano pong ibig niyo sabihin, Dad?”

Tinitigan siya ni Weston nang may hindi mabasang ekspresyon.

“Lori… I—”