KABANATA 6

Tumayo si Weston at tinitigan si Lori na bakas ang pagsisisi sa kanyang mga mata.

“Sinubukan kong pigilan ang sarili ko, Lori.But you… You forced me. Normal akong lalaki, Lori. Nawala ang depensa ko. But believe me, hindi ko kailanman ginustong saktan ka.”

Natahimik si Lori, putol-putol ang kanyang paghinga.

Alam niyang hindi taong sinungaling si Weston, pero sobrang tindi ng kanyang galit para makapag-isip nang malinaw.

“Sa tingin niyo ba matatanggap ko ang dahilan na 'yan?” asik ni Lori, nanginginig ang boses. Umaagos ang luha sa kanyang mga pisngi. “Kung talagang kagalang-galang kayo, dapat ay kinontrol niyo ang sarili niyo! Daughter-in-law niyo ako!”

“Lori!” tumaas ang boses ni Weston. Hindi niya matanggap na siya lang ang pinalalabas na may kasalanan. “Don’t talk like I’m the only one at fault. Ikaw… ikaw ang bumasag sa depensa ko!”

Namula sa galit at hiya ang mukha ni Lori. “So, ngayon ay kasalanan ko na? Matapos ang lahat ng nangyari kagabi, ako ang sinisisi niyo? Sa tingin niyo ba kusa kong ipagkakaloob ang sarili ko sa iyo?!”

Nagtagis ang bagang ni Weston. “Hindi kita sinisisi, Lori. Kaya lang… tao rin ako. Marupok din ako sa mga sitwasyong gaya ng kagabi—”

“Hindi!” marahas na umiling si Lori. “Dapat ay pinoprotektahan niyo ako, e. Hindi pinagsasamantalahan!”

Natahimik si Weston, mabilis ang pagtaas-baba ng kanyang dibdib dahil sa emosyon. Doon lang niya napagtanto kung gaano kagaslaw ang kanyang mga binitawang salita. Dinagsa siya ng pagsisisi, pero huli na.

Nakatitig na sa kanya si Lori na may sugat sa puso na hindi na niya mababawi.

Mabilis na bumangon si Lori at pinulot ang kanyang damit sa sahig. Nagmamadali niya itong isinuot at patakbong lumabas ng silid. Pinanood siya ni Weston na umalis nang may malalim na pagsisisi.

Dapat ay mas kinontrol niya ang sarili. Pero natalo siya ng tukso at pagnanasa.

Higit sa lahat, nakapagsalita siya nang masakit at nag-iwan ng sugat sa puso ni Lori.

Pagdating naman sa kanyang kwarto, napasalampak si Lori sa likod ng pinto. Humagulgol siya nang husto. Tinakpan niya ang kanyang mukha ng dalawang kamay habang hindi mapigil ang pag-iyak.

Samantala, agad na kinontak ni Weston si Gino para malaman kung sino ang naglagay ng aphrodisiac sa kanyang inumin.

“Gino, find out who dared to give him that drug. Gusto ko ng resulta sa lalong madaling panahon,” malamig na sabi ni Weston.

“Opo, Sir,” sagot ni Gino sa kabilang linya.

Huminga nang malalim si Weston.

Dudurugin at parurusahan niya kung sino man ang nagtangkang i-frame up siya.

Isang pangalan agad ang pumasok sa kanyang isip.

Hindi sinasadyang nahaplos ni Weston ang kanyang mga labi habang muling bumabalik ang alaala ng nagniningas na gabing iyon kasama si Lori.

Isang bagay ang tiyak niya… pagkatapos ng gabing iyon, hindi na muling magiging katulad ng dati ang relasyon nila ni Lori.

Isang linggo na ang nakalipas mula noon. Isang linggo na puno ng katahimikan. Isang linggo ng pagkailang na nagparamdam kay Lori na para bang isa siyang estranghero sa loob ng mansyon ng kanyang father-in-law.

Para silang hindi magkakilala na nakatira sa ilalim ng iisang bubong. Iniiwasan nila ang isa’t isa. Kung nasa sala si Weston, nasa kwarto lang si Lori. Kapag narinig niya ang mga yapak ni Weston patungo sa kusina, maghihintay siya hanggang sa matapos ito bago siya bumaba.

Ang hapunan ay hindi na kasing sigla ng dati. Dati, palaging si Lori ang naghahanda ng pagkain ni Weston, pero nitong nakaraang linggo, pinili nilang kumain nang magkahiwalay.

Ngayon, tanging tunog lang ng kubyertos sa plato ang pumupuno sa tahimik na mansyon.

Nanatiling nakayuko si Lori, hindi kayang harapin ang biyenan. Pero nararamdaman niyang may nagbago.

Mas tahimik si Weston.

May kung anong nakatago sa paningin nito sa tuwing aksidente nagtatagpo ang mga mata nila. Pagsisisi, marahil. O… imahinasyon lang ba niya iyon?

Sa kabila ng kanyang pag-iwas, para bang nahihirapan din si Lori.

Ang mga alaala ng gabing iyon kasama si Weston ay tila multong humahabol sa kanya. Halos gabi-gabi, natatagpuan niya ang sarili na sumusuko sa mga alaalang iyon… mag-isa… binibigyan ng ginhawa ang sariling pagnanasa.

Isang hapon, nakaupo si Lori sa balcony, nagbabasa ng libro habang ang banayad na hangin ay nagpapakalma sa kanyang isipan.

Maya-maya, nang pumasok siya sa loob at paakyat na sana, nadaanan niya ang study room ni Weston. Hindi sinasadyang narinig niya ang usapan sa pagitan nina Weston at Gino. Hindi lubos na nakasara ang pinto kaya malinaw ang kanilang mga boses.

“How is it going, Gino?” tanong ni Weston.

“Nasa akin na ang lahat ng CCTV footage mula sa birthday party ni Sir Patrick. Nakuha ko na rin ang waiter na nag-serve ng inumin niyo. Ang stimulant sa mga basong iyon ay napakatindi, kahit para sa isang taong nasa normal na kondisyon. Natural lang na mawalan ng kontrol si Miss Lori,” report ni Gino nang may kasiguruhan.

Sinabi ni Weston kay Gino ang nangyari noong gabing iyon. Ang tungkol sa gamot at kung paano nawalan ng kontrol si Lori. Pero hindi niya binanggit ang mainit na gabing sumunod doon.

Sa likod ng pinto, natigilan si Lori. Nanigas ang kanyang buong katawan habang patuloy na nakikinig.

“Nahanap ko na ang may kagagawan , Sir. Gaya ng hinala niyo, siya nga,” pagpapatuloy ni Gino.

“Si Ruby?” tanong ni Weston.

Ruby. Ang babaeng nakilala ni Lori sa party.

Napatalon ang puso ni Lori sa kaba.